...beze Mnie nic nie możecie uczynić...

...no i mamy pierwszy kawałek - MAJA!
...wiosna pełną parą, czy pełną gębą... czy jak się to mówi???...;)
i choć deszcz pada od kilku dni, stukając, już nie tylko w moje poddasze,ale i w mojej głowie i nic tylko spać by się chciało...
to drzewa zazieleniły się jakoś wyjątkowo szybko!
i wszystko takie odświeżone, jakby czekało na coś...na kogoś...
może na mnie...? z zaciekawioną miną skradającą się po obcym zakątku ziemi w poszukiwaniu PRAWDY wyjaśniającej
...dlaczego...
i po co...
to...
i tamto...
i gdzie CISZA mieszka???
dawno mnie tu nie było...
drzewa, które podglądam z okna mojego pokoju zdążyły pięknie rozkwitnąć...
tu zaledwie skrawek rozpięknionego sadu
....iiiii!!!!!!!....
ku mojej radości wieczorami słychać rechot żab znad Dunajca!
...ale to nie znaczy, że...hmmm
no po prostu nie znaczy...
żeby znaczyło, to musi się jeszcze bardzo dużo dokonać!
i pomału się dokonuje, więc jest coś w rodzaju światła...
a Pan Bóg zasiał dziś ziarno SŁOWA, które niesie w sobie wielką nadzieję!
dlatego je tu zostawiam:

Zjednoczenie z Chrystusem

1 Ja jestem prawdziwym krzewem winnym*, a Ojciec mój jest tym, który [go] uprawia. 2 Każdą latorośl, która we Mnie nie przynosi owocu, odcina, a każdą, która przynosi owoc, oczyszcza, aby przynosiła owoc obfitszy. 3 Wy już jesteście czyści dzięki słowu, które wypowiedziałem do was. 4 Wytrwajcie we Mnie, a Ja [będę trwał] w was. Podobnie jak latorośl nie może przynosić owocu sama z siebie - jeśli nie trwa w winnym krzewie - tak samo i wy, jeżeli we Mnie trwać nie będziecie. 5 Ja jestem krzewem winnym, wy - latoroślami. Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity, ponieważ beze Mnie nic nie możecie uczynić. 6 Ten, kto we Mnie nie trwa, zostanie wyrzucony jak winna latorośl i uschnie. I zbiera się ją, i wrzuca do ognia, i płonie. 7 Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poproście, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. 8 Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami.

J 15,1-8

... do tego fragmentu znalazłam dziś w mojej skrzynce mailowej komentarz, który sprawił, że po przeczytaniu bezwiednie zrobiłam:
"wow" (czyt: łłłłłłłłłaaaaaaaałłłłłłłłł )

"Zbawienie jest darem łaski Bożej.

Co jakiś czas pojawia się w nas jednak pokusa samozbawienia, myślenia, jakoby zbawienie było rodzajem zapłaty za wierne wypełnianie religijnych przepisów.
Jest to mniemanie całkowicie fałszywe, wypaczające samą istotę chrześcijaństwa.
To tak, jakby gałązka winorośli mogła przynieść owoc, będąc odłączona od całego krzewu.
Nasza wierność i zdolność wypełniania przykazań jest już sama w sobie skutkiem działania w nas łaski Boga.
Potrzeba tylko jednego:
wytrwania przy Chrystusie i Jego słowie, a owoc daje On sam."

|Ks. Maciej Zachara MIC|

... ktoś powie:
" i cóż w tych kilku zdaniach takiego odkrywczego?"
...no niby nic... wszystko takie jasne...oczywiste...
a dla mnie takie dziwnie wielkie na dziś i ważne...
chyba właśnie coś takiego chciałam usłyszeć (przeczytać)...
zanim to przeczytałam, wracałam z co środowej włóczęgi
i zastanawiałam się nad bezbronnością cudownie rozkwitającej przyrody... nad tym sadem...
kwitnie, bo teraz na to jest dla niego czas...
i każdy kwiat ma swoją jedyną i niepowtarzalną wartość...
do każdej gałązki dotarł życiodajny sok...i ciepły promień słońca...
drzewo zbudziło się z zimowego snu i poddało się procesowi wzrostu...
ale nie wszystko zależy od niego... a nawet patrząc na zewnętrzne okoliczności...strasznie nie wiele...
WIERNIE TRWAĆ! a owoc da On sam...

...

... w obliczu ostatnich wydarzeń oraz dzisiejszego dnia zostawiam litanię, prosząc dla siebie i wszystkich o mądrość w przeżywaniu tego, co nas spotyka... o umiejętność widzenia zamysłów Bożych w szarej codzienności...
i zostawiam mojego ślubnego storczyka, który po ciężkich doświadczeniach... ostrych zakrętach i powodziach rozpoczął budzenie się do życia ku mojej wielkiej radości! symboliczne to dla mnie, bo niby roślina... a jakby wiedział o co chodzi...;)




Litania o zbawienie od głupoty


"Zbaw nas od głupoty, Panie!

Jesteśmy solą zwietrzałą i bezużyteczną.

Nie umiemy żyć,
Nie umiemy myśleć,
Nie umiemy patrzeć,
Nie umiemy słyszeć,
Nie umiemy niczego przewidzieć,
Nie umiemy z nieszczęść
Wyciągnąć zbawiennych nauk,
I tak wspinamy się
- Zgraja ludzi
Opętanych żądzą zdobywania -
Po stromej drabinie złudzeń,
A jej szczeble pękają i łamią się
Pod ciężarem naszych nierozważnych kroków.

Czyniąc wszystko na przekór zdrowemu rozsądkowi
I przyrodzonej skłonności do trwania,
Idziemy urojoną drogą
Do urojonego celu,
W klęskach naszych upatrujemy zwycięstwa,
W zwycięstwach nie widzimy zarodków klęski,
W nonsensie upatrujemy sens,
A mowę,
Ten przywilej i chlubę naszego wybraństwa
Uczyniliśmy narzędziem pustej paplaniny
I brzydoty,
I jadowitego kłamstwa,
Na którym usiłujemy zbudować
Wielkość człowieka.

Boże nieskończonej mądrości,
Stworzycielu doskonałego kosmosu
I najpiękniejszej ziemi,
Nieśmiertelnej duszy
I mózgu,
I szarych komórek,
I pięciu zmysłów,
I wolnej woli,
Wyzwól nas z drapieżnych szponów głupoty
Tej czarnookiej kusicielki,
Wabiącej nas na wszystkich rogach historii
Jak na rogach ulic,
Od tej sprawczyni
Naszych błazeńskich zamiarów i czynów,
I upadków,
I jałowego życia,
I daj nam mądrość oczyszczenia,
Nam,
Synom ziemi,
Soli zwietrzałej i bezużytecznej."
|Roman Brandstaetter|

CISZA!

STRUMIEŃ
Ruah
Duch Boży unosił się nad wodami...
1. Zdumienie
Zatoka lasu zstępuje
w rytmie górskich potoków
ten rytm objawia mi Ciebie,
Przedwieczne Słowo.
Jakże przedziwne jest Twoje milczenie
we wszystkim, czym zewsząd przemawia
stworzony świat...
co razem z zatoką lasu
zstępuje w dół każdym zboczem...
to wszystko, co z sobą unosi
srebrzysta kaskada potoku,
który spada z góry rytmicznie
niesiony swym własnym prądem...
— niesiony dokąd?

Co mi mówisz górski strumieniu?
w którym miejscu ze mną się spotykasz?
ze mną, który także przemijam —
podobnie jak ty...
Czy podobnie jak ty?
(Pozwól mi się tutaj zatrzymać —
pozwól mi się zatrzymać na progu,
oto jedno z tych najprostszych zdumień.)
Potok się nie zdumiewa, gdy spada w dół
i lasy milcząco zstępują w rytmie potoku
— lecz zdumiewa się człowiek!
Próg, który świat w nim przekracza,
jest progiem zdumienia.
(Kiedyś temu właśnie zdumieniu nadano imię «Adam».)

Był samotny z tym swoim zdumieniem
pośród istot, które się nie zdumiewały
— wystarczyło im istnieć i przemijać.
Człowiek przemijał wraz z nimi
na fali zdumień.
Zdumiewając się, wciąż się wyłaniał
z tej fali, która go unosiła,
jakby mówiąc wszystkiemu wokoło:
«zatrzymaj się! — masz we mnie przystań»
«we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem» —
«zatrzymaj się, to przemijanie ma sens»
«ma sens... ma sens... ma sens!»
| Jan Paweł II |


...czas dwa słowa zostawić, choć milczenie jest najbardziej wymowne...
i na tym etapie mojego wędrowania bardzo wskazane...
rozpoczęłam etap zatrzymania się, żeby usłyszeć...
i jak na ironię, robiąc pierwszy krok w tym kierunku zatrzymał się wraz ze mną kawał świata...nic dodać nic ująć...
jechałam na CZUWANIE RODZINY ARNOLDOWEJ...w pociągu dotarły do mnie wieści o strasznej tragedii... idąc ulicami mijałam ludzi komentujących z niedowierzaniem całą sytuację... byłam sama więc bez słów, za to z kłębiącymi się myślami patrzyłam, jak pojawia się coraz więcej żałobnych flag... a że od pewnego czasu towarzyszą mi słowa Tryptyku rzymskiego, to w zadziwiający sposób i teraz wplatały się w każdy krok...każde spojrzenie...

«zatrzymaj się! — masz we mnie przystań»
«we mnie jest miejsce spotkania z Przedwiecznym Słowem» —
«zatrzymaj się, to przemijanie ma sens»
«ma sens... ma sens... ma sens!»


...zatrzymaj się...
najpierw zatrzymałam się przy bliskich mi ludziach... został mi podarowany czas spotkania... uśmiechy i gesty serdecznego przytulenia...
słowa zatroskania...


...a potem noc... taka noc, co mnie miłosierdziem przykryła po uszy!
i taki był początek...
wróciłam...żeby inaczej patrzeć...a to nie jest wcale łatwe...
... w poniedziałek był Kraków... przedreptałam go w przedziwnym spokoju serca!
to takie dreptanie z nadzieją pod pachą...
teraz... CISZA!!!! ;)
ONA NAJWAŻNIEJSZA!

...pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno,...

PO ZMARTWYCHWSTANIU

...z Ewangelii św. Jana:

1 A pierwszego dnia po szabacie, wczesnym rankiem, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena udała się do grobu i zobaczyła kamień odsunięty od grobu. 2 Pobiegła więc i przybyła do Szymona Piotra i do drugiego ucznia, którego Jezus kochał*, i rzekła do nich: «Zabrano Pana z grobu i nie wiemy*, gdzie Go położono». 3 Wyszedł więc Piotr i ów drugi uczeń i szli do grobu. 4 Biegli oni obydwaj razem, lecz ów drugi uczeń wyprzedził Piotra i przybył pierwszy do grobu. 5 A kiedy się nachylił, zobaczył leżące płótna, jednakże nie wszedł do środka. 6 Nadszedł potem także Szymon Piotr, idący za nim. Wszedł on do wnętrza grobu i ujrzał leżące płótna 7 oraz chustę, która była na Jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, ale oddzielnie zwiniętą na jednym miejscu*. 8 Wtedy wszedł do wnętrza także i ów drugi uczeń, który przybył pierwszy do grobu. Ujrzał i uwierzył. 9 Dotąd bowiem nie rozumieli jeszcze Pisma, [które mówi], że On ma powstać z martwych*. 10 Uczniowie zatem powrócili znowu do siebie.
11 * Maria Magdalena natomiast stała przed grobem płacząc. A kiedy [tak] płakała, nachyliła się do grobu 12 i ujrzała dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa - jednego w miejscu głowy, drugiego w miejscu nóg. 13 I rzekli do niej: «Niewiasto, czemu płaczesz?» Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». 14 Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus. 15 Rzekł do niej Jezus: «Niewiasto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?» Ona zaś sądząc, że to jest ogrodnik, powiedziała do Niego: «Panie, jeśli ty Go przeniosłeś, powiedz mi, gdzie Go położyłeś, a ja Go wezmę». 16 Jezus rzekł do niej: «Mario!» A ona obróciwszy się powiedziała do Niego po hebrajsku: «Rabbuni»*, to znaczy: Nauczycielu! 17 Rzekł do niej Jezus: «Nie zatrzymuj Mnie, jeszcze bowiem nie wstąpiłem do Ojca. Natomiast udaj się do moich braci i powiedz im: "Wstępuję do Ojca mego i Ojca waszego oraz do Boga mego i Boga waszego"»*. 18 Poszła Maria Magdalena oznajmiając uczniom: «Widziałam Pana i to mi* powiedział».

...wiem, że ZMARTWYCHWSTAŁ, bo co chwilkę dostaję od kogoś wiadomość o tym... słyszę na własne uszy... nawet wyśpiewuję radosne ALLELUJA... i na dodatek sama próbuję roznosić tę informację po świecie...ale jak to ktoś mądry odkrył, z rozumu do serca to podobno najdłuższa droga, jaka istnieje dokądkolwiek... więc ...gdzie jestem? o tutaj mniej więcej...

(...)«Niewiasto, czemu płaczesz?» Odpowiedziała im: «Zabrano Pana mego i nie wiem, gdzie Go położono». Gdy to powiedziała, odwróciła się i ujrzała stojącego Jezusa, ale nie wiedziała, że to Jezus.(...)

tu na zielono... jestem... " zielona"... już się odwróciłam...już widzę, ale nie rozpoznaję...ktoś życzył mi, abym usłyszała swoje imię, gdy przyjdę do Jezusowego grobu... więc wytężam słuch serca...i chcę bardzo usłyszeć...
a to przeczytałam w dzisiejszym mailu od pewnego jegomościa :

"Chrystus zmartwychwstał: dlatego nasze świętowanie nie jest stypą ku czci Ukrzyżowanego."

więc ...czemu płaczesz, dlaczego nie świętujesz tego, co właściwe???
bo nie wiem tego i tamtego...bo się spodziewałam...
i ciągle po swojemu spodziewam...
i to...
i tamto... jak zapora dymna nad moim światem...
i niech by wreszcie zajaśniał poranek ZMARTWYCHWSTANIA w moim skamieniałym sercu...

WIELKI CZWARTEK

(...)"A była noc..."
|J 13, 30|