KAŻDY WSCHÓD SŁOŃCA CIEBIE ZAPOWIADA...

(widać pachołek ;)... jak się okazuje bardzo symboliczny element( ja go nie widziałam ;) panna A. wytknęła placem!...), który z jednej strony burzy harmonię urokliwego, piątkowego wschodu słońca, a z drugiej- nadaje tej fotografii charakteru autorki ;))

 ...Idąc wczesnym rankiem na autobus nie spodziewałam się ...ani takiego słonecznego przywitania...ani tego co, owo przywitanie zapowiadało...   

...szłam i zbierałam słowa, żeby ponazywać to, 
co już nie mieściło się w moim sercu...

cała zbieranina, którą przyniosłam wydawała się być nie do wypowiedzenia.... podszyta strachem...  

zbyt trudna...

wysypałam ile się dało na stół...
zamknęłam oczy...
popłynęły łzy...pasowały do deszczowej pogody, która pokonała ślicznie wschodzące słońce późnym popołudniem... 
dobre były... 
dopowiadały to, czego nie dało się wypowiedzieć...
ale nie wracałam z pustym sercem! 
jakoś tak dużo dostałam w zamian nowych wątków do przemyślenia, 
że byłam jak zaczarowana...
straciłam rachubę czasu...

a na przejściu dla pieszych światło, nie chciało się zrobić zielone i przed nosem odjechał mi tramwaj, 
to oznaczało, że zaplanowanym pociągiem nie zdążę wrócić...

wsiadłam do następnego tramwaju i o mały włos, 
a zapomniałabym, że mam wysiąść...
potem to samo powtórzyło się w pociągu...jakbym zapomniała o Bożym świecie... 
oj...żeby tylko wystarczyło mi mądrości do ogarnięcia nowej rzeczywistości wyłaniającej się zza drzew...
chciałam, żeby tu ktoś zaśpiewał...
bo w duszy też mi śpiewa ;)
można kliknąć i posłuchać :):

...daj nam oddychać wiecznością...

i jeszcze to:

...niech mnie unosi....

a dziś jest niedziela... całe popołudnie parzyłam kawę i herbatę... ślubne buty okazały się złowrogie...nie można w nich chodzić tyle godzin..bo straszliwie bolą nogi!!

pani B. wciąż łypała okiem...ale tym razem nie miała się o co przyczepić..."zakonnica", (jak to zwykła się do mnie zwracać) pilnie wykonywała wskazany obowiązek...może aż nadto gorliwie...

planowałam pójść sobie wcześniej...ale ostatecznie zmiękło mi serce...

niespodziewanie nawiązałam kontakt z panem S. i jeszcze trochę a poznałabym całą historie jego życia, a przynajmniej takie jej wątki, o których wszyscy za jego plecami opowiadają...

jednak, czy  wiedzą to od niego , czy też dokonuje się na moich oczach  historyczny przekaz ustny?...tego nie wiem...

owy pan, jakby nie było mój kolega z pracy, był skłonny do opowiedzenia mi tego i tamtego, gdybym zadała ze dwa pomocnicze pytania... jednak zaskoczona samym faktem tak długiej konwersacji z miłym jegomościem, nie ośmieliłam się pytać...

wracałam piechotą...pierwszy raz od tej strony, ciemną nocą,

w towarzystwie przepięknych lampionów szczęścia unoszących się na granatowym niebie!!! cudo!!

doszłam cała i zdrowa, choć straszyło z każdej strony...