... jak to właściwie ma być...

(...)"Jezus im rzekł:
Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi?
Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego,
a wtedy będą pościć." |Mt 9,14-15|

...

"(...)To mówi Pan Bóg: Krzycz na całe gardło, nie przestawaj!
Podnoś głos twój jak trąba!(...)
Czyż nie jest raczej ten post, który wybieram:
rozerwać kajdany zła,
rozwiązać więzy niewoli,
wypuścić wolno uciśnionych
i wszelkie jarzmo połamać;
dzielić swój chleb z głodnym,
wprowadzić w dom biednych tułaczy,
nagiego, którego ujrzysz, przyodziać
i nie odwrócić się od współziomków.
Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza
i szybko rozkwitnie twe zdrowie.
Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie,
chwała Pańska iść będzie za tobą.
Wtedy zawołasz, a Pan odpowie,
wezwiesz pomocy, a On [rzeknie]:
Oto jestem!" |Iz 58,1-9|

...
Słowa, które mnie dziś niosły przez dzień... jedne tak bardzo jasne...
a drugie..hmm??...
długo je rozgryzałam,zastanawiając się, jak się one mają do mojego życia...
w końcu skleiłam razem...i postanowiłam przyjrzeć się raz jeszcze temu,
o co mi chodzi... jaki mam cel... więc to jest tak:
...chcę się wpatrywać w Jezusowy krzyż...z myślą o tym, jak wielkiego cudu dokonał z miłości do mnie... tą prawdę chcę uczynić cieniem osłaniającym każde moje pragnienie służące przemianie serca... chodzi o to, że:

rozerwać kajdany zła,
rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego,którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków...

tego nie dokonam moją siłą...
chcę cieszyć się z Jego pomocy i przekonania, że jest bliżej mnie niż sobie mogę wyobrażać...
po to podejmuję wielkopostną drogę...
pod nosem nuciłam wiersz ks. Twardowskiego :
"Rozmaite zdjęcia z krzyża bywają,
na przykład:
zdjęcie z krzyża samotności
Ktoś cię nagle odnajdzie,
ugości,
mówi na ty,
jak w Kanie zatańczy,
doda miodu, ujmie szarańczy
Albo:
zdjęcie z krzyża choroby
Wstajesz z łoża jak Dawid młody-
I już jesteś do procy gotowy,
gotów guza nabić Goliatowi
Ale są takie krzyże ogromne,
gdy kochając-
za innych się kona-
To z nich spada się jak grona wyborne
- w Matki Bożej otwarte ramiona"

FIOLETOWO....

...Zrobiło się fioletowo... nadszedł czas na zatrzymanie się... od wczoraj tyle myśli... wzniosłych celów... nadzieje pokładane w zamiarach mają zapach ziarenka wrzuconego w ziemię... najzwyczajniej w świecie unosi się pragnienie życia...
Bóg wyraźnie chce to pragnienie pobłogosławić...


(...)"Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami,(...)Wybierajcie więc życie, abyście żyli"(...) itd... !!!!|Pwt 30,15-20|

...w kontekście wczorajszych postanowień usiadłam przed dzisiejszym SŁOWEM jak wryta!!! ... dzień był ciężki... i w swojej niemocy wyszarpałam dla SŁOWA bardzo mało czasu... ale wiem, że wyszarpałam bardzo świadomie... czytałam... ciężka głowa wpuszczała do serca przeczucie, że Bóg słyszał wczorajsze chcenie... słyszał wyraźnie i przejął się postanowieniami serwując w odpowiedzi proste, ale wymagające polecenia... NAKAZAŁ... ale... czuję w tym nakazie wielką przestrzeń wolności... albo albo... i czy chcesz?... i bardzo świadomie mówię CHCĘ...bardzo chcę ŻYĆ! i niech się tak stanie...a, że obiecał Swoje błogosławieństwo... to trzymam Go za SŁOWO i jestem ciekawa, co przyniosą kolejne dni...

"Błogosławiony człowiek,

który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w prawie Pańskim upodobał sobie
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.
On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą,
które wydaje owoc w swoim czasie,
liście jego nie więdną,
a wszystko, co czyni, jest udane.
Co innego grzesznicy: są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem znana jest Panu droga sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie."
|Psalm1|

CHLEBOWY CZAS

...tak było od piątku do niedzieli... dość kolorowo... pachniało chlebem i przyjaźnią... była radość, niewyspanie... spacerowanie i bieganie po białym śniegu...

...karm nas Boże każdego dnia Twoim CHLEBEM...

...Z GŁOWY DO SERCA...

... po długim namyśle zostawiam kilka zdań...
(ufam, że ich będzie kilka...bo czego ja tu nie miałam ochoty powypisywać...)
Znowu taki czas, że niby NIC... a jednak... ani jeden krok nie pozostaje bez znaczenia... a stawiam ich wiele... pod górkę i z górki, takie różne, na nieodśnieżonych drogach chodzenie wygląda zabawnie ;) i te nieporadne kroki jakoś tak łatwiej się stawia...


... co to takiego??? ;) otóż wyrosło to na mojej drodze tak niespodziewanie, że nie mogłam powstrzymać śmiechu ;) hehe bo jak tu się nie zadziwić, nie ucieszyć i nie pomyśleć, że Boże poczucie humory jest genialne ?( dokładniej o tym drogowskazie następnym razem)... chodzę tym chodnikiem kilka razy w tygodniu... chodzę z pragnieniem serca o CAMINO...widzę jak codzienność jest taką pielgrzymką... czuję, że to mój szlak, który pokonuję z trudem... wyciągając dłoń, jak muszlę pielgrzyma za wodą...

...i co się dzieje?...pewnej nocy otrzymuję sen, o tym, że na plaży zbieram ogromne muszle, a potem morskie fale pozwalają się ujarzmić i mogę je ciągnąć za sobą jak zwiewny materiał i jestem zupełnie sucha... nie robią mi żadnej krzywdy... zostawiam tu obrazek, jest jaki jest...dla mnie ma wielką wartość, bo to moja modlitwa... moja próba zejścia do serca... Kiedy dotarłam na miejsce, żeby wygospodarować sobie czas na spotkanie... fakt, że tak na siłę trochę (bardzo!) uciekając przed hmm??... no właśnie... czasem to myślę, że uciekam przed samą sobą... że to, co wydaje się być nie do zniesienia, jest takie, tylko dlatego, że sama je takim czynię ... ale nic nie zadziało się bez sensu...wpisało się w tułaczkę idealnie... Przeczytałam w podarowanej mi pierwszego dnia książce:

"MUSICIE ZSTĄPIĆ Z GŁOWY DO SERCA(...)
W SERCU BOWIEM JEST ŻYCIE,
W SERCU WINNIŚCIE ŻYĆ."
| Teofan Pustelnik|

...a potem była "Zaczarowana polana"... herbata o zapachu przyjaźni... bo schodzenie do serca dokonało się ostatecznie na tyle łaskawie, że w zaśnieżone mroźne noce zostałam przygarnięta i ugoszczona życzliwością... ;)
... to natomiast dało siłę aby, gdy zapadł kolejny wieczór PRZEPRAWIĆ SIĘ NA DRUGĄ STRONĘ... była burza...
paradoks pewności w niepewności
zaistniał w GŁĘBOKIEJ CISZY ogarniającej potoki słów...
paradoks ufności podszytej nieufnością... słowa rozlały się z brzegów ludzkich przypuszczeń
ZAMILKŁY... zawstydzona pustym szemraniem otworzyłam oczy, a ciemność wypełniła się światłem ...
Przeprawa na drugą stronę okazała się sensowna jedynie w rzeczywistości ryzykownego, bezwzględnego ZAWIERZENIA zakładającego komfort snu dla Mistrza, także podczas sztormu szamoczącego łodzią...
kosztowna przygoda... warta przeżycia...

PRZYPOWIEŚĆ O POWSTAWANIU PUSTYNI SAHARY

Zdarzyło się kilka dni przed końcem I semestru i długo wyczekiwanymi feriami zimowymi...
krótko mówiąc: KONFLIKT...
dużo można by na ten temat pisać, bo cała historia jeszcze nie ma końca... zawisła w powietrzu, jak czarna chmura i rozstaliśmy się z wielkimi znakami zapytania...
wydawało by się, że bardzo nie wiele trzeba, żeby cały ten supeł rozplątać, w taki sposób, aby nikogo nie ranić...wyciągnąć dłoń i udzielić pomocy...
no ale rzeczywistość okazuje się o wiele bardziej skomplikowana niż się wydaje...
emocje, którym my - ludzie ulegamy bywają jak lawina rujnująca wszystko, co spotka na swojej drodze...
ale bez wnikania w szczegóły opiszę tu taki bardzo maleńki wątek, w którym znalazła się moja osoba...
Akurat miałam lekcje w III klasie. Dzieciaki przyszły naładowane złością...zaczęły opowiadać...coś tam już wiedziałam z zaplecza...
no ale słuchałam z uwagą i próbowałam oddzielić fakty od emocji... tak by było po chrześcijańsku... zbierałam okruszki dobra, na których można by się było oprzeć, żeby dojść do czegoś, a nie zburzyć jeszcze bardziej...
gasiłam ogień jak tylko się dało...czując jednocześnie ogromną bezradność...
bo kluczem do pokoju była odrobina dobrej woli moich małych rozmówców...a na to widoków nie było...
Kiedy emocje odrobinę opadły rozpoczęliśmy lekcje przewidzianą na ten dzień.
Temat brzmiał: " Wyznajemy wiarę w Boga naszego Stworzyciela".
Zatrzymaliśmy się dłuższą chwilkę na fragmencie pieśni trzech młodzieńców z Księgi Daniela. Wybraliśmy wszystko, co stworzył Pan Bóg i podziękowaliśmy za to...
Następnie konspekt katechezy przewidywał opowiadanie z podręcznika ucznia.
Nie specjalnie zwróciłam na nie uwagę przed lekcją, więc zaczęłam je czytać bez większego przejęcia...brzmiało ono tak:
" Mówią, że ziemia była kiedyś wielkim, pięknym ogrodem, w którym roiło się od zwierząt, a drzewa dawały soczyste owoce. Nie było pustyń, na których jest tylko piasek i nie ma życia. Ale ludzie nie postępowali dobrze. A ilekroć ktoś niszczył roślinę, krzywdził zwierze, lub drugiego człowieka albo siebie - każdy taki zły uczynek sprawiał, że pojawiała się na ziemi kupka piasku. Ludzie dziwili się, co to takiego. A kopczyków piasku było coraz więcej. Ginęły rośliny i zwierzęta. Piasek pochłaniał wszystko. Ludzie przerażeni stwierdzili, że nie mogą już tu żyć.
Ogród zamienił się w pustynię. "
i były do tego dwa pytania:
" Co w baśni o powstaniu pustyni Sahary jest prawdziwe?
Czego uczy nas ta przypowieść? "
Zapadła cisza...
Potem zostały podjęte postanowienia zawarcia zgody... zmiany postępowania...
no ale kolejne dni pokazały, że nie jest to takie proste...bo piasku nam się już strasznie dużo nasypało...ciężko się stąpa po takim podłożu...
Tak, czy inaczej... mnie samej dużo dało do myślenia całe to zajście...
próbowałam określić swoje miejsce w konflikcie...
stałam w samym jego środku z rozdartym sercem... dziękowałam Panu Bogu za światło w moim rozumie...a jednocześnie pytałam, co dalej...dlaczego to takie trudne ABY DOBREM ZŁO ZWYCIĘŻAĆ??? Dlaczego piaskowe kopczyki z taką łatwością wyrastają na ziemi?? ...

zimowe wspomnienia