z widokiem na wczoraj...

kilka ostatnich chwil... 

 stąd i z stamtąd... 

w drodze...

przy herbacie...

nieprzespane noce...

i dużo emocji... 

spotkania zupełnie niespodziewane... 

wzruszenia...

zachody słońca...

i nadzieja, że poranek rozkwitnie zmianami...

może coś się wykluje...wysiedzi... wymaluje...

 

...Wstańcie nie lękajcie się... czy jakoś tak...

...wiaro głęboka

nocą modlitwą serca szeptana

nad ranem ulitowaniem wysłuchana

cudem rozwiana

wiaro w okruszynę chleba z Bożej ręki

co się bochnem chleba stajesz przez miłość

szukam ciebie

jak drobnych ziaren gorczycy

zbieram delikatnie

i proszę 

zaowocuj...

dzieło Marcina K. ocalone na zdjęciu...

 ... " Wstańcie nie lękajcie się"...

Mt 17,1-9

i cała historia o przemienieniu...
o takim wchodzeniu na górę, w którym ukryła się tajemnica tego, co miało się wydarzyć za chwilkę...
i schodzili z góry "zamurowani"...
a ja się zatrzymałam na progu tego Słowa ze spuszczoną głową... jakby niegodna słyszenia, że ono również o mnie... 

bo wpatrywanie się w Jezusa i trwanie przy Nim z powierzoną tajemnicą Jego wielkiej miłości jest ŁASKĄ złożoną do dziurawego naczynia... popękanego i przeciekającego...

stanęłam jak żebrak...z pustymi rekami ...błagając o nowe ziarna wiary na zasiew...

o siłę do kolejnych bitew... 

a On mówił dalej...

"Najdroższy:Weź udział w trudach i przeciwnościach znoszonych dla Ewangelii według mocy Boga! On nas wybawił i wezwał świętym powołaniem nie na podstawie naszych czynów, lecz stosownie do własnego postanowienia i łaski, która nam dana została w Chrystusie Jezusie przed wiecznymi czasami. Ukazana zaś została ona teraz przez pojawienie się naszego Zbawiciela, Chrystusa Jezusa, który przezwyciężył śmierć, a na życie i nieśmiertelność rzucił światło przez Ewangelię."

|2 Tm 1,8b-10|

 

...nadchodzi wiosna... a z nią tysiące nowych perspektyw... nadziei... 

...a to Agnieszki

...wtedy Twoje światło wzejdzie jak zorza...

(...)Czyż nie jest raczej ten post, który wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków. Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą. Wtedy zawołasz, a Pan odpowie, wezwiesz pomocy, a On [rzeknie]: Oto jestem!"( z tekstu Iz 58,1-9) 

...słowo na dziś... 

...i moje dziś...

i moje wczoraj...

i jutro...

chciałabym...

tak dużo bym chciała...

i takie to sprzeczne ze sobą...

bardziej pogmatwane niż się zdaje...

i tęsknota,

aby moje światło wzeszło jak zorza...

dobrotliwy lecz surowy 

fioletowy czas...

dokąd zaprowadzi?...

dokąd pozwolę się zaprowadzić?...

...poranne wołanie...

Panie, do Ciebie się uciekam:
niech nigdy nie doznam zawodu,
wybaw mnie w sprawiedliwości Twojej!
Nakłoń ku mnie Twe ucho,
pośpiesz, aby mnie ocalić!

Bądź dla mnie skałą schronienia,
warownią, która ocala.
Ty bowiem jesteś moją skałą i twierdzą,
kieruj mną i prowadź przez wzgląd na swe imię.

Niech Twoje oblicze zajaśnieje nad Twym sługą:
wybaw mnie w swym miłosierdziu.
Bądźcie dzielni i mężnego serca,
wszyscy, którzy ufacie Panu. 

(Ps 31,2–3ab.3bc–4.17 i 25)

 

...i co ja tu dzisiaj chciałam...???

psalm zaśpiewać??

kiedy od wczoraj ledwie mówię... 

też coś!...

ile banałów w tym moim przechylonym życiu...

ile chceń i niechceń...

i wołań... i CISZY...

na piasku...nie na skale...

spadania...nie powstawania...

mówienie do tchórza, żeby był dzielny... to jakby odbijanie słów  od wielkiego, głuchego muru...

nie żeby nie chciał usłyszeć... zwyczajnie nie może... 

bo strach opanował jego serce...

czyli zatkał uszy...

 i dlatego niech zajaśnieje Twoje oblicze!!!

niech wzejdzie takie mocne SŁOŃCE, które skruszy mur... choćby sięgał już gwiazd!! 

niech zrobi w nim wyłomy i miłosierdziem rozbłyśnie!!!

 

 

 

...to skrawki Antoniowa...

i tęsknota za czasem, gdy się wszystko układa w całość... 

a nie rozsypuje w drobny mak...

bo znowu pełne mam garście odłamków, 

z których nie wiele rozumiem... nie wiem, jak je posklejać... 

i jakbym zapomniała przed KIM można takie COŚ  wysypać...

budzenie jutrzenki z zamkniętymi oczyma jest niewyobrażalnie trudne... bezwład i bezsilność doprowadzają do spotkania z NICOŚCIĄ....

i nawet CISZA wydaje się wtedy taka bardzo obca....

a ON przecież JEST... I NIE PRZESTAJE BYĆ...

skoro tak.... 
to może cienie dziwnych złudzeń straszą tylko z ukrycia??? ...