...na przyjęciu u Lewiego...

Sieger Köder

"Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają.
Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników."
(Łk 5,27-32)

... wyobraziłam sobie sytuacje z dzisiejszej Ewangelii...
gdzie się odnalazłam?
ano przy stole, na uczcie...ależ tam gwarno było i dobrze...
paradoksalnie piękne były twarze ludzi, którzy się w życiu pogubili...co się im drogi pokręciły...
co na co dzień odstraszali swym widokiem...
zajadłością,agresją,nieporadnością,grzesznością...
być może jedyną ich przyjaciółką była samotność...choć i ona dawała w kość, szydząc z ich połamanego życia...
dziś razem, przy jednym stole, mało tego zgromadził ich na uczcie MISTRZ, który ma w sobie COŚ, co kruszy wszelkie zlodowacenia,
bez słowa przemienia...
zaledwie kawałkiem chleba zaspokaja głód ich wygłodniałych serc... tak się czułam, jakbym miękła... zaciśnięta pięść otwierała się w geście przyjęcia pokoju... i wszystko stawało się inne...
bez strachu...nie było potrzeby się bronić... uznałam swoją małość, a to sprawiło, że na tej uczcie czułam się jak w domu...jak u sobie... co za radość wiedzieć, że można zaczynać od początku,
że nic nie jest stracone, że On ma lekarstwo na każdą ludzką biedę... i że też akurat mi przyszło siedzieć z Nim przy stole i na własne uszy słyszeć, jak wstawia się za tymi, co się źle mają...

... jak to właściwie ma być...

(...)"Jezus im rzekł:
Czy goście weselni mogą się smucić, dopóki pan młody jest z nimi?
Lecz przyjdzie czas, kiedy zabiorą im pana młodego,
a wtedy będą pościć." |Mt 9,14-15|

...

"(...)To mówi Pan Bóg: Krzycz na całe gardło, nie przestawaj!
Podnoś głos twój jak trąba!(...)
Czyż nie jest raczej ten post, który wybieram:
rozerwać kajdany zła,
rozwiązać więzy niewoli,
wypuścić wolno uciśnionych
i wszelkie jarzmo połamać;
dzielić swój chleb z głodnym,
wprowadzić w dom biednych tułaczy,
nagiego, którego ujrzysz, przyodziać
i nie odwrócić się od współziomków.
Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza
i szybko rozkwitnie twe zdrowie.
Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie,
chwała Pańska iść będzie za tobą.
Wtedy zawołasz, a Pan odpowie,
wezwiesz pomocy, a On [rzeknie]:
Oto jestem!" |Iz 58,1-9|

...
Słowa, które mnie dziś niosły przez dzień... jedne tak bardzo jasne...
a drugie..hmm??...
długo je rozgryzałam,zastanawiając się, jak się one mają do mojego życia...
w końcu skleiłam razem...i postanowiłam przyjrzeć się raz jeszcze temu,
o co mi chodzi... jaki mam cel... więc to jest tak:
...chcę się wpatrywać w Jezusowy krzyż...z myślą o tym, jak wielkiego cudu dokonał z miłości do mnie... tą prawdę chcę uczynić cieniem osłaniającym każde moje pragnienie służące przemianie serca... chodzi o to, że:

rozerwać kajdany zła,
rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego,którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków...

tego nie dokonam moją siłą...
chcę cieszyć się z Jego pomocy i przekonania, że jest bliżej mnie niż sobie mogę wyobrażać...
po to podejmuję wielkopostną drogę...
pod nosem nuciłam wiersz ks. Twardowskiego :
"Rozmaite zdjęcia z krzyża bywają,
na przykład:
zdjęcie z krzyża samotności
Ktoś cię nagle odnajdzie,
ugości,
mówi na ty,
jak w Kanie zatańczy,
doda miodu, ujmie szarańczy
Albo:
zdjęcie z krzyża choroby
Wstajesz z łoża jak Dawid młody-
I już jesteś do procy gotowy,
gotów guza nabić Goliatowi
Ale są takie krzyże ogromne,
gdy kochając-
za innych się kona-
To z nich spada się jak grona wyborne
- w Matki Bożej otwarte ramiona"

FIOLETOWO....

...Zrobiło się fioletowo... nadszedł czas na zatrzymanie się... od wczoraj tyle myśli... wzniosłych celów... nadzieje pokładane w zamiarach mają zapach ziarenka wrzuconego w ziemię... najzwyczajniej w świecie unosi się pragnienie życia...
Bóg wyraźnie chce to pragnienie pobłogosławić...


(...)"Ja dziś nakazuję ci miłować Pana, Boga twego, i chodzić Jego drogami,(...)Wybierajcie więc życie, abyście żyli"(...) itd... !!!!|Pwt 30,15-20|

...w kontekście wczorajszych postanowień usiadłam przed dzisiejszym SŁOWEM jak wryta!!! ... dzień był ciężki... i w swojej niemocy wyszarpałam dla SŁOWA bardzo mało czasu... ale wiem, że wyszarpałam bardzo świadomie... czytałam... ciężka głowa wpuszczała do serca przeczucie, że Bóg słyszał wczorajsze chcenie... słyszał wyraźnie i przejął się postanowieniami serwując w odpowiedzi proste, ale wymagające polecenia... NAKAZAŁ... ale... czuję w tym nakazie wielką przestrzeń wolności... albo albo... i czy chcesz?... i bardzo świadomie mówię CHCĘ...bardzo chcę ŻYĆ! i niech się tak stanie...a, że obiecał Swoje błogosławieństwo... to trzymam Go za SŁOWO i jestem ciekawa, co przyniosą kolejne dni...

"Błogosławiony człowiek,

który nie idzie za radą występnych,
nie wchodzi na drogę grzeszników
i nie zasiada w gronie szyderców,
lecz w prawie Pańskim upodobał sobie
i rozmyśla nad nim dniem i nocą.
On jest jak drzewo zasadzone nad płynącą wodą,
które wydaje owoc w swoim czasie,
liście jego nie więdną,
a wszystko, co czyni, jest udane.
Co innego grzesznicy: są jak plewa, którą wiatr rozmiata.
Albowiem znana jest Panu droga sprawiedliwych,
a droga występnych zaginie."
|Psalm1|

CHLEBOWY CZAS

...tak było od piątku do niedzieli... dość kolorowo... pachniało chlebem i przyjaźnią... była radość, niewyspanie... spacerowanie i bieganie po białym śniegu...

...karm nas Boże każdego dnia Twoim CHLEBEM...

...Z GŁOWY DO SERCA...

... po długim namyśle zostawiam kilka zdań...
(ufam, że ich będzie kilka...bo czego ja tu nie miałam ochoty powypisywać...)
Znowu taki czas, że niby NIC... a jednak... ani jeden krok nie pozostaje bez znaczenia... a stawiam ich wiele... pod górkę i z górki, takie różne, na nieodśnieżonych drogach chodzenie wygląda zabawnie ;) i te nieporadne kroki jakoś tak łatwiej się stawia...


... co to takiego??? ;) otóż wyrosło to na mojej drodze tak niespodziewanie, że nie mogłam powstrzymać śmiechu ;) hehe bo jak tu się nie zadziwić, nie ucieszyć i nie pomyśleć, że Boże poczucie humory jest genialne ?( dokładniej o tym drogowskazie następnym razem)... chodzę tym chodnikiem kilka razy w tygodniu... chodzę z pragnieniem serca o CAMINO...widzę jak codzienność jest taką pielgrzymką... czuję, że to mój szlak, który pokonuję z trudem... wyciągając dłoń, jak muszlę pielgrzyma za wodą...

...i co się dzieje?...pewnej nocy otrzymuję sen, o tym, że na plaży zbieram ogromne muszle, a potem morskie fale pozwalają się ujarzmić i mogę je ciągnąć za sobą jak zwiewny materiał i jestem zupełnie sucha... nie robią mi żadnej krzywdy... zostawiam tu obrazek, jest jaki jest...dla mnie ma wielką wartość, bo to moja modlitwa... moja próba zejścia do serca... Kiedy dotarłam na miejsce, żeby wygospodarować sobie czas na spotkanie... fakt, że tak na siłę trochę (bardzo!) uciekając przed hmm??... no właśnie... czasem to myślę, że uciekam przed samą sobą... że to, co wydaje się być nie do zniesienia, jest takie, tylko dlatego, że sama je takim czynię ... ale nic nie zadziało się bez sensu...wpisało się w tułaczkę idealnie... Przeczytałam w podarowanej mi pierwszego dnia książce:

"MUSICIE ZSTĄPIĆ Z GŁOWY DO SERCA(...)
W SERCU BOWIEM JEST ŻYCIE,
W SERCU WINNIŚCIE ŻYĆ."
| Teofan Pustelnik|

...a potem była "Zaczarowana polana"... herbata o zapachu przyjaźni... bo schodzenie do serca dokonało się ostatecznie na tyle łaskawie, że w zaśnieżone mroźne noce zostałam przygarnięta i ugoszczona życzliwością... ;)
... to natomiast dało siłę aby, gdy zapadł kolejny wieczór PRZEPRAWIĆ SIĘ NA DRUGĄ STRONĘ... była burza...
paradoks pewności w niepewności
zaistniał w GŁĘBOKIEJ CISZY ogarniającej potoki słów...
paradoks ufności podszytej nieufnością... słowa rozlały się z brzegów ludzkich przypuszczeń
ZAMILKŁY... zawstydzona pustym szemraniem otworzyłam oczy, a ciemność wypełniła się światłem ...
Przeprawa na drugą stronę okazała się sensowna jedynie w rzeczywistości ryzykownego, bezwzględnego ZAWIERZENIA zakładającego komfort snu dla Mistrza, także podczas sztormu szamoczącego łodzią...
kosztowna przygoda... warta przeżycia...