"A wy za kogo Mnie uważacie?Odpowiedział Szymon Piotr:
Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Na to Jezus mu rzekł: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony.
Albowiem nie objawiły ci tego ciało i krew,
lecz Ojciec mój,
który jest w niebie."
|Mt 16,13-19|
...poniedziałkowe zamyślenie skłoniło mnie do swego rodzaju rachunku sumienia...
jak to ze mną jest?
za kogo ja uważam Jezusa?
jaką dałabym odpowiedź zapytana nagle?...
...i tak zapytana nagle podczas wsłuchiwania się w Słowo Boże zrozumiałam, że odpowiedziałabym tak jak Szymon Piotr:
Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Dlaczego?...
bo już wielokrotnie miałam okazję przekonać się,
że raz dotknąwszy Boga żywego nie da się zapomnieć kim On jest!
zuchwała pewność???... być może!
czy czuje się szczęściarą, że Ojciec, który jest w niebie posłał taką łaskę wiary?
...tak!!!! nawet bardzo!
i wczoraj Bogu za to bardzo, bardzo, bardzo dziękowałam, że oświeca moje serce... zwłaszcza wtedy, gdy czuje,że jestem pod przysłowiowym wozem...i wiara zdaje się być mroczną tajemnicą...
usilnie szukam światła... wracam do źródła...
do tej chwili kiedy , złociły się kłosy, pachniało żniwami, oddychały góry i szemrały strumyki w Gorcach...
a w moim sercu dokonywało się spotkanie z Mesjaszem, który przyniósł dla mnie nowe życie...
to wydarzenie mocno zapisało się w moim sercu...
pamiętam, jak dopadł mnie pierwszy kryzys wiary...
bo kiedy przyszedł czas na zejście z nieba na ziemię, wiara okazał się dość wymagająca...
w mojej głowie był bunt, po co mi to było???!!!
byłam nastolatką i zdawało mi się, że jedynym tupnięciem nogi przepędzę wszystko...zapomnę... a okazał się, że to nie takie proste... uśmiecham się, gdy to wspominam, bo przypominam sobie, jakie było moje zdziwienie, a później zawstydzenie...
myślę sobie, że Bóg też się wtedy uśmiechał...
i że teraz też się uśmiecha, cierpliwie czekając na moje wyłażenie spod wozu...
i jeszcze sobie taką rzecz uświadomiłam...
że zaszczepiłam w sobie taką profilaktyczną praktykę modlitwy Jezusowej...
kiedyś, po przeczytaniu "Opowieści pielgrzyma"
uznałam, że skoro bohater opowieści zmagając się w życiu duchowym, tak wielkiego doświadczał błogosławieństwa ucząc swoje serce oddychania w rytm tej modlitwy, to może i mnie to pomoże...
i pomaga...
kiedy zaczynam iść, samo się włącza...
w myślach powtarzam bez końca:
"Jezusie, Synu Boga żywego, ulituj się nade mną grzesznikiem..."
to moje odpowiadanie na pytanie:
"a ty za kogo Mnie uważasz?"
i czy pod, czy na wozie, tego jestem dziwnie pewna: Jezus jest moim Panem, Mesjaszem, Synem Boga żywego!
jak to ze mną jest?
za kogo ja uważam Jezusa?
jaką dałabym odpowiedź zapytana nagle?...
...i tak zapytana nagle podczas wsłuchiwania się w Słowo Boże zrozumiałam, że odpowiedziałabym tak jak Szymon Piotr:
Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego.
Dlaczego?...
bo już wielokrotnie miałam okazję przekonać się,
że raz dotknąwszy Boga żywego nie da się zapomnieć kim On jest!
zuchwała pewność???... być może!
czy czuje się szczęściarą, że Ojciec, który jest w niebie posłał taką łaskę wiary?
...tak!!!! nawet bardzo!
i wczoraj Bogu za to bardzo, bardzo, bardzo dziękowałam, że oświeca moje serce... zwłaszcza wtedy, gdy czuje,że jestem pod przysłowiowym wozem...i wiara zdaje się być mroczną tajemnicą...
usilnie szukam światła... wracam do źródła...
do tej chwili kiedy , złociły się kłosy, pachniało żniwami, oddychały góry i szemrały strumyki w Gorcach...
a w moim sercu dokonywało się spotkanie z Mesjaszem, który przyniósł dla mnie nowe życie...
to wydarzenie mocno zapisało się w moim sercu...
pamiętam, jak dopadł mnie pierwszy kryzys wiary...
bo kiedy przyszedł czas na zejście z nieba na ziemię, wiara okazał się dość wymagająca...
w mojej głowie był bunt, po co mi to było???!!!
byłam nastolatką i zdawało mi się, że jedynym tupnięciem nogi przepędzę wszystko...zapomnę... a okazał się, że to nie takie proste... uśmiecham się, gdy to wspominam, bo przypominam sobie, jakie było moje zdziwienie, a później zawstydzenie...
myślę sobie, że Bóg też się wtedy uśmiechał...
i że teraz też się uśmiecha, cierpliwie czekając na moje wyłażenie spod wozu...
i jeszcze sobie taką rzecz uświadomiłam...
że zaszczepiłam w sobie taką profilaktyczną praktykę modlitwy Jezusowej...
kiedyś, po przeczytaniu "Opowieści pielgrzyma"
uznałam, że skoro bohater opowieści zmagając się w życiu duchowym, tak wielkiego doświadczał błogosławieństwa ucząc swoje serce oddychania w rytm tej modlitwy, to może i mnie to pomoże...
i pomaga...
kiedy zaczynam iść, samo się włącza...
w myślach powtarzam bez końca:
"Jezusie, Synu Boga żywego, ulituj się nade mną grzesznikiem..."
to moje odpowiadanie na pytanie:
"a ty za kogo Mnie uważasz?"
i czy pod, czy na wozie, tego jestem dziwnie pewna: Jezus jest moim Panem, Mesjaszem, Synem Boga żywego!
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz