wtorek, 7 września 2010

" Zatrzymajcie się, i we Mnie uznajcie Boga" |Ps 46,11|

... w drodze czytałam "90 minut w niebie, Niezwykłe świadectwo człowieka, który stanął u bram nieba" ...chyba pasowało... fragment psalmu tam znalazłam... był ważny dla bohatera książki... 
i myślę, że od chwili, gdy go tam wyczytałam, 
stał się ważnym również dla mnie...
sytuacje niezrozumiałe kryją w sobie zdolność upokorniania kamieni...
z chwilą nagłego wrzucenia kamienia w wodę, zdaje się jakby miękł... a przynajmniej w momencie zanurzenia w zimnej wodzie poddaje się on i chcąc nie chcąc bywa mokry...
żadne odkrycie w sumie...
tyle tylko, że zmuliły mnie nieoczekiwane sytuacje przyniesione przez życie...
zatrzymałam się...
i próbowałam uznać, że Bóg jest ponad tym wszystkim i w tym wszystkim...
po lawinie słów nie potrzebnych, dmuchaniu balonów,
na festyn, który z powodu deszczu i tak się nie odbył... pojechałam na pogrzeb s. Marii.. 
cierpiała przed śmiercią bardzo... 
a w mojej pamięci została taka, jak sprzed roku... uśmiechnięta...
sądzę, że miłosierny Bóg przyjął ją do Swojego Królestwa ;)
myślałam, jak to będzie ze mną...
i czy można coś na dzień pogrzebu, już teraz sobie w niebie zamówić, żeby działo się wtedy na ziemi...
taka niespodzianka, dla smucących się przy grobie, 
żeby się mniej smucili...
zamówiłam!... więc jak będzie, to znaczy, że można zamawiać ;)
w razie czego proszę zabrać parasolkę... ale bez obaw... 
tylko na chwilkę ;) i szybko ją potem złożyć...
reszty nie zdardzam ;)
...wracały też myśli o bezdomności, czyli takim czymś, kiedy zaczyna się wydawać, że poddasze uchodzące za kąt własny, 
nie chroni przed zimnem i ciężko jest zasnąć... 
no fakt, lato chyba uciekło do cieplejszych krajów, 
a za oknem deszczowe chmury i wiatr...ciągnące za sobą leniwie niezadowolenie... 
napotykam je co krok i ciągle zapraszam na spacer...
no a DOM ma się w sercu...
wracałam do niego zatrzymując się przy ludziach bliskich i dalszych...serdecznych raczej, bo stęsknionych... 
czasu brakowało na powiedzenie wszystkiego...
była herbatka na szybko, ale za to słowacko - polska ;) 
ciepło się zrobiło ;)
potem kolejna rumuńsko - wodzisławska ;) i ptasie mleczko, 
sok z kaktusa... iiii???????... hmmm... urodzinowy prezent na dwóch nogach z fajnymi pokręconymi włosami ;)
i dowiedziałam się, że:
"NAJLEPSZY PREZENT, JAKI MOŻNA DOSTAĆ NA URODZINY, TO UŚCISK CZYJEJŚ DŁONI- ZNAK, ŻE NIE JESTEŚ SAM."
a przecież w przypadku panny A., to nabiera istotnego znaczenia!
...i były ploteczki... a Marzenie siedziało i siedziało... 
trzeba było jeszcze popisać nocą kilka słów, które dostarczone za ocean ucieszą misjonarkę ;)
i tak... jakoś smutno było odjeżdżać... 
pewnie dlatego zatrzymywali się przy mnie tacy różni ludzie... ktoś chciał pić...ktoś cieszył się, że wraca po długim czasie do domu, ktoś cudnie śpiewał w nie cudnym przejściu na perony... a na końcu, ktoś... płakał tęskniąc za Bogiem... 
mogłam więc zapomnieć, że mi smutno...


  Kartka należąca do Marzenia, ale ilustrująca rzeczywistość zatrzymania się... 
...było by więcej ilustracji, no ale nie zabrałam sprzętu do fotografowania...


środa, 1 września 2010

CIĄGLE PADA...

 ...dzisiejsza Liturgia Słowa min. o sianiu podlewaniu i wzrastaniu...
"(...)Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost.
Otóż nic nie znaczy ten, który sieje, 
ani ten, który podlewa, 
 tylko Ten, który daje wzrost - Bóg.
Ten, który sieje, i ten, który podlewa, stanowią jedno;
każdy według własnego trudu otrzyma należną mu zapłatę. 
My bowiem jesteśmy pomocnikami Boga, 
wy zaś jesteście uprawną rolą Bożą i Bożą budowlą."
| z 1 listu do Koryntian |
 
...te kwiaty znalazłam rano przed drzwiami... a myślałam, 
że mieszkańcy TWIERDZY zapomnieli... i że w ciszy poddasza pomyślę o przemijaniu...
do uśmiechu miałam spory kawałek drogi, ale nawet nie wiem kiedy i jak się to stało, że roześmiałam się całkiem szczerze! 
takie moje małe zwycięstwo z samego rana...
jakby się Duch Święty, dawca radości otarł o moje ramię...
miłe...
i teraz już uwolniło się z serca wzruszenie... wiele dobrych słów i życzeń zagrało na strunach mojej duszy...pomocnicy Boga, którzy sieją i podlewają mój ogród...wielki dar i skarb!
otrzymają należną zapłatę...a moje serce wdzięczne wzdycha dziś do NIEBA, żeby hojne było...

 
 ... to coś znalazłam będąc w domu... 
stare, więc mało widać...
 

 ... a tych kilka słów znalazło się w nadesłanych elektronicznie Puchaczowych życzeniach: 

 "Jakby ktoś zapytał, ktoś kto zna mnie:
"Dlaczego jeszcze idziesz tą drogą?
Masz przecież wątpliwości,
wiele dni oczekiwania..."

Mógłby pomyśleć, że z przyzwyczajenia.
Ale jak opowiedzieć o najskrytszych pragnieniach,
o skarbie, którego inni dotykali?"

 
"sam nic nie czyniłem dobrego
ani mniej ani więcej
to to anioł rozdawał
czasami przez moje ręce
kochać też nie umiałem
wiernie ani niewiernie
ktoś inny lepszy
kochał przeze mnie
dogmatów nie rozumiałem
rano w południe w nocy

ufam że wytłumaczysz
kiedy mi zamkniesz oczy"
J.T.

jak zwykle- trafiony zatopiony! 
ma kobieta nosa...albo dziób, jak na Puchacza przystało! ;)
och jak mi się tęskni!... za filiżanką "leśnej polany"!...
wypiłam kubek herbaty z sokiem malinowym, ale nie smakował tak samo...
...z przyjacielem ostatnio, kilka słów o ziarnie, co umiera wymieniłam... tak jakoś na ziarno zeszło, bo się na swój los żaliłam...może przez to, że tak pada??... 
zresztą do żali, o zgrozo! każdy powód dobry... 
ale!... wniosek banalny na koniec z tego słów wymieniania... 
bo na dzisiejszy dzień, ku podsumowaniu - w sam raz:...
ŻEBY ŻYĆ - TRZEBA UMIERAĆ!

piątek, 27 sierpnia 2010

świat żyjący we mnie...


" Możesz ucałować rodzinę i przyjaciół na pożegnanie 
i oddalić się na mile, 
ale jednocześnie zabierzesz ich w swoim sercu, 
umyśle i trzewiach, 
bo nie tylko ty żyjesz w świecie, 
ale świat żyje w tobie."
| Frederick Buechner, " Mówienie prawdy",
zaczytane w "Chacie"|

Więcej przepisałabym z "Chaty", bo nawet przypadła mi owa powieść do gustu... 
podarował mi ją Janek z intencją podania dalej ... i owszem
... już się książka szykuje do drogi... 
a ja z drogi wróciłam... 
i cóż...
świat żyje we mnie... 
dlatego zostawiam kilka chwil, które zamieszkały w moim sercu...
i biegnę w TERAZ...
nie ukrywam, że jakoś bez entuzjazmu... pierwsza RADA... 
z drugiej wyratuje mnie odprawa w wielkim mieście z tłumem takich jak ja...walczących z wiatrakami... może to i lepsze... 
zwijam stare gazety.. może będzie z tego napis na festynową scenę... o ile wizja nie przekroczy rzeczywistych możliwości...
maluję! frajda!... nie powiem :) ...tylko dlaczego nie wychodzi, tak jak mi się to w głowie układa??? 
ehh! tego uczucia rozczarowania uzyskanym efektem nie lubię...
ale dobrze, że maluję...że czuję jakiś poryw twórczy... 
bo to jakoś tak ożywia... 
coś z serca uwalnia...
wietrzy duszę ;)


 

wtorek, 10 sierpnia 2010

... zakochani czasu nie liczą...

... taki tytuł...
bo chyba przydałoby mi się zakochać...
zakochać w tym, co przynosi NIEBO...
prosząc o odrobinę szaleństwa i zawierzenia na całego, bo nic co daje nie jest bez znaczenia...
wracałam z domu... ile myśli tłukło się w mojej głowie - sam Pan Bóg wie...strachem podszyty oddech...wręcz wzdychanie, że niby jak to dalej będzie... jakby mało było dowodów na Boża troskę... wypatrywałam uporczywie nie wiadomo czego i nie wiadomo kogo...żeby mieć pewność, że będzie dobrze...
tylko po co???
to pytanie pojawiło się w drodze z autobusu miejskiego do twierdzy, kiedy dźwigając ciężki plecak uginały mi kolana przy schodzeniu z górki...ściągając różaniec z nadgarstka, żeby zacząć wołać: Jezusie Synu Dawida...spostrzegłam,że ja nie mam zegarka!!! ależ mnie to zbiło z tropu!...jakie to dziwaczne uczucie... droga bez czasu...i wtedy przyszła myśl...że za dużo wyliczam...że cedzę przez sito każdą sekundę...jakby moje własne były... że żałuję samej siebie dla tego TERAZ I TU... wybiegam poza czas...jeszcze dobrze nie wchodząc w podarowaną mi rzeczywistość...
taki policzek na pobudkę...żebym przestała... i zdobyła się na odrobinę szaleństwa... zapomnienia o sobie...
symboliczne cofnięcie się do punktu wyjścia do tej odległości na początku (3821 km) ;)... a gdy dotarłam w rodzinne strony, jak na ironię była wigilia św. Jakuba, w niedzielę, w jego święto otwierano
kolejny fragment via regia - NYSKĄ DROGĘ ŚW. JAKUBA... uśmiechnęłam się...bo to jakby wyrastał przede mną znak wskazujący drogę i to o ile kilometrów bliżej !!! ;)

...nieubłagany powrót...coś jakby wstecz...żeby od początku... ale mimo wszystko już w przodzie ... w TERAZ - takim a nie innym... nie licząc sekund i nie żałują ani jednej chwili ...
jak to będzie zostawiając Najwyższemu!!!

...ps... oddałam krew... dowiedziałam się, że mieszka we mnie gronkowiec złocisty... a wczoraj Agata złamała rękę... no to tak w bonusie :)

czwartek, 5 sierpnia 2010

...BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...

" WIARA NADZIEJA I MIŁOŚĆ SĄ TRZEMA ASPEKTAMI NASZEJ CIERPLIWOŚCI WOBEC BOGA; TRZEMA SPOSOBAMI RADZENIA SOBIE Z DOŚWIADCZENIEM BOŻEGO MILCZENIA. PROPONUJĄ DROGĘ CAŁKIEM ODMIENNĄ ZARÓWNO OD ATEIZMU, JAK I "ŁATWEJ WIARY". TO JEDNAK - W ODRÓŻNIENIU OD TAMTYCH DWU WIODĄCYCH CZĘSTO NA SKRÓTY- DROGA RZECZYWIŚCIE DŁUGA. TA DROGA - PODOBNIE JAK EXODUS IZRAELA BĘDĄCY JEJ NAJDOSKONALSZYM PIERWOWZOREM- PROWADZI RÓWNIEŻ PRZEZ PUSTYNIĘ I CIEMNOŚĆ. ISTOTNIE, CZASEM GUBIMY GDZIEŚ TĘ DROGĘ - JEJ CECHĄ JEST NIEUSTANNE POSZUKIWANIE, A NIEKIEDY TAKŻE BŁĄDZENIE; CZASEM MUSIMY ZEJŚĆ BARDZO GŁĘBOKO W PRZEPAŚĆ, W CIEMNĄ DOLINĘ, ŻEBY JĄ ZNOWU ODNALEŹĆ. GDYBY JEDNAK NIE WIODŁA TAMTĘDY, NIE BYŁA BY DROGĄ DO BOGA - BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI"... |Cierpliwość wobec Boga, Tomasz Halik|

... długi cytat... ale jakoś nie dało się go skrócić...wydał mi się odpowiedni do ostatnio przeżywanej rzeczywistości...
czas jakby w zatrzymaniu... odpoczynek... mogę pomyśleć.. i zmierzyć się z wieloma w sobie potworami ;)
BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI... to tytuł rozdziału jaki zapisały ostatnie dni ...a przypieczętowała wyprawa na ukochanego Pradziada... jestem zauroczona tym miejscem...
Pokonując wcale nie łatwą drogę słyszałam jak Bóg mówi..KŁADĘ DZIŚ PRZED TOBĄ ŻYCIE I ŚMIERĆ...
WYBIERAJ ŻYCIE!
obraz połamanej doliny przywoływał we mnie tak wiele sytuacji z minionej codzienności... strome podejścia wołały o wydobycie z siebie resztek siły i odwagi...bo przecież tu nie można usiąść i zastygnąć w niemocy...droga ma swój początek i koniec.. ten szlak nie jest moim domem...jestem tam gościem... pielgrzymem oddychającym przestrzenią ciszy...zieleni... mocy Stwórcy... żeby się napełnić i ruszać dalej... tam gdzie nie ma czym pooddychać...
...
BÓG NIE MIESZKA NA POWIERZCHNI...
spotkania...rozmowy... o bitwach i walkach...
tych wygranych i tych przegranych...
brak słów z zachwytu i z bezradności...
NIE!Bóg nie mieszka na powierzchni...
drogami wiary, nadziei i miłości tak ja,jak i moi przyjaciele uczymy się cierpliwości wobec Boga...

uczymy się chodzić Jego drogami drepcząc po naszych...takich bardzo ludzkich...dziurawych... błotnistych.. i krętych...