CHLEBOWY CZAS

...tak było od piątku do niedzieli... dość kolorowo... pachniało chlebem i przyjaźnią... była radość, niewyspanie... spacerowanie i bieganie po białym śniegu...

...karm nas Boże każdego dnia Twoim CHLEBEM...

...Z GŁOWY DO SERCA...

... po długim namyśle zostawiam kilka zdań...
(ufam, że ich będzie kilka...bo czego ja tu nie miałam ochoty powypisywać...)
Znowu taki czas, że niby NIC... a jednak... ani jeden krok nie pozostaje bez znaczenia... a stawiam ich wiele... pod górkę i z górki, takie różne, na nieodśnieżonych drogach chodzenie wygląda zabawnie ;) i te nieporadne kroki jakoś tak łatwiej się stawia...


... co to takiego??? ;) otóż wyrosło to na mojej drodze tak niespodziewanie, że nie mogłam powstrzymać śmiechu ;) hehe bo jak tu się nie zadziwić, nie ucieszyć i nie pomyśleć, że Boże poczucie humory jest genialne ?( dokładniej o tym drogowskazie następnym razem)... chodzę tym chodnikiem kilka razy w tygodniu... chodzę z pragnieniem serca o CAMINO...widzę jak codzienność jest taką pielgrzymką... czuję, że to mój szlak, który pokonuję z trudem... wyciągając dłoń, jak muszlę pielgrzyma za wodą...

...i co się dzieje?...pewnej nocy otrzymuję sen, o tym, że na plaży zbieram ogromne muszle, a potem morskie fale pozwalają się ujarzmić i mogę je ciągnąć za sobą jak zwiewny materiał i jestem zupełnie sucha... nie robią mi żadnej krzywdy... zostawiam tu obrazek, jest jaki jest...dla mnie ma wielką wartość, bo to moja modlitwa... moja próba zejścia do serca... Kiedy dotarłam na miejsce, żeby wygospodarować sobie czas na spotkanie... fakt, że tak na siłę trochę (bardzo!) uciekając przed hmm??... no właśnie... czasem to myślę, że uciekam przed samą sobą... że to, co wydaje się być nie do zniesienia, jest takie, tylko dlatego, że sama je takim czynię ... ale nic nie zadziało się bez sensu...wpisało się w tułaczkę idealnie... Przeczytałam w podarowanej mi pierwszego dnia książce:

"MUSICIE ZSTĄPIĆ Z GŁOWY DO SERCA(...)
W SERCU BOWIEM JEST ŻYCIE,
W SERCU WINNIŚCIE ŻYĆ."
| Teofan Pustelnik|

...a potem była "Zaczarowana polana"... herbata o zapachu przyjaźni... bo schodzenie do serca dokonało się ostatecznie na tyle łaskawie, że w zaśnieżone mroźne noce zostałam przygarnięta i ugoszczona życzliwością... ;)
... to natomiast dało siłę aby, gdy zapadł kolejny wieczór PRZEPRAWIĆ SIĘ NA DRUGĄ STRONĘ... była burza...
paradoks pewności w niepewności
zaistniał w GŁĘBOKIEJ CISZY ogarniającej potoki słów...
paradoks ufności podszytej nieufnością... słowa rozlały się z brzegów ludzkich przypuszczeń
ZAMILKŁY... zawstydzona pustym szemraniem otworzyłam oczy, a ciemność wypełniła się światłem ...
Przeprawa na drugą stronę okazała się sensowna jedynie w rzeczywistości ryzykownego, bezwzględnego ZAWIERZENIA zakładającego komfort snu dla Mistrza, także podczas sztormu szamoczącego łodzią...
kosztowna przygoda... warta przeżycia...

PRZYPOWIEŚĆ O POWSTAWANIU PUSTYNI SAHARY

Zdarzyło się kilka dni przed końcem I semestru i długo wyczekiwanymi feriami zimowymi...
krótko mówiąc: KONFLIKT...
dużo można by na ten temat pisać, bo cała historia jeszcze nie ma końca... zawisła w powietrzu, jak czarna chmura i rozstaliśmy się z wielkimi znakami zapytania...
wydawało by się, że bardzo nie wiele trzeba, żeby cały ten supeł rozplątać, w taki sposób, aby nikogo nie ranić...wyciągnąć dłoń i udzielić pomocy...
no ale rzeczywistość okazuje się o wiele bardziej skomplikowana niż się wydaje...
emocje, którym my - ludzie ulegamy bywają jak lawina rujnująca wszystko, co spotka na swojej drodze...
ale bez wnikania w szczegóły opiszę tu taki bardzo maleńki wątek, w którym znalazła się moja osoba...
Akurat miałam lekcje w III klasie. Dzieciaki przyszły naładowane złością...zaczęły opowiadać...coś tam już wiedziałam z zaplecza...
no ale słuchałam z uwagą i próbowałam oddzielić fakty od emocji... tak by było po chrześcijańsku... zbierałam okruszki dobra, na których można by się było oprzeć, żeby dojść do czegoś, a nie zburzyć jeszcze bardziej...
gasiłam ogień jak tylko się dało...czując jednocześnie ogromną bezradność...
bo kluczem do pokoju była odrobina dobrej woli moich małych rozmówców...a na to widoków nie było...
Kiedy emocje odrobinę opadły rozpoczęliśmy lekcje przewidzianą na ten dzień.
Temat brzmiał: " Wyznajemy wiarę w Boga naszego Stworzyciela".
Zatrzymaliśmy się dłuższą chwilkę na fragmencie pieśni trzech młodzieńców z Księgi Daniela. Wybraliśmy wszystko, co stworzył Pan Bóg i podziękowaliśmy za to...
Następnie konspekt katechezy przewidywał opowiadanie z podręcznika ucznia.
Nie specjalnie zwróciłam na nie uwagę przed lekcją, więc zaczęłam je czytać bez większego przejęcia...brzmiało ono tak:
" Mówią, że ziemia była kiedyś wielkim, pięknym ogrodem, w którym roiło się od zwierząt, a drzewa dawały soczyste owoce. Nie było pustyń, na których jest tylko piasek i nie ma życia. Ale ludzie nie postępowali dobrze. A ilekroć ktoś niszczył roślinę, krzywdził zwierze, lub drugiego człowieka albo siebie - każdy taki zły uczynek sprawiał, że pojawiała się na ziemi kupka piasku. Ludzie dziwili się, co to takiego. A kopczyków piasku było coraz więcej. Ginęły rośliny i zwierzęta. Piasek pochłaniał wszystko. Ludzie przerażeni stwierdzili, że nie mogą już tu żyć.
Ogród zamienił się w pustynię. "
i były do tego dwa pytania:
" Co w baśni o powstaniu pustyni Sahary jest prawdziwe?
Czego uczy nas ta przypowieść? "
Zapadła cisza...
Potem zostały podjęte postanowienia zawarcia zgody... zmiany postępowania...
no ale kolejne dni pokazały, że nie jest to takie proste...bo piasku nam się już strasznie dużo nasypało...ciężko się stąpa po takim podłożu...
Tak, czy inaczej... mnie samej dużo dało do myślenia całe to zajście...
próbowałam określić swoje miejsce w konflikcie...
stałam w samym jego środku z rozdartym sercem... dziękowałam Panu Bogu za światło w moim rozumie...a jednocześnie pytałam, co dalej...dlaczego to takie trudne ABY DOBREM ZŁO ZWYCIĘŻAĆ??? Dlaczego piaskowe kopczyki z taką łatwością wyrastają na ziemi?? ...

zimowe wspomnienia

PIELGRZYMKA ZAUFANIA PRZEZ ZIEMIĘ...

...ruszyłam w drogę ze słowem o tym, że:

BÓG JEST ŚWIATŁOŚCIĄ A NIE MA W NIM ŻADNEJ CIEMNOŚCI...

...do południa z małymi kolędnikami misyjnymi, od domu do domu nieśliśmy Nowinę o tym, że Bóg zamieszkał na ziemi... a potem w zatłoczonym pociągu i z równie przepełnionym różnościami sercem zmierzałam do Poznania... w pociągu zasiałam nutkę niepokoju zwolennikom amuletów... ( na ironię i w jedną i w drugą stronę ulotki o pierścieniu atlantów się przydały...)
a w Poznaniu cudna chwila...
z przejęcia nie utrwaliłam jej na zdjęciu...ale jest filcowy ślimak, który wszystko widział... zacięcie pracowałam nad skutecznym sposobem, aby znalazł on bezpieczne miejsce na mojej torbie... i o to jest... idealny symbol tej sekundy... oj tak... sekundy...bo znacznie za krótki był ten czas spotkania... Agnieszko! dziękuję... za od transportowanie mnie na miejsce i nie tylko... ufam, że będzie jeszcze czas na dłuższe spotkanie ;)
a kolejne dni pielgrzymowania przynosiły SŁOWA, gesty, uczucia...
Światłość unosiła się nad moją głową i było mi jasno... a w tej JASNOŚCI była RADOŚĆ... ludzie... ależ są niezwykli... kolejny raz patrzyłam na twarze... spoglądałam w oczy... i cieszyłam się, że Bóg stworzył człowieka... że on taki różny... nawet jeśli przez to niezrozumiały...

SEE I AM NEAR, SEYS THE LORD. SEE, I MAKE ALL THINGS NEW...

śpiewaliśmy te słowa a mnie się zadawało,
że w moim sercu wypływa źródełko
...cichutko...pomału... przychodzi ŚWIATŁO
i rozjaśnia moją ciemność... żeby wszystko stało się nowe...
mówił, że nauczy nas dróg swoich, abyśmy kroczyli Jego ścieżkami... że to my jesteśmy światłością świata... i tak ma świecić nasze światło, aby inni widzieli dobre uczynki i chwalili Ojca, co mieszka w niebie... na nowo ziarno zasiewał... na nowo posłał ...
i Ducha Świętego wzywaliśmy abyśmy w każdej chwili mogli iść naprzód: z niepokoju do ufności, z mroku do światła...
W drodze powrotnej miałam dowód na to, że świętowania nie koniec... że tak się Bóg zatroszczył... żeby niczego mi nie zabrakło... Opolanie przyjęli mnie pod dachy swoich serc ;) i niech im to zostanie wynagrodzone ... kubek ciepłej herbaty, pomoc w dotarciu do celu i krzyżyk na czółko... potem uroczysta kolacja i śmiechu pełno... bo trzeba być jak ptak i nie bać się życia...DZIĘKUJĘ
...Nadchodzi uroczystość OBJAWIENIA PAŃSKIEGO...

(...)"Weszli do domu i zobaczyli Dziecię z Matką Jego, Maryją; upadli na twarz i oddali Mu pokłon. I otworzywszy swe skarby, ofiarowali Mu dary: złoto, kadzidło i mirrę.A otrzymawszy we śnie nakaz, żeby nie wracali do Heroda, inną drogą udali się do swojej ojczyzny."(...)
|Mt2, 1-12|

...myślę sobie o moim wchodzeniu do domu... wróciłam przecież tu gdzie rodzi się dla mnie Bóg... gdzie życie zaskakuje mnie z dnia na dzień... i to tu Bóg chce czynić wszystko nowe... trudno to dostrzec... ale... to tu mam oddać pokłon... przytulić czoło do ziemi przed TAJEMNICĄ OBJAWIANIA SIĘ BOGA...

...aby wreszcie wracać inną drogą...
z pustymi dłońmi...
bo tyle jest do zbierania po drodze...
BO JEGO ŁASKA TRWA NA WIEKI...

A SŁOWO STAŁO SIĘ CIAŁEM...

...świąteczne słowa...
nie dużo ich..
niech CISZA MÓWI...

********************************************************************

...NAD NASZYM LUDZKIM PRZEMIJANIEM
NIECH GWIAZDA WZEJDZIE
INNA NIŻ KAŻDEJ NOCY
...NAD NASZYM ZIEMSKIM WĘDROWANIEM
JASNOŚĆ
NIECH ROZŚWIETLI DROGĘ DO CELU
W OKRUCHU ŻYCZLIWOŚCI
NIECH MIŁOŚĆ PRZEMÓWI
SERDECZNYM UŚCISKIEM
I ZATAŃCZY ZE SZCZĘŚLIWYMI ANIOŁAMI
CZŁOWIEK
PRZEBUDZONY Z LETARGU
GONITWY DONIKĄD
SPEŁNIONY W BETLEJEMSKIM
SPOJRZENIU SŁOWA...

******************************************************************

...jeśli życzyłam czegoś...

to ZAMIESZKANIA Jezusa...
bo kiedy On jest, wtedy wszystko nabiera właściwego sensu...
jasności... pełni...
tego życzę sobie i całemu światu...
i niech wzejdzie GWIAZDA...
ta inna ;)

**************************************************************

***************************

**********************
**************
*******