| | | ...widziałam jak słońce przenikało ten witraż...widziałam, jak promień dotykał posadzki...widziałam unoszący się w górę kurz...parowało łaską...a pachniało świętością...wiec proszę! przyjdź dziś, aby kruszyć kamienie serc...więc przyjdź i dotykaj niedotykalnego...więc przyjdź i unieś plewy z ziaren gotowych do zmielenia...uczyń nas pachnącym chlebem na dłoni zgłodniałego wędrowca...
|
|
|
|
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz