"I wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański, duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa, duch wiedzy i bojaźni Pańskiej. Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej.(...)" |Iz 11,1-3a|
... pierwszy adwentowy tydzień... lichy blask lampioników... ślady nie zostają ma śniegu, bo go nie ma... czy trafimy w odpowiednie miejsce?... kłębiaste chmury na niebie i nie widać gwiazd... odetkaj choć nasze uszy, żeby usłyszały śpiew aniołów... pierwsze nuty wystarczą, a rozbiegniemy się co nam tylko sił wystarczy pod osłoną ciemności przedzierając się do światła dźwięcznej przestrzeni, gdzie Kwiat rozkwita zimową porą...
Powietrze zapachniało tak samo, jak wtedy, gdy ręka w rękę...dłoń w dłoni i krok w krok po tym samym kawałku ziemi chodziło się bez końca... jak wtedy wieczorną porą, gdy latem skrupulatnie liczyło się gwiazdy i miarowe cykanie świerszczy... jesienią spadające liście i niekończące się klucze dzikich kaczek... zimą płatki śniegu tańczące w latarnianym świetle... wiosną przebiśniegi, śnieżyczki i zawilce... żabi rechot... ...jak to się stało,że to, co wtedy było najważniejsze na świecie... bez czego życie traciło sens istnienia...dziś nie istnieje?... ...jak to się stało, że sensu nabrało całkiem coś innego... i tak łatwo przyszło oddać ten niezapomniany zapach powietrza w zamian za inny?... ...jak to się stało, że tamte gwiazdy można liczyć tu mniej skrupulatnie...bo w pojedynkę, a świerszcze cykają w innym rytmie, więc liczy je ktoś stąd?... tam nie liczy już nikt... a liście spadły za szybko... kaczki nie lecą po tym niebie...bo niby po co... a śnieg nie tańczy, bo latarnie tu mało gustowne... do wiosny daleko, więc nie wiem czy rechotają tu zakochane żaby... ...jak to się dzieje, że nic nie umiera... śpi tylko w pamięci i budzi się od czasu do czasu w zapachu powietrza takim samym...
bezsłowie w kajucie myśli własnych we śnie na dnie duszy i ani kółko ani krzyżyk pusta kratka w kalendarzu odliczanych dni te niczyje przybłędy byle jakie przesypane przez palce pomiędzy jedną i drugą chwilą wielkie nic
...bezsłowie
wciekające szczelinami w nieszczelności szczępiastej duszy dźwięki dźwięczne w niewdzięcznym uchu przebłysk w niejasności pod zaciśniętą powieką jakby jutrzenka w niepokornym skulonym cieniu koniec odrętwienia bez słowa ...a jednak dotarłeś do skarbu ukrytego w morskiej otchłani...
... nieeeee... no ja nie wiem, jak się to dzieje... dreptam i myślę, że nic się nie dzieje... a wszystko by się chciało porozsypywać i układać... z tego nic jakieś coś... dużo słów... lawina... spotkania przemiłe... mimo spraw trudnych ani trochę miłych, to zawsze dla mnie świetna okazja, żeby się przejrzeć jak w lustrze, żeby coś, co nie nazwane ponazywać... i tak dobija do brzegu kolejny tydzień życia... bezsłowie, bo czasem takie przychodzi... a potem odkrycie, że przebyta droga doprowadziła do takiej głębi SŁOWA, że dech zapiera... obrazek... no tak...MIEJSCE NAJŚWIĘTSZE ozdobione moją nie świętością... pragnieniem wzrastania, jak ziarno w ziemi w mocy i Ducha, Jego ogniem i Jego łaską, źródłem dającym życie... bo mi się dobrze czasem wraca do takich miejsc, okazało się, że na dziś uśpionych... bo dom o nazwie Nazaret, w którym przemieszkałam ostatni rok zamknięto na klucz, nikt tam nie mieszka... no ale mieszka we mnie to, co wymieszkałam w świętym dla mnie czasie oczekiwania... i do tego wracam... z tego jest siła...
... wpisać mi się zachciało pomiędzy wersy natchnione... tak jak one kiedyś zapisały się w moje życie... zupełnie zapomniałam jakie wtedy okazały się ważne, jak dużo ponazywały z tego, co się w sercu tłukło... poznałam taką miłą osobę, która swoim zamiłowaniem do kamieni przypomniała mi moje z nimi spotykania... no więc zaniebieszczę niebieski świat kamienistymi wspomnieniami, takim dreptaniem przez świat, kiedy się nie wie co myśleć, jak nazywać rzeczywistość... kiedy się albo w zachwyty wpada, albo marnieje i upada... och jejku jakie to złożone i jakie tak naprawdę wielkie i małe i piękne i okropne... jakie moje... i często tylko moje... i może gdyby było bardziej Jego, to by w ogóle było niepojęte... albo właśnie bardziej do pojęcia... w rzeczy samej- do rzeczy :
Rachunek kamieni
Roman Brandstaetter
Przebudzony kamień jest bardzo zdziwiony. Z przebudzenia wynika, że nie jest kamieniem.
Więc czym jest? Z jakiej materii zdziałany?
Niewielkie jest moje poznanie, niewielkie, Moja wiedza jest skąpa, a to, co rozumiem, Jest owocobraniem mojej słabej wiary.
Trud mój dopiero teraz się zaczyna, Boże, który jesteś dla mnie większym ciężarem Niż ja dla Ciebie. A chociaż upadam pod Twoim brzemieniem, Trwam pod nim.
Bo pragnę zasiąść Na drugim brzegu człowieka, Na drugim brzegu brata, Na drugim brzegu myśli, Na drugim brzegu serca.
Przy stole pojednania,
Gdzie wszystko ma swój sens i ład, Gdzie nie ma żadnych sprzeczności i złudzeń, Gdzie duch nie walczy z oporem materii, Gdzie ostry topór nie godzi w pień drzewa, Gdzie krew nie płynie od ukłucia nożem, Gdzie woda nie jest przeciwna ogniowi, Gdzie nie istnieje szukanie i lęk.
Dlatego wierzę, chociaż owa wiara,
Która dla innych jest ojczyzną ciszy, Dla mnie jest jeszcze jedną Burzą.
Dlatego wciąż od nowa szukam Cię i szukam,
Jakby Cię za mało było w tym wszystkim, W czym Cię nieustannie widzę i czuję.
Jesteś umęczony mną, Boże, Ale ja również jestem umęczony Tobą.
Zerwane sieci w falach Genezareth,
Gorzkie modlitwy, piwnice, ciemności I medytacje nad tajemną sprawą, Dlaczego ginie sprawiedliwy mąż, A zły zasiada w radzie człowieczeństwa, Dlaczego mędrzec pada pod toporem, A tłuste sadło żre włochaty szczur, Dlaczego kłamie czarna zakonnica, A Maria Curie była ateistką. Kołowrót męki, niepokój sumienia I karuzela grzechów, i upadek, I to pytanie, od którego bolą Wargi: Powiedz, czy tę rzeczywistość Może ocalić poezja?
A potem znów wszystko od początku. Zawiłe drogi, zasadzki i sidła, Zerwane sieci w falach Genezareth I wizja kwitnącego figowca, Który jeszcze wieczorem Był uschniętym kikutem.
Boże nauki, serc i intuicji, Pragnę odnaleźć nici, które łączą Serce z sercem, zjawisko ze zjawiskiem, Pragnę odnaleźć kiełki wszystkich zdarzeń, Ich sen i jawę, spoczynek i trud, I te klęczące w naiwnej pokorze Pyłki i ziarnka, I te przeciwko Tobie zbuntowane Góry gigantów, Abym mógł wreszcie zrozumieć i pojąć, Jak żyć, by przeżyć godnie odrobinę Wrogiego czasu. Jak żyć, by nie złamać Twego imienia - Ja, celnik, który kiedyś Będę Cię błagał o kromkę wieczności Jak o kromkę chleba.
...wracałam w towarzystwie ewangelicznej ubogiej wdowy, tej która ze swego niedostatku oddała wszystko... spotkanie przypieczętowane takim obrazem mówiło strasznie dużo... zawstydzało... bo czy ja...czy my... potrafimy dawać ze swego ubóstwa???
myślałam, że się zapadnę pod ziemię...bo od dłuższego czasu tak mi w sercu krzyczało niepokojem... i teraz się potwierdziło...że słuszny ten niepokój...że bez niego to się nie da!!!
bo to najprawdziwsza prawda, że kto poznał Chrystusa nie może spać spokojnie...
nie może siedzieć...
musi iść!!!!
i GŁOSIĆ!!! ...byłam w drodze...zobaczyłam piękne miejsca, spotkałam sporo ciekawych ludzi... przeprowadziłam ciekawe Polaków nocne rozmowy, ubogaciłam się bardzo bardzo... a to, na co spojrzałam krytycznym okiem, na dziś odkładam do kieszeni... tu zostawiam mój niepokój... żeby zaniepokoił kogo zaniepokoić ma...
...zostawiam mądrość Kościoła i to, co widziałam na własne oczy...
"Wśród różnych możliwych sposobów wyrażania miłości, tym który szczególnie przejrzyście objawia miłość „do końca” jest dziś z pewnością gorliwe głoszenie Jezusa Chrystusa ludziom, którzy jeszcze Go nie znają lub o Nim zapomnieli, a zwłaszcza ubogim."
( VC 75)
"Dlaczego misje?
Dlatego, że nam, jak świętemu Pawłowi, „została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa” (Ef 3, 8).
Nowość życia w Nim jest „Dobrą Nowiną” dla człowieka wszech czasów: do niej wszyscy ludzie zostali powołani i przeznaczeni.
W rzeczy samej wszyscy jej szukają, choć nieraz w sposób niejasny, i wszyscy mają prawo do poznania wartości tego daru i przyjęcia go.
Kościół, a w nim każdy chrześcijanin, nie może ukrywać ani zachowywać dla siebie tej nowości i tego bogactwa, otrzymanych z Bożej dobroci, by przekazywać je wszystkim ludziom.
Oto dlaczego działalność misyjna wypływa nie tylko z formalnego nakazu Pańskiego, ale i z głębokich wymogów życia Bożego w nas.
Ci, którzy są włączeni w Kościół katolicki, powinni czuć się uprzywilejowani, a przez to bardziej zobowiązani do dawania świadectwa wiary i życiu chrześcijańskiego jako służby braciom i należnej odpowiedzi Bogu, pamiętając, że „swój uprzywilejowany stan zawdzięczają nie własnym zasługom, lecz szczególnej łasce Chrystusa; jeśli zaś z łaską tą nie współdziałają myślą, słowem i uczynkiem, nie tylko zbawieni nie będą, ale surowiej jeszcze będą sądzeni”."
(RMis 11)
(...) "podobnie jak „wiara umacnia się, gdy jest przekazywana”, tak i misja umacnia życie konsekrowane, budzi w nim nowy entuzjazm i nową motywację, ożywia jego wierność.(...) ( VC 78)
