VENI !

 

 

...widziałam jak słońce przenikało ten witraż...widziałam, jak promień dotykał posadzki...widziałam unoszący się w górę kurz...parowało łaską...a pachniało świętością...wiec proszę!  przyjdź dziś, aby  kruszyć kamienie serc...więc przyjdź i dotykaj niedotykalnego...więc przyjdź i unieś plewy z ziaren gotowych do zmielenia...uczyń nas pachnącym chlebem na dłoni zgłodniałego wędrowca...

 

 

...Jak ożywczy deszcz Duchu Święty przyjdź!!!!

 

...Albowiem wydawało mi się...

depresja na 4 z plusem ;)

"Albowiem wydawało mi się, że człowiek jest taki właśnie jak twierdza. Kruszy mury, żeby zapewnić sobie wolność, ale wtedy staje się fortecą zburzoną i wydaną gwiazdom. Wtedy rodzi się lęk nieistnienia."

|Antoine de Saint-Exupéry — Twierdza|

 ...w archiwum śpią inne myśli... ta się przyplątała z rana...a po wczorajszej psychopatologii i odwiedzinach w ponurym miejscu...gdzie nawet pracowania terapii zajęciowej wyglądała jak składowisko rzeczy zbędnych a nie miejsce wytchnienia i kolorowej satysfakcji, że COŚ wyszło... zapatrzyłam się w NOC... zasłuchałam się w CISZĘ... zamyśliłam się nad tym, co widzę i co mówią mi inni o walce...o zdobywaniu życiowych celów... o tym, jakie to ważne aby się czuć szczęśliwcem...

na to wszystko zaskakująca, tajemnicza pani T. przejęta moim stanem podesłała "Cyrk motyli"... pozbierałam łzy... a potem dostałam w łeb...nie wiedzieć za co... 

do nie wiedzy: skąd, po co, na co...dlaczego... to tak jakby już przywykłam...jednak ciągle odwracam się na pięcie i siadam na skraju bezradności z założonymi rekami i naburmuszoną miną... no bo to nie jest wcale takie łatwe do przyjęcia...a tym bardziej do pojęcia...

no i tyle...chociaż o wiele więcej w sercu... 

...lubię dmuchawce... bo dużo mówią...

" CYRK MOTYL" I

"CYRK MOTYLI" II

...maj się pomału kończy...

 

 ...obiecanki cacanki...
a życie płynie...dzień za dniem... 
i słów brak...
słowa te, miały opisać przede wszystkim wyprawę do Rzymu z okazji beatyfikacji Jana Pawła II... i opisały by również inne sytuacje zaistniałe w burzliwym maju...
bo tak, jak za oknem, każdego rana zieleń była gęściejsza 
i zieleńsza, tak też codzienność wirowała zdarzeniami nie bez znaczenia...
np.Kraków odwiedzałam częściej niż to mam w zwyczaju, 
a to jak wiadomo wiąże się z nasiąkaniem kolorami...barwy łączą się i mieszają i wreszcie powstaje jakiś obraz...JAKIŚ... i to właśnie nierzadko wprawia mnie w zakłopotanie...budzę się w szarościach...a one jakoś nie zachęcają do życia...
dlatego nie silę się na natchnione i pełne zachwytu wspomnienia...i wcale nie oznacza to, że jestem owych pozbawiona... jedynie ciągle to nie ten czas... dziwne to uczucie czekania... może takie jak w ziarnie złożonym w ziemi?...może to zapach podobny?... o ile nie identyczny...
może tak pachnie nadzieja?... niczego pewna nie jestem... na wyczucie dotykam tajemnicy...potykam się o kamienie, których nie chcę... siadam...śpię... nie myślę wiele... 

 

...Nie umiem...

 ...

"Nie umiem być srebrnym aniołem –
ni gorejącym krzakiem –
tyle Zmartwychwstań już przeszło –
a serce mam byle jakie.

Tyle procesji z dzwonami –
tyle już Alleluja –
a moja świętość dziurawa
na ćwiartce włoska się buja.

Wiatr gra mi na kościach mych psalmy
jak na koślawej fujarce -
żeby choć papież spojrzał
na mnie - przez białe swe palce.

  Żeby choć Matka Boska
przez chmur zabite wciąż deski –
uśmiech mi Swój zesłała
jak ptaszka we mgle niebieskiej.

I wiem, gdy łzę swoją trzymam
jak złoty kamyk z procy –
zrozumie mnie mały Baranek
z najcichszej Wielkiej Nocy.

Pyszczek położy na ręku
sumienia wywróci podszewkę –
serca mojego ocali
czerwoną chorągiewkę."

 |ks. Jan Twardowski|

 

paschalnie...

...a była NOC

w taką NOC

nie ujdziesz ani pół kroku

nie pojmiesz w mroku

dokąd prowadzi TA droga...

zastygniesz

zapłaczesz

struchlejesz

drzwi zatrzaśniesz

...OTO NOC

niepojęcia 

taka jak TAMTA

*****

...w zgryźliwym półcieniu

zemdlony 

zamarł

w lichym swiergocie ptaków

zgubił słowa

wiec nie tłumaczył 

wcale

zapłakał

a łzy nie wyschły

bo słońce

uciekło

za krzaki...

*****