...poranne wołanie...

Panie, do Ciebie się uciekam:
niech nigdy nie doznam zawodu,
wybaw mnie w sprawiedliwości Twojej!
Nakłoń ku mnie Twe ucho,
pośpiesz, aby mnie ocalić!

Bądź dla mnie skałą schronienia,
warownią, która ocala.
Ty bowiem jesteś moją skałą i twierdzą,
kieruj mną i prowadź przez wzgląd na swe imię.

Niech Twoje oblicze zajaśnieje nad Twym sługą:
wybaw mnie w swym miłosierdziu.
Bądźcie dzielni i mężnego serca,
wszyscy, którzy ufacie Panu. 

(Ps 31,2–3ab.3bc–4.17 i 25)

 

...i co ja tu dzisiaj chciałam...???

psalm zaśpiewać??

kiedy od wczoraj ledwie mówię... 

też coś!...

ile banałów w tym moim przechylonym życiu...

ile chceń i niechceń...

i wołań... i CISZY...

na piasku...nie na skale...

spadania...nie powstawania...

mówienie do tchórza, żeby był dzielny... to jakby odbijanie słów  od wielkiego, głuchego muru...

nie żeby nie chciał usłyszeć... zwyczajnie nie może... 

bo strach opanował jego serce...

czyli zatkał uszy...

 i dlatego niech zajaśnieje Twoje oblicze!!!

niech wzejdzie takie mocne SŁOŃCE, które skruszy mur... choćby sięgał już gwiazd!! 

niech zrobi w nim wyłomy i miłosierdziem rozbłyśnie!!!

 

 

 

...to skrawki Antoniowa...

i tęsknota za czasem, gdy się wszystko układa w całość... 

a nie rozsypuje w drobny mak...

bo znowu pełne mam garście odłamków, 

z których nie wiele rozumiem... nie wiem, jak je posklejać... 

i jakbym zapomniała przed KIM można takie COŚ  wysypać...

budzenie jutrzenki z zamkniętymi oczyma jest niewyobrażalnie trudne... bezwład i bezsilność doprowadzają do spotkania z NICOŚCIĄ....

i nawet CISZA wydaje się wtedy taka bardzo obca....

a ON przecież JEST... I NIE PRZESTAJE BYĆ...

skoro tak.... 
to może cienie dziwnych złudzeń straszą tylko z ukrycia??? ...

 

... był sobie Kraków

..." WIARA POTRZEBNA JEST WŁAŚNIE W CHWILACH ŚWIATŁOCIENIA, WIELOZNACZNOŚCI ŻYCIA I ŚWIATA, 

A TAKŻE NA CZAS NOCY I ZIMY BOŻEGO MILCZENIA.

JEJ ZADANIE NIE POLEGA NA TYM, 

BY UGASIŁA NASZE PRAGNIENIA PEWNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA, 

LECZ BY NAUCZYŁA NAS ŻYĆ TAJEMNICĄ."

| T. Halik, "Cierpliwość wobec Boga" |

 

... był sobie Kraków i były sobie spotkania...

jakie? 

w sumie różnorakie...

zaczęło się od tego z "siostrą z nieba",

przedreptałyśmy kawałek czasu, wypiłyśmy kawkę za "takie pieniądze" ;)

(...dziękuję Luki, za przystanek w Krakowie)

 

...potem były zajęcia pełne kolejnych spotkań... tych z innymi  ludźmi 

i tych z samą sobą...

...światłocienie...i wieloznaczność życia...

to dobre określenie smaku, który pozostał mi po minionych dniach...

uczę się żyć TAJEMNICĄ...

słowa, które wsączały się we mnie i które ze mnie wyciekały odnalazły się w rozlewisku, dla którego istnienia szukam sensu...

próbuję wydostać się ze studni moich dylematów...

...czy słońce da sobie radę ze wschodzącym ziarnem??? 

czy nie spali delikatnej rośliny... a samo nie popęka z gorąca???

... bo wygląda, że NIC...

...a przecież dzieje się tak bardzo dużo...

jak widać odkładanie na później sprawiło, 

że teraz to nie bardzo wiem gdzie początek...i co najważniejsze...

będzie więc tak bardzo lakonicznie, jak chyba jeszcze tu nie było...

i ta oszczędność w treści wcale nie oznacza, że nie warte podzielenia jest to, co mnie spotyka...na co patrzą moje oczy przemierzając ten świat... 

jakoś tak to się we mnie układa... kształtuje mnie i daje do myślenia... 

a te myśli od dawna nie były aż takie trudne do zapisania...

wiem dziwne zjawisko...

sama nadziwić się nie mogę...

więc postanowiłam przykleić coś z ostatniego tygodnia na pustyni...

swego rodzaju KONIEC  ŚWIATA na jaki udało mi się trafić za sprawą Bożej łaski ( tak wierzę...)dał okazję do otwarcia serca na CISZĘ...i do zawierzania na nowo...

teraz powrót do codzienności pokaże...właściwie już pokazuje...od pierwszych chwil w pociągu jak zawierzyłam...

aha...co ważne spotkałam się z WIARĄ, KTÓRA OCALA! 

i karmiłam zgłodniałe tłumy usadzone na zielonej trawie rozmnożonym chlebem...

znalazłam też miejsce, do którego prowadzą schody, które nie prowadziły nigdzie... 

a słysząc: "WSTAŃCIE! CHODŹMY!"  dochodziłam do takich rozwiązań, które, jak śmiem twierdzić przez swą banalną prostotę są takie nie widoczne i niepojęte...

i sobie przypomniałam, że "NASZA OJCZYZNA JEST W NIEBIE!"

a to wiele zmienia...

nie obiecuję, że naświetlę w czym rzecz...

jeśli to uczynię,  niech to będzie z zaskoczenia...

... oto droga...

…A SŁOWO STAŁO się CIAŁEM…

*******

„Człowieczeństwo jest mostem, po którym kroczy Bóg

– mówi wieść bożonarodzeniowa.

Przyjąć swój ludzki los jako dar i posłannictwo,

troszczyć się o swoje człowieczeństwo i rozwijać je

 – oto droga, którą człowiek zmierza ku Bogu,

 i to nawet wtedy,

gdy o Nim nie wie albo sądzi,

 że nie może w Niego wierzyć.“

|Ks. Tomáš Halík|

... oto droga... 

moje ludzkie życie, w które wkracza Bóg z nowiną 

i to taką najlepszą, 

że góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, 

ale  nie jego wielka miłość do mnie!!!

kochanie boga powala mnie z nóg...  

milknę...

w całym krzyku na to co mnie dręczy, 

co ciągle nie takie po mojej myśli, 

ta prawda przebija się ciszą... 

łagodną, ale silną... 

taką nie do wyjaśnienia...

pewnością, 

że jest głębia za którą tęskni moje serce...

i przypomniał się wczoraj bóg z prawdą o sensowności każdego kroku stawianego na drodze mojej codzienności... 

a jak to zrobił??

ano przez telefon...

i to z miejsca, gdzie dawno temu pewien szalony a ostatecznie święty człowiek powołał do istnienia zgromadzenie odpowiedzialne za rozgłaszanie światu wieści, 

że słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas...

kto by pomyślał,że impuls, iż to już we mnie stało się boże narodzenie tego roku, nadejdzie właśnie z holandii...

długa była rozmowa i dobra...

a podsumowaniem była opowieść o pielgrzymie wracającym z santiago de compostella, który odwiedził naszą macierz, 

zdawałoby się przypadkowo... 

zostawił tam swoje przemyślenia dotyczące życia, które zaskakuje niepewnością i uczy przy tym cierpliwości i zaufania...

godzenia się na to, co przynosi chwila...

poruszył mnie fakt, że jego świadectwo zostało przekazane dalej, przez telefon i to mnie...

droga, upomina się o szukanie... 

o kolejne kroki przed siebie, a nie cofanie się wstecz...

prawda, zadziwia, ale oczyszcza... 

nie jest łatwa do przyjęcia, ale przekonuje, że warta jest pokonania tysiąca murów i niepewności

bo życie, chce mieszkać w moim sercu...

betlejem... 

szczęśliwa kraino, 

domu boga, 

dziś i ja zatrzymuję się w twoim progu, 

żeby pooddychać światłem...