...KTÓŻ ON JEST?...

 ...wiara, która ocala pozwalając iść w pokoju... 
i JA...
spojrzenie pełne miłosierdzia... takie inne od ludzkich spojrzeń...
słowa zupełnie różne od tych, szemranych w kątach ciasnych wyobrażeń, wyłażących szczelinami człowieczych nieporadności...
i moje małe pojęcie o dokonującym się cudzie,
gdy kropla po kropli rozlewam pachnidło skrywanych, nieśmiałych dobrych chęci...
łza za łzą...ani jedna daremna...
skrzętnie wtarta w stopy znające ciepło ziemi... 
tej samej,na której moje koślawie stawiane kroki chcą odnaleźć drogę...
mogę iść... 
wyprostować się i spojrzeć w oczy słońcu...
w pokoju...czyli inaczej niż jeszcze przed wejściem w gąszcz powątpiewań i mieszaniny niepewności...
a ten konik ubrał się paradnie ... spotkałam go wczoraj na drodze do... domu???