wtorek, 7 września 2010

" Zatrzymajcie się, i we Mnie uznajcie Boga" |Ps 46,11|

... w drodze czytałam "90 minut w niebie, Niezwykłe świadectwo człowieka, który stanął u bram nieba" ...chyba pasowało... fragment psalmu tam znalazłam... był ważny dla bohatera książki... 
i myślę, że od chwili, gdy go tam wyczytałam, 
stał się ważnym również dla mnie...
sytuacje niezrozumiałe kryją w sobie zdolność upokorniania kamieni...
z chwilą nagłego wrzucenia kamienia w wodę, zdaje się jakby miękł... a przynajmniej w momencie zanurzenia w zimnej wodzie poddaje się on i chcąc nie chcąc bywa mokry...
żadne odkrycie w sumie...
tyle tylko, że zmuliły mnie nieoczekiwane sytuacje przyniesione przez życie...
zatrzymałam się...
i próbowałam uznać, że Bóg jest ponad tym wszystkim i w tym wszystkim...
po lawinie słów nie potrzebnych, dmuchaniu balonów,
na festyn, który z powodu deszczu i tak się nie odbył... pojechałam na pogrzeb s. Marii.. 
cierpiała przed śmiercią bardzo... 
a w mojej pamięci została taka, jak sprzed roku... uśmiechnięta...
sądzę, że miłosierny Bóg przyjął ją do Swojego Królestwa ;)
myślałam, jak to będzie ze mną...
i czy można coś na dzień pogrzebu, już teraz sobie w niebie zamówić, żeby działo się wtedy na ziemi...
taka niespodzianka, dla smucących się przy grobie, 
żeby się mniej smucili...
zamówiłam!... więc jak będzie, to znaczy, że można zamawiać ;)
w razie czego proszę zabrać parasolkę... ale bez obaw... 
tylko na chwilkę ;) i szybko ją potem złożyć...
reszty nie zdardzam ;)
...wracały też myśli o bezdomności, czyli takim czymś, kiedy zaczyna się wydawać, że poddasze uchodzące za kąt własny, 
nie chroni przed zimnem i ciężko jest zasnąć... 
no fakt, lato chyba uciekło do cieplejszych krajów, 
a za oknem deszczowe chmury i wiatr...ciągnące za sobą leniwie niezadowolenie... 
napotykam je co krok i ciągle zapraszam na spacer...
no a DOM ma się w sercu...
wracałam do niego zatrzymując się przy ludziach bliskich i dalszych...serdecznych raczej, bo stęsknionych... 
czasu brakowało na powiedzenie wszystkiego...
była herbatka na szybko, ale za to słowacko - polska ;) 
ciepło się zrobiło ;)
potem kolejna rumuńsko - wodzisławska ;) i ptasie mleczko, 
sok z kaktusa... iiii???????... hmmm... urodzinowy prezent na dwóch nogach z fajnymi pokręconymi włosami ;)
i dowiedziałam się, że:
"NAJLEPSZY PREZENT, JAKI MOŻNA DOSTAĆ NA URODZINY, TO UŚCISK CZYJEJŚ DŁONI- ZNAK, ŻE NIE JESTEŚ SAM."
a przecież w przypadku panny A., to nabiera istotnego znaczenia!
...i były ploteczki... a Marzenie siedziało i siedziało... 
trzeba było jeszcze popisać nocą kilka słów, które dostarczone za ocean ucieszą misjonarkę ;)
i tak... jakoś smutno było odjeżdżać... 
pewnie dlatego zatrzymywali się przy mnie tacy różni ludzie... ktoś chciał pić...ktoś cieszył się, że wraca po długim czasie do domu, ktoś cudnie śpiewał w nie cudnym przejściu na perony... a na końcu, ktoś... płakał tęskniąc za Bogiem... 
mogłam więc zapomnieć, że mi smutno...


  Kartka należąca do Marzenia, ale ilustrująca rzeczywistość zatrzymania się... 
...było by więcej ilustracji, no ale nie zabrałam sprzętu do fotografowania...


Brak komentarzy:

Prześlij komentarz