camino...etap na progu...

"W sanktuarium św, Jakuba można się znaleźć nawet wtedy, gdy stoi się jeszcze na progu własnego domu-wystarczy decyzja o wyjściu na szlak. Tak właśnie ruszali pielgrzymi przed setkami lat i tak niektórzy z nich robią i dziś, jeśli tylko starcza im sił i wytrwałości (...) nie jest ważne, jak długą trasę uda się pokonać , ale czy wzbogaci ona duchowo pątników."
|z Przewodnika pielgrzyma, Bożeny Mazur|

... i niech mi nikt nie mówi, że skoro na progu, to łatwy do przejścia... sama decyzja otwarcia drzwi...wychylenia nosa z ciepłego komfortu gnieżdżenia się w swoim światku... rozczulania się nad tym i innym oswojonym z przyzwyczajenia punktem widzenia i siedzenia... doprowadza do wyczerpania skrzętnie uzbieranych sił... zrobiłam krok... w głowie zadzwoniło niemiłosiernie tysiącem gdybań... z nimi najciężej dyskutować... przynajmniej ja nie potrafię... umęczę się potwornie... usiadłam...
zwątpiłam... wzięłam głęboki oddech... i na nowo musiałam zdecydować się, czy idę... dobrze, że są cierpliwi towarzysze wędrowania, co się przysiądą czasem... albo sama ich do tego przymuszę... pchnięta do przodu zrobiłam kilka kroków i obleciał mnie taki strach, że zasłoniłam oczy... zawyło mi w uszach dzikim śmiechem... no tak... zadrżałam, gdy do mojej świadomości dotarło, że na takiej drodze ma się intruzów... bo niby jakby mogli spać spokojnie, kiedy rozpoczęła się wyprawa po większe dobro!!!! ?... raz po raz trzeba podstawić nogę... dobić zniechęceniem, przysłonić pole widzenia brakiem nadziei... śmiertelne ciało... słaby człowiek... upadanie... bezsilność...
i Bóg, który ciągle mówi... wręcz krzyczy!!! :

(...) "A jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to Ten, co wskrzesił Chrystusa z martwych, przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha." (Rz 8,11)

... mam takie zapisane kiedyś identyczne chwile, jak te doświadczane dziś...


A BYŁA NOC...

pod grubą warstwą chmur
mieszanina nocy z dniem
w puszystym kożuchu
migotanie złudzeń
zbyt duszno
żeby przeżyć dwie sekundy dreptania dokądkolwiek
bez słów
CISZA
zamieszkała
pod konarem ułamanego wietrznym szarpaniem drzewa...
w skamieniałym sercu
odbiło się echo
w roztargnieniu rozkrzyczanego Boga
poszukiwał człowieka
krwiobiegiem miłosierdzia
posyłając westchnienia tęsknoty
aż niecierpliwie wydobył z siebie głos
zbyt głośny
na szczęście
bo głuchy zagubieniec przymrużył oczy
ze zdziwienia
że na szarym końcu świata
KTOŚ zawołał go po imieniu...
rozpadało się na dobre
aby umyć brudną twarz
czym prędzej
SZALENIEC z radości niósł w pośpiechu
na Swej dłoni pocałunek...

nie ma końca moich zadziwień... ruszamy dalej!!! szkoda czasu ;)

foto. wspominane kiedyś tabernakulum w tutejszym kościele z symbolem Ruchu Światło- Życie