...PROŚCIE...

..."Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie;
kołaczcie, a otworzą wam.
Albowiem każdy, kto prosi, otrzymuje; kto szuka, znajduje;
a kołaczącemu otworzą.(...)
Ojciec wasz, który jest w niebie, da to, co dobre, tym, którzy Go proszą."
|Mt 7,7-12|


... Dobry Boże...

w myśl, którą przyniosło dzisiejsze
Twoje Słowo:

...szukam...

choć mi ciemno...

bo nad moim dniem zapadła noc...

...kołatam,

choć brak mi wiary, że ktoś zechce otworzyć...

bo brak nadziei wsączył się niepostrzeżenie w moje serce

... proszę...

bo zapewniasz, że otrzymam...

a Ty wiesz czego najbardziej potrzebuję...

więc o to proszę, co dla mnie dobre...

niech promień Twojej łaski przeniknie moją codzienność

zamieniając noc w dzień...

... Boże sekrety... ;)

"To mówi Pan Bóg:
Podobnie jak ulewa i śnieg
spadają z nieba
i tam nie powracają,
dopóki nie nawodnią ziemi,
nie użyźnią jej
i nie zapewnią urodzaju,
tak iż wydaje nasienie dla siewcy i chleb dla jedzącego,
tak słowo, które wychodzi z ust moich,
nie wraca do Mnie bezowocne,
zanim wpierw nie dokona tego,
co chciałem,
i nie spełni pomyślnie swego posłannictwa."

|Iz 55,10-11|

... wtorkowa liturgia Słowa przypomniała mi obietnicę, którą Bóg wyszeptał kiedyś do mojego ucha... zachowałam w sercu i nie jeden już raz miałam okazję przypomnieć sobie te słowa... zwłaszcza że, codzienność w bardzo konkretny sposób pokazuje, jak wierny jest Bóg Swoim Słowom...nic nie dzieje się daremnie... a na dodatek:
On wie, czego mi potrzeba, zanim Go poproszę (parafrazując Ewangelię)...

wie doskonale...

...czy śpię, czy nie śpię - czuwa nad zasianym ziarnem...
jest cel... i z Bożą pomocą mogę go osiągnąć...
On da kromkę chleba, aby wystarczyło siły...
i chwała Mu za to!!!

...raz na wozie raz pod...ale tego jestem pewna...

"A wy za kogo Mnie uważacie?
Odpowiedział Szymon Piotr:
Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony.
Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew,
lecz Ojciec mój,
który jest w niebie."
|Mt 16,13-19|

...poniedziałkowe zamyślenie skłoniło mnie do swego rodzaju rachunku sumienia...
jak to ze mną jest?
za kogo ja uważam Jezusa?
jaką dałabym odpowiedź zapytana nagle?...
...i tak zapytana nagle podczas wsłuchiwania się w Słowo Boże zrozumiałam, że odpowiedziałabym tak jak Szymon Piotr:
Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Dlaczego?...
bo już wielokrotnie miałam okazję przekonać się,
że raz dotknąwszy Boga żywego nie da się zapomnieć kim On jest!
zuchwała pewność???... być może!
czy czuje się szczęściarą, że Ojciec, który jest w niebie posłał taką łaskę wiary?
...tak!!!! nawet bardzo!
i wczoraj Bogu za to bardzo, bardzo, bardzo dziękowałam, że oświeca moje serce... zwłaszcza wtedy, gdy czuje,że jestem pod przysłowiowym wozem...i wiara zdaje się być mroczną tajemnicą...
usilnie szukam światła... wracam do źródła...
do tej chwili kiedy , złociły się kłosy, pachniało żniwami, oddychały góry i szemrały strumyki w Gorcach...
a w moim sercu dokonywało się spotkanie z Mesjaszem, który przyniósł dla mnie nowe życie...
to wydarzenie mocno zapisało się w moim sercu...
pamiętam, jak dopadł mnie pierwszy kryzys wiary...
bo kiedy przyszedł czas na zejście z nieba na ziemię, wiara okazał się dość wymagająca...
w mojej głowie był bunt, po co mi to było???!!!
byłam nastolatką i zdawało mi się, że jedynym tupnięciem nogi przepędzę wszystko...zapomnę... a okazał się, że to nie takie proste... uśmiecham się, gdy to wspominam, bo przypominam sobie, jakie było moje zdziwienie, a później zawstydzenie...
myślę sobie, że Bóg też się wtedy uśmiechał...
i że teraz też się uśmiecha, cierpliwie czekając na moje wyłażenie spod wozu...
i jeszcze sobie taką rzecz uświadomiłam...
że zaszczepiłam w sobie taką profilaktyczną praktykę modlitwy Jezusowej...
kiedyś, po przeczytaniu "Opowieści pielgrzyma"
uznałam, że skoro bohater opowieści zmagając się w życiu duchowym, tak wielkiego doświadczał błogosławieństwa ucząc swoje serce oddychania w rytm tej modlitwy, to może i mnie to pomoże...
i pomaga...
kiedy zaczynam iść, samo się włącza...
w myślach powtarzam bez końca:
"Jezusie, Synu Boga żywego, ulituj się nade mną grzesznikiem..."
to moje odpowiadanie na pytanie:
"a ty za kogo Mnie uważasz?"
i czy pod, czy na wozie, tego jestem dziwnie pewna: Jezus jest moim Panem, Mesjaszem, Synem Boga żywego!

....tak się stało wczorajszego wieczoru...

"Słowo to jest blisko ciebie, na twoich ustach i w sercu
twoim". |Rz 10,8-13|

Noc ogarniała ziemię... a ja zastanawiałam się nad cienką granicą przebiegającą pomiędzy moją codziennością... a życiem zapisanym w Ewangelii...
dzień, który mijał stał się w jednej chwili tak uciążliwy, że nie potrafiłam sercem uwierzyć, a co dopiero ustami wyznać, że w Jezusie moja siła...
gdzie byłam???
...przyglądając się ciemności docierało do mnie, co to znaczy, że Słowo jest blisko mnie... jak znalazłam się w samym środku pustyni, w Jezusowym doświadczaniu próby...
On przeszedł ją doskonale... ja buntowałam się dość mocno... nie zauważając, że dał mi łaskę uczestniczenia w tym, czego sam doświadczał...
zasypiałam z myślą, że mimo, iż tak nieudacznie przeszłam, przez pustynię, którą przyniósł dzień, to jednak ciągle wierzę, a serce dotknięte przedziwną łaską chce wyznawać, że to On jest Panem...
a żaden, kto wierzy w Niego, nie będzie zawstydzony.
...czasem brakuje mi prostoty dziecka, które bez trudu przedostaje się do tajemniczego ogrodu serca... ale są takie chwile... ułamki sekund, które przynoszą nieopisaną odwagę, do przejścia na drugą stronę nocy i pozwalają odkryć, że tam mieszka dzień ...
tak się stało wczorajszego wieczoru...









"Nie samym chlebem żyje człowiek lecz każdym słowem, które pochodzi z ust
Bożych."|Mt 4,4b|

...na przyjęciu u Lewiego...

Sieger Köder

"Nie potrzebują lekarza zdrowi, ale ci, którzy się źle mają.
Nie przyszedłem wezwać do nawrócenia sprawiedliwych, lecz grzeszników."
(Łk 5,27-32)

... wyobraziłam sobie sytuacje z dzisiejszej Ewangelii...
gdzie się odnalazłam?
ano przy stole, na uczcie...ależ tam gwarno było i dobrze...
paradoksalnie piękne były twarze ludzi, którzy się w życiu pogubili...co się im drogi pokręciły...
co na co dzień odstraszali swym widokiem...
zajadłością,agresją,nieporadnością,grzesznością...
być może jedyną ich przyjaciółką była samotność...choć i ona dawała w kość, szydząc z ich połamanego życia...
dziś razem, przy jednym stole, mało tego zgromadził ich na uczcie MISTRZ, który ma w sobie COŚ, co kruszy wszelkie zlodowacenia,
bez słowa przemienia...
zaledwie kawałkiem chleba zaspokaja głód ich wygłodniałych serc... tak się czułam, jakbym miękła... zaciśnięta pięść otwierała się w geście przyjęcia pokoju... i wszystko stawało się inne...
bez strachu...nie było potrzeby się bronić... uznałam swoją małość, a to sprawiło, że na tej uczcie czułam się jak w domu...jak u sobie... co za radość wiedzieć, że można zaczynać od początku,
że nic nie jest stracone, że On ma lekarstwo na każdą ludzką biedę... i że też akurat mi przyszło siedzieć z Nim przy stole i na własne uszy słyszeć, jak wstawia się za tymi, co się źle mają...