"Dasz światło życia idącym za Tobą"

"Tak mówi Pan, twój Odkupiciel,
Święty Izraela:
Jam jest Pan, twój Bóg,
pouczający cię o tym, co pożyteczne,
kierujący tobą na drodze, którą kroczysz.
O gdybyś zważał na me przykazania,
stałby się twój pokój jak rzeka,
a sprawiedliwość twoja jak morskie fale.
Twoje potomstwo byłoby jak piasek,
i jak jego ziarnka twoje latorośle.
Nigdy by nie usunięto ani
wymazano twego imienia sprzed mego oblicza!"
(Iz 48,17-19)

...mija kolejny tydzień ADWENTU...
od kilku dni zbieram myśli, żeby je tu umieścić...
jakie te myśli są??
...z jednej strony wielka obietnica Boga ukryta w Słowie przeznaczonym na kolejne dni adwentu napawa mnie ogromną nadzieją i mocnym przekonaniem, że zapowiedziany przez proroków Mesjasz przyniesie PRAWDZIWE ŻYCIE...
i zachwycają mnie piękne, starotestamentalne opisy tej nowej rzeczywistości...
a z drugiej strony codzienność...w której ukryte jest cierpienie... takie cierpienie...jakby się adwent nigdy miał nie skończyć...
bo na jakiekolwiek wybawienie nie ma widoków...
konkrety?
a proszę!
dwoje dzieci w szpitalu...już drugi tydzień...a wiele chorych po domach...
jedną dziewczynkę i całą jej rodzinę zostawiła mama a u innej, w tej samej klasie dom nie przypomina domu...
pochodziłam też trochę z wigilijnym opłatkiem do rodzin... no i ... może u wielu już prawie Boże Narodzenie... ale są też i tacy,u których raczej się nie zapowiada żadna różnica między dniem dzisiejszym - przykrytym totalną biedą...i tą duchową i tą materialną -a zbliżającymi się świątecznymi dniami - przykrytymi zamieszkaniem Boga...

... "O gdybyś zważał(...)"
człowieku... o gdybyś...
o gdybym...
ciągle myślę, co by było gdyby...
oj byłoby, było!...
wszystko może być takie inne...
tak wiele jest zwyczajnie w naszych...w moich rękach... ile z tego dostaje prawo by być ?...
a ile zostaje zduszone w zalążku ...pozostaje na etapie dobrych chęci...po prostu nie jest...?
wracałam do domu drogą zupełnie pasującą do moich myśli...
szarą i mokrą, wiał chłodny wiatr...
a mnie pocieszał fakt,
że kierujący mną na drodze, którą kroczę, z jeszcze większym zatroskaniem pochyla się nad rzeczywistością bezsensu -przedstawioną wyżej, w zaledwie okruszku, bo On taki już jest!
Jemu nigdy nie przestanie zależeć na naszym dobru...nieustannie będzie posyłał Swoje Słowo...a Ono staje się Ciałem!
więc wołanie o ROSĘ nie może ucichnąć, ale musi być głośniejsze, a On da światło życia!
musimy iść...nie ustawać...

Rorate caeli desuper et nubes pluant justum (Iz 45, 8)

"I wyrośnie różdżka z pnia Jessego,
wypuści się odrośl z jego korzeni.
I spocznie na niej Duch Pański,
duch mądrości i rozumu,
duch rady i męstwa,
duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.
Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej.(...)"
|Iz 11,1-3a|

... pierwszy adwentowy tydzień...
lichy blask lampioników... ślady nie zostają ma śniegu, bo go nie ma...
czy trafimy w odpowiednie miejsce?...
kłębiaste chmury na niebie i nie widać gwiazd...
odetkaj choć nasze uszy, żeby usłyszały śpiew aniołów...
pierwsze nuty wystarczą, a rozbiegniemy się co nam tylko sił wystarczy pod osłoną ciemności przedzierając się do światła dźwięcznej przestrzeni, gdzie Kwiat rozkwita zimową porą...

zapachniało domem...

Powietrze zapachniało tak samo, jak wtedy,
gdy ręka w rękę...dłoń w dłoni i krok w krok po tym samym kawałku ziemi chodziło się bez końca...
jak wtedy wieczorną porą,
gdy latem skrupulatnie liczyło się gwiazdy i miarowe cykanie świerszczy...
jesienią spadające liście i niekończące się klucze dzikich kaczek...
zimą płatki śniegu tańczące w latarnianym świetle...
wiosną przebiśniegi, śnieżyczki i zawilce... żabi rechot...
...jak to się stało,że to, co wtedy było najważniejsze na świecie...
bez czego życie traciło sens istnienia...dziś nie istnieje?...
...jak to się stało, że sensu nabrało całkiem coś innego...
i tak łatwo przyszło oddać ten niezapomniany zapach powietrza w zamian za inny?...
...jak to się stało, że tamte gwiazdy można liczyć tu mniej skrupulatnie...bo w pojedynkę, a świerszcze cykają w innym rytmie, więc liczy je ktoś stąd?... tam nie liczy już nikt...
a liście spadły za szybko...
kaczki nie lecą po tym niebie...bo niby po co...
a śnieg nie tańczy, bo latarnie tu mało gustowne...
do wiosny daleko, więc nie wiem czy rechotają tu zakochane żaby...
...jak to się dzieje, że nic nie umiera... śpi tylko w pamięci i budzi się od czasu do czasu w zapachu powietrza takim samym...

bezsłowie....

bezsłowie
w kajucie myśli własnych
we śnie
na dnie duszy
i ani
kółko
ani
krzyżyk
pusta kratka
w kalendarzu
odliczanych dni
te niczyje
przybłędy
byle jakie
przesypane
przez palce
pomiędzy jedną
i drugą
chwilą
wielkie nic

...bezsłowie

wciekające szczelinami
w nieszczelności
szczępiastej duszy
dźwięki
dźwięczne
w niewdzięcznym
uchu
przebłysk
w niejasności
pod zaciśniętą powieką
jakby jutrzenka
w niepokornym
skulonym cieniu
koniec odrętwienia
bez słowa
...a jednak dotarłeś
do skarbu
ukrytego
w morskiej otchłani...

... nieeeee... no ja nie wiem, jak się to dzieje...
dreptam i myślę, że nic się nie dzieje...
a wszystko by się chciało porozsypywać i układać...
z tego nic jakieś coś...
dużo słów... lawina... spotkania przemiłe... mimo spraw trudnych ani trochę miłych, to zawsze dla mnie świetna okazja, żeby się przejrzeć jak w lustrze, żeby coś, co nie nazwane ponazywać...
i tak dobija do brzegu kolejny tydzień życia...
bezsłowie, bo czasem takie przychodzi... a potem odkrycie, że przebyta droga doprowadziła do takiej głębi SŁOWA, że dech zapiera...
obrazek... no tak...MIEJSCE NAJŚWIĘTSZE ozdobione moją nie świętością... pragnieniem wzrastania, jak ziarno w ziemi w mocy i Ducha, Jego ogniem i Jego łaską, źródłem dającym życie...
bo mi się dobrze czasem wraca do takich miejsc, okazało się, że na dziś uśpionych... bo dom o nazwie Nazaret, w którym przemieszkałam ostatni rok zamknięto na klucz, nikt tam nie mieszka...
no ale mieszka we mnie to, co wymieszkałam w świętym dla mnie czasie oczekiwania... i do tego wracam... z tego jest siła...

bo droga bywa kamienista ...

... wpisać mi się zachciało pomiędzy wersy natchnione... tak jak one kiedyś zapisały się w moje życie...
zupełnie zapomniałam jakie wtedy okazały się ważne, jak dużo ponazywały z tego, co się w sercu tłukło...
poznałam taką miłą osobę, która swoim zamiłowaniem do kamieni przypomniała mi moje z nimi spotykania...
no więc zaniebieszczę niebieski świat kamienistymi wspomnieniami, takim dreptaniem przez świat, kiedy się nie wie co myśleć, jak nazywać rzeczywistość...
kiedy się albo w zachwyty wpada, albo marnieje i upada...
och jejku jakie to złożone i jakie tak naprawdę wielkie i małe i piękne i okropne... jakie moje...
i często tylko moje...
i może gdyby było bardziej Jego, to by w ogóle było niepojęte...
albo właśnie bardziej do pojęcia...
w rzeczy samej- do rzeczy :

Rachunek kamieni

Roman Brandstaetter

Przebudzony kamień jest bardzo zdziwiony.
Z przebudzenia wynika, że nie jest kamieniem.

Więc czym jest?
Z jakiej materii zdziałany?

Niewielkie jest moje poznanie, niewielkie,
Moja wiedza jest skąpa, a to, co rozumiem,
Jest owocobraniem mojej słabej wiary.

Trud mój dopiero teraz się zaczyna,
Boże, który jesteś dla mnie większym ciężarem
Niż ja dla Ciebie.
A chociaż upadam pod Twoim brzemieniem,
Trwam pod nim.

Bo pragnę zasiąść
Na drugim brzegu człowieka,
Na drugim brzegu brata,
Na drugim brzegu myśli,
Na drugim brzegu serca.


Przy stole pojednania,

Gdzie wszystko ma swój sens i ład,
Gdzie nie ma żadnych sprzeczności i złudzeń,
Gdzie duch nie walczy z oporem materii,
Gdzie ostry topór nie godzi w pień drzewa,
Gdzie krew nie płynie od ukłucia nożem,
Gdzie woda nie jest przeciwna ogniowi,
Gdzie nie istnieje szukanie i lęk.

Dlatego wierzę, chociaż owa wiara,

Która dla innych jest ojczyzną ciszy,
Dla mnie jest jeszcze jedną
Burzą.

Dlatego wciąż od nowa szukam Cię i szukam,

Jakby Cię za mało było w tym wszystkim,
W czym Cię nieustannie widzę i czuję.


Jesteś umęczony mną, Boże,
Ale ja również jestem umęczony Tobą.

Zerwane sieci w falach Genezareth,

Gorzkie modlitwy, piwnice, ciemności
I medytacje nad tajemną sprawą,
Dlaczego ginie sprawiedliwy mąż,
A zły zasiada w radzie człowieczeństwa,
Dlaczego mędrzec pada pod toporem,
A tłuste sadło żre włochaty szczur,
Dlaczego kłamie czarna zakonnica,
A Maria Curie była ateistką.
Kołowrót męki, niepokój sumienia
I karuzela grzechów, i upadek,
I to pytanie, od którego bolą
Wargi:
Powiedz, czy tę rzeczywistość
Może ocalić poezja?


A potem znów wszystko od początku.
Zawiłe drogi, zasadzki i sidła,
Zerwane sieci w falach Genezareth
I wizja kwitnącego figowca,
Który jeszcze wieczorem
Był uschniętym kikutem.


Boże nauki, serc i intuicji,
Pragnę odnaleźć nici, które łączą
Serce z sercem, zjawisko ze zjawiskiem,
Pragnę odnaleźć kiełki wszystkich zdarzeń,
Ich sen i jawę, spoczynek i trud,
I te klęczące w naiwnej pokorze
Pyłki i ziarnka,
I te przeciwko Tobie zbuntowane
Góry gigantów,
Abym mógł wreszcie zrozumieć i pojąć,
Jak żyć, by przeżyć godnie odrobinę
Wrogiego czasu.
Jak żyć, by nie złamać
Twego imienia -
Ja, celnik, który kiedyś
Będę Cię błagał o kromkę wieczności
Jak o kromkę chleba.