achhhhh te chwile ulotne!!!!

chwile ulotne, ale zapadające w głębię serca...istotne! ważne... cenne... zamierzałam opisać kolejne "niby nic"... a czas podeptał mi po piętach!!!zaśnieżony świat w mgnieniu oka zmienił się w zieloną krainę przepełnioną słońcem... ta przemiana przyniosła dużooooo nowego i zaskakujacego.... i dziś sobie pomyślałam... że w takim razie czas na diametralne zmiany, że ....... zorganizuję nowego bloga ;) stary niebieski świat w nowym wydaniu ;)

myśli hostyńskie

 

 

 

 

 

 

... na początku miesiąca byłam na Svatym Hosyne.Przeżywałam moje pierwsze rekolekcje po czesku ;)...
Miejsce piękne! czas równie piękny ;)
łapiąc myśli... tych kilka tu przecedzam... 

4.3.13
Pyszny knedlik z kapustą na obiad pasował do myśli przewodniej dzisiejszego dnia o wszechmogącym Stwórcy świata… o TYM KTÓRY JEST!! A bez którego niczego nie ma! 
Mieszkam na ponad 700 metrowej „Gorce”, gdzie króluje Matka Boża Hostynska. Ma tu piękną bazylikę!
Cudowny dzień z błękitnym niebem i ciepłym słońcem zachęcił mnie, żeby dotknąć Boga w cudownej przyrodzie!
Zachwycałam się blaskiem na resztkach śniegu, które powodowały ostre promienie słońca… chciałam uchwycić takie padanie światła, które czyni świat jakby nie z tego świata… bo niewidzialne znaki Boga… Jego wieczna moc i bóstwo już od stworzenia świata da się poznać w Jego dziełach… (Rz 1, 20)
Nieujarzmiony zamarznięty śnieg na schodach miotał moimi stopami na wszystkie strony… uparłam się, że zejdę do źródełka po wodę… udało się! I przy tym niespodziewanie dotknęłam Boga w Jego wszechmocy
z całą moją małością… dziwnym wewnętrznym zamknięciem… z podejrzliwością i wewnętrzną przekorą… z oczekiwaniami, że będzie to inny czas niż jest…
…..Może w tym jest właśnie  dla mnie zrozumienie fragmentu na dzisiejsze przemyślenie: … że Bóg naszego Pana Jezusa Chrystusa, Ojciec Chwały da Ducha mądrości i poznania, abym mogła Go rozpoznać (Ef 1, 17)…. Może to jest TEN Duch… to spotkanie…
a miejsce gdzie jest iskra wiary w Jego istnienie to już ziemia święta… zatem wystarczy ściągnąć sandały
i wsłuchać się w CISZĘ… przymknąć oczy, aby zobaczyć gdzie we mnie zamieszkał…

5.3.12
…od czego zacząć? No z pewnością od budzącego mnie rano słońca!!!otwieram oczy i jest już zupełnie jasno, a słońcu nie przeszkadza nawet zasłonka
w oknie… potem zaczął mocno wiać wiatr i teraz, gdy już ciemność przykryła ziemię zadaje się on być dziwnie groźny!!!wyje w konarach starych drzew i uderza z wielką siłą w dom.
Wielka potęga Boga objawia się tu na każdym kroku w drobiazgach… genialne są takie momenty w moim życiu, gdy niespodziewanie doświadczam, jaki On jest bliski!!! Patrzyłam dziś na Jezusa, który przez WCIELENIE stał się jednym z nas. Związał się ludzkimi relacjami z ziemią i dokładnie poznał nasze bóle
i radości…
Gdy zaczęliśmy się przyglądać podstępnemu działaniu zła było się od czego odbić! Bliskość i miłość Boga jest motywacją, aby żyć w PRAWDZIE… zmieniać swoje życie na lepsze… porzucać każdego dnia starego człowieka i przyoblekać się w nowego…
dla mnie tak wiele rzeczy nagle jest nowych… nowy smak dzisiejszej zupy na przykład ;) … piwo na stole do obiadu… spokój z jakim ten obiad jest podany… poczucie, że jestem kimś ważnym… ładnie obsłużonym przy stole… nowe są słowa którymi nazywana jest rzeczywistość i sposób przekazu nagle taki inny… wpada to we mnie jak lawina… czasem zdaje mi się, że nie nadążam  z zachwytem i odpowiednim ustosunkowaniem się… mam w sobie tysiące myśli… patrzę na siostry wokół mnie… nic o nich nie wiem… nie potrafię nawet rozróżnić z jakich są zgromadzeń… podgryza mnie ciekawość kim są, jaka jest historia ich życia… przecież większość żyła w tych tajemniczych i trudnych do wyobrażenia sobie czasach  prześladowań… jakie jest przez to teraz ich spojrzenie na Boga, wiarę, kościół… ludzi

6.3.12
…”KRZYŻ NIE JEST JEDYNIE MISTERIUM CIERPIENIA… ALE PRZEDE WSZYSTKIM MISTERIUM MIŁOSCI”…. I tego by się trzeba dzisiaj trzymać… tego dzisiaj tu na Hostynskiej górze… i tego dzisiaj ogólnie rzecz biorąc… potem z lawiny słów próbowałam wyciągnąć ciąg dalszy tej myśli… łapałam pojedyncze zdania… że życie jest dynamiczne tym, co w nim jest raz ciężkie… a raz radosne… zmaganiem się z samym sobą mogę osiągnąć najwięcej… bo to co, przychodzi łatwo nie jest nic warte… a to co ciężkie potrafi być piękne… że ofiara jest przejawem miłości… a jakże ciężko o nią w dzisiejszych czasach… i że miłosierdzie potrafi tańczyć… skradać się na palcach, aby delikatnie przynieść ulgę cierpiącemu… w takt miłości wirować wokół człowieka…
i że bez wiary ciężko jest ponosić ofiarę… a umocnienie jej… przylgnięcie do KRZYŻA pomaga… czyni wszelkie działania bardziej skutecznymi… i że ku temu nie są potrzebne wielkie mądrości tego świata…
„Z Chrystusem przybita do krzyża… nie żyję już dla siebie, ale Chrystus żyje we mnie…” (Gal 2,20)
przypomniało mi się, co to dla mnie znaczyło na początku… a co znaczy teraz????????????????????? poszukuję odpowiedzi w gąszczu plątaniny własnej….

7.3.12
no i nie obudziło mnie słońce… dziś poranek witał zachmurzonym niebem…
miałam się wrócić do korzeni Bożego wołania… raz jeszcze zrozumieć czym ono dla mnie jest..jaki ma wpływ na moje codzienne wybory… bałam się spojrzeć sobie w oczy… a Bóg mówił o drzewie zasadzonym nad brzegiem rzeki… które niczego się nie boi… jego liście nie więdną i nie przestaje przynosić owoców… bo swą nadzieję pokłada w Bogu… i że zna moje serce… wie jakie potrafi być niezrozumiałe dla mnie samej... oceni sprawiedliwie moje starania…(Jer 17, 7-10) dobry był dzień … bogaty w Boże miłosierdzie… z nową perspektywą na przyszłość…

8.3.12
Dziś zdecydowanie w chmurach! Góra okryta mgłą… dotykaliśmy tajemnicy EUCHARYSTII- tego misterium zbawienia w które zanurzone jest całe chrześcijaństwo!
Plątanina słów zacnego biskupa była chyba dość symboliczna… bo mówić… tłumaczyć… wnikać w TĄ tajemnicę wiary przerasta! Sądzę, że żadne ludzki słowa nie są wstanie wyjaśnić… wypowiedzieć co TEN CUD MIŁOŚCI w sobie zawiera… kręciłam się
i niecierpliwiłam kiedy dokładał kolejny wątek… cytował jakąś kolejna mądrość… zdało mi się, że to jest tajemnica ziarna, które wzrasta w zupełnej CISZY… i nie trzeba chcieć widzieć… dotykać… nazywać… że należy WIERZĆ… a to już inna sprawa… tu zaczyna się problem…
zrobiłam sobie prezent… kupiłam książkę ks. Halika : „Teatr dla aniołów” o ile dobrze to tłumaczę…
już na drugiej stronie przeczytałam o prawdzie, która się lubi chować… i że nie należy się zatrzymywać
w szukaniu, na granicy swojego domu… że może warto udać się także na teren nieznany a wręcz nieprzyjacielski…
wiem, co dla mnie to oznacza… wiem, że spotkanie z TAJEMNICĄ we mnie samej wymaga zderzenia się z ciężkimi prawdami… które nie powinnam układać spać… a o pobudkę ze snu.... jakoś mi ciężko…
rozbolały ząb i dziwne zakłócenia w żołądku dochmurzyły ten dzień… pasowała do temat… przemagałam siebie… i zdaje mi się, że ból jest częścią misterium umierającego ziarna… jest etapem, który dość porządnie oczyszcza…
chyba mi szkoda, że jutro przyjdzie mi zejść z góry…

orzechowo

Ku mojej wielkiej radości doszło do skutku długo planowane spotkanie na Słowacji!

Najpierw samotna podróż pociągiem, mały sprawdzian na orientację i wielkiśmiech, że nie tyle mogę nie zrozumieć obcego języka, ale ku mojej rozpaczy nie rozpoznać obrazków!!! Małe lokomotywki i autobusiki na planie podróży pokazała mi dopiero pani na stacji, gdzie miałam przesiadkę… jak się okazało na autobus, a nie jak myślałam na pociąg!!! Całe szczęście udało się znaleźć dodatkowe połączenie, aby kupiony wcześniej bilet tylko na pociąg nie był kupiony na darmo…
Na miejscu była radość! Radość ze spotkania, radość z tego, że odnalazł sięsens w tym, co było nie zrozumiałe u tych, których noszę w sercu… radość z podzielonych doświadczeń… radość z picia herbaty i smakowania herbatników... taka prosta radość, której nie przeszkadzało niewyspanie ;) bo szkoda było czasu na sen…
a potem była radość ze spotkania z romskimi dziećmi na „Orzechowym dworze”.
Ufam, że to, co tam zawiozłam wyda owoc ;) w końcu zasialiśmy ziarna i wyrastało nam przez trzy dni orzechowe drzewo J … to było widać… a to czego zobaczyć się nie da, niech rozkwitnie w zakamarkach małego serca…
wracałyśmy we trzy… można by rzec po polsku! Miłe to było i taka byłam przejęta, że mogę moim siostrom pokazać kawałek mojego nowego świata!
Piękny czas!
a teraz rozbielił się świat na dobre!!!

 

zimową porą...

Bieluteńko!!! A dziś jeszcze mroźnie wieje…
a gdy zbiegam z górki w stronę fary i do stacjonarza wybierając bajkowe uliczki Kelcy, to mam wrażenie, że jestem w jakieś zaczarowanej krainie…
Ostatnio mieliśmy święto. Pochyliłam się nad Słowem, które na ten dzień jest dla naszego zgromadzenia. Oniemiałam! Jak bardzo czuję się w Nim swojsko!
Była to jedna z tych chwil, gdy ogarnia Cię pewność, że to jest TA ZIEMIA, na której miały stanąć Twoje stopy i to jest TEN CZAS, w którym masz żyć mimo wszelkich przeciwności… a może właśnie dlatego, że one są!
Dziękowałam zbiegając z górki bajkowymi uliczkami zaczarowanej krainy…
„O JAK SĄ PEŁNE WDZIĘKU
NA GÓRACH
NOGI ZWIASTUNA RADOSNEJ NOWINY,
KTÓRY OGŁASZA POKÓJ,
ZWIASTUJE SZCZĘŚCIE,
KTÓRY OBWIESZCZA ZBAWIENIE,
KTÓRY MÓWI DO SYJONU:
TWÓJ BÓG ZACZĄŁ KRÓLOWAĆ.(…) Iz 52,7
… być… uśmiechać się… słuchać… patrzeć… wypełniać się tajemnicą… ofiarować bezradność i być częścią wielkiego dzieła, którego ideą jest czynienie z ludzkich serc Bożego Królestwa…
jak?

…Zwijam papierowe rurki, z których powstaną koszyki. Lepię figurki z masy solnej. Śmieję się do bólu brzucha siedząc miedzy moimi nowymi przyjaciółmi aniołami… Słucham o kłopotach niezwykłej Marty!
Gotuję!!! I da się to zjeść! J
Martwię się, że nie potrafię opanować sztuki komunikacji domyślnej…
Zjadam ze smakiem królika… co zdawało się nie do przeskoczenia dla mnie…
Wymiguję się od każdo – niedzielnych obiadów u państwa Tabulkóv… oni mogli by opowiadać bez końca o cudach, jakie Pan Bóg działa w ich życiu, gdy Mu skrzętnie powierzą codzienne utrapienia! Oto co potrafi WIARA!
U Marii mam prywatne modlitwy dwa razy w tygodniu, z czeskimi rozmówkami na poważne tematy… i już coraz mniej mam spleciony język!
… chyba właśnie TAK
ps... zdjęcia nie chcą się przesłać...więc będą później...

koniec roku...

Czas najwyższy napisać kilka słów, żeby nie zapomnieć o tym, że cuda ożywają w codzienności…
że NIC staje się CZYMŚ…
ani się dobrze nie obejrzałam a minęło cztery miesiące od pozostawienia tu ostatniego mojego śladu…
dziwnie szybko!!!!
nowi ludzie… nowe przestrzenie… nowe zdziwienie… nowe odkrywanie tajemnicy… 

 

przeglądałam już stary kalendarz, żeby móc go wyrzucić…
i uświadomiłam sobie ile we mnie zostanie!
ile się zapamiętało… wręcz wyryło w moim sercu… zmieniając moje patrzenie na rzeczywistość!




 zobaczyłam jaki spory kawałek drogi mam za sobą i jak zmieniły mnie pokonywane ze łzami w oczach trudności… 


 
Mam za co dziękować…
i mam czym się cieszyć… 

 















pomiędzy kolejnymi dniami zapisałam sobie urywek rozmowy z moim Bogiem: …PRZYZIEMNE
POKRĘCONE ŻYCIE
PROSTUJESZ PARADOKSEM
TRAGIZM
CZYNISZ ŚWITEM SZCZĘŚCIA
W NIEPOJĘCIU
SPOGLĄDASZ W MOJE OCZY
GDY PODNIOSĘ GŁOWĘ…
odpowiedział:
„BO CIĘ KOCHAM”…
a cisza delikatnie rozdmuchała spokój 
 

zakorzeniam sie...

sila granatu...

modlacy sie mnich w Tierchovej

nowy etap

Od początku… jakby jeden początek nie wystarczył… 

nie mówię wiele, za to wiele obserwuję… i  wiele nasłuchuję… w mojej głowie otwierają się szufladki... słów tysiące… poplątane…
cudowny miesiąc (albo i więcej)… na Słowacji  sprawił, że zaczęłam się tam czuć jak w domu! Mój spokój dodawał mi odwagi… ludzie robili się coraz bliżsi…
nawet łza się w oku zakręciła, gdy przyszło jechać dalej….
Dobre są takie chwile. Utwierdzają w prawdzie, że dom jest tam gdzie serce, a zatem nie wolno mi zapominać, że gdziekolwiek idę mam moje serce zabierać. Z sercem jest łatwiej… o ile chcę je otworzyć na nowy świat, na nowych ludzi, na ich świat… inny świat… jak nowy dar dla moich skostniałości…

Nie mamy trwałego miejsca na ziemi… świat który teraz mam przed sobą wzywa ku nowym wyzwaniom… przyznaję, że wreszcie  powiało też niepewnością… ale  prawda o nietrwałości pozwala ufać, że obietnice Boże mają korzenie w niebie… w miejscu, gdzie jest cel, gdzie sedno wędrowania … mam pozwolić moim nogom iść…

Na pierwszy rzut oka dobrzy są tu ludzie… ale będzie też kilka progów do przeskakiwania… przynajmniej taki jest mój zamiar wobec tych progów… przeskakiwać… nie podeptać… uszanować… mam po twierdzy spory zasób doświadczenia… będzie okazja wykorzystać zdobytą mądrość, aby nie powtórzyć, tego,  co nie rozwijało… szkoda byłoby czasu… zbyt cenny jest…
nauka język chyba od przyszłego tygodnia… już na to łamanie języka czekam … tym bardziej, że w domu mam nadal słowacki… a na brewiarzowych psalmach skręcam się w kłębek, żeby rozszyfrować, co Bóg mówi do swego ludu po czesku…

Już się nigdy nie będę śmiała z tego języka!!!! A jak się komuś wydaje, że jest łatwy i że da się wszystko zrozumieć, to się mu tylko wydaje… mnie się też wydawało… i oberwałam po uszach…

Co jeszcze? A to, że wg Google map do siostry z nieba jest 70 km ;) i już w poniedziałek się zobaczymy, bo przypadkiem ( a przypadków nie ma… ;) ) dowiedziałam się, że ma w pobliżu sprawy do załatwienia ;) oj tak kochana! Nic się nie ukryje! Takie życie i taki świat globalno wioskowy…

Widok z okna świętobliwy ;)

 

dojrzałe słowa ... bez obrazow na dzis dzien...

Zdaje się, że słowa potrzebują czasu, żeby dojrzeć do wypowiedzenia kryjących się w sercu doświadczeń… każda przymiarka aby dać sygnał, co ze mną kończyła się na stwierdzeniu:


”jeszcze nie teraz…”

I tak zastał mnie prawie wrzesień…

Od 30 czerwca jestem poza TWIERDZĄ… rozpoczął się zupełnie nowy etap mojej drogi.

Pożegnałam się ze szkołą i z Krakowem… podziękowałam ludziom danym mi na ten, a właściwie już tamten czas… wdzięczność była szczera a moje serce z wolna oddychało wyzwoleniem… nie wynikało ono wcale z łaski zewnętrznej ale własnego chcenia… do którego przebyłam daleką drogę… nie sądziłam, że tak naprawdę zależy ono tylko ode mnie… pozwoliłam sobie na ten luksus i nie pożałowałam! Dziś mogę patrzeć na świat wolna od jakichkolwiek żali, czy rozgoryczenia!

Przyznaję, że nie tęsknię… pozostało mi kilka obrazów z twierdzowej przestrzeni, takich które ciepło wspominam… i to niech wystarczy…

Na koniec odwiedził mnie Bart! Brat, co jak z nieba spadł w dobrej chwil! Poszliśmy razem wypuścić w toń Dunajca popiół z modlitwy odliczanych dni… oddałam mocy Bożej wszystko, co potrzebowało uzdrowienia i wolności… potrzebowałam znaku, chciałam widzieć, bo trudno było mi nazywać… bo uciekałam, a ucieczka nie dawała żadnego rezultatu… coś wiązało mi nogi… kroki stawiane bardzo powoli nie cieszyły… raczej wgniatały do ziemi…

Czekałam na te dni, które pozwolą zobaczyć wszystko z daleka. Już jadąc wiele godzin w rodzinne strony z jedną walizką, plecakiem i podarowaną przez koleżanki z pracy torebką patrzyłam na świat inaczej… nakupiłam w Krakowie obwarzanek bojąc się, że mogłabym zapomnieć jak smakują… wypiłam z Magdą kawę

i dotarłam do domu z głową pełną myśli… wypełniał mnie zadziwiający pokój!! Pobyt w domu pozwolił mi go utrzymać i mam go do teraz!!! Ahhh co to za łaska! Rozkoszuję się nią przez całe lato…

W trakcie nic nie robienia… hmm no dobrze nie tak całkiem nic… bo zawsze było jednak coś a przede wszystkim udało mi się po wielu latach wyrzucić sporo szpargałów, które wydawały się być nietykalne!

… wracając do tego „w trakcie”… byłam w Zakopanem na Ćwiczeniach Duchowych.

Bez wątpienia od pierwszych chwil ogarniało mnie zadziwienie Bożym działaniem! Jakże On to wszystko doskonale zaplanował! Zdawało mi się, że pojechałam tam, bo już nigdzie nie było miejsca… teraz wiem, że nigdzie nie było dla mnie miejsca, bo moje miejsce było właśnie tam a nie gdzie indziej… ;)

8 dni w milczeniu pomiędzy wersetami Słowa Bożego i ludźmi błogosławieństw!!! Oni tacy nagle bliscy, jakbyśmy się doskonale znali z codzienności… odnalazłam samą siebie, zrobiłam rachunek z minionych trzech lat i zobaczyłam, że nie byłam sama… chociaż tak wiele na to wskazywało…

Odetchnęłam z ulgą, bo okazało się, że nic nie było na darmo… żaden trud! Że udało mi się tak naprawdę wiele zbudować w samej sobie…

A potem był znowu dom i przyjechała Asia z Boliwii! Towarzyszyła mi w pożegnaniu z siostrami… szarobure było… ukwiecone lwią paszczą i podskakującą przy bramie Kasią… chyba był to taniec wywołujący łzy… bo rozpłakałam się jak bóbr… ogarniała mnie wdzięczność, bo dał mi Bóg tak wiele do tego momentu przy bramie!!! Dał mi tylu ludzi, że się w sercu nie mieszczą! Dał tyle spotkań i chwil pachnących przyjaźnią… i dał takie rozstania, które przyprawione słoną złą utrwalają się na wieczność… nie ważne, że istnieją końce świata! może nawet lepiej, że istnieją, bo dzięki temu życie ludzi idących za Jezusem ma sens!

(W niedzielę 26.08.12 Kasia poleciała na Tajwan! )

A ja coraz częściej przekonuję się, że można być blisko mimo dzielących nas odległości… Jedna MIŁOŚĆ… ludzie, tak samo tej miłości spragnieni… ta sama misja… jak most zarzucony między sercami…

Zanim ruszyłam dalej nie obyło się bez miłych rodzinnych spotkań… do takowych zaliczam również ofiarę całopalną Adasia, który z jednego końca Polski na drugi przebył szmat drogi dla zaledwie chwili spotkania! A już myślałam, że tego roku nie uda nam się już zobaczyć!... fajnie! Dziękuję bracie ;)

Droga na Słowację była dziwnie długa!!! Przez góry i lasy i przez Kelc, gdzie już niedługo zamieszkam. Zostawiłam graciarstwo i zobaczyłam nowe kąty. Zostałam serdecznie przywitana!

A już następnego dnia, jeszcze z rodzicami mogłam zobaczyć piękną Nitre - „słowackie Betlejem” – miejsce gdzie rodziła się wiara tego narodu, który został mi dany, jako nowy dom, tu będę wracała z czeskiej misji, tu mieszkają moje nowe siostry… darem dla mnie jest czas teraz, mam go właśnie po to, żeby poznać wspólnoty i miejsca gdzie pracują moje siostry. Byłam w Budapeszcie, Bratysławie, Kezmaroku i Złotych Morawcach. A pierwsze dni spędziłam na nitrzańskiej Kalwarii z młodzieżą!

Przybyło mi znajomych ;) znowu świat się dziwnie skurczył. Tu łaską jest również to, że języki są podobne i dogadujemy się bez większych problemów… poza tym Bóg stworzył uśmiech , który łamie wiele barier i ośmiela do wyciągnięcia przyjaznej dłoni … jak to dobrze, że bez żadnych oporów mogę przyznać się do tego , że w moim sercu jest łaska pokoju!!! Nie ma obaw, ani lęków… jest zaufanie, że Bóg wie co robi! Przypominam dziecko, to uczucie też ciągle jest we mnie żywe… nie wiele jeszcze mogę… ale wiem, że Boże dłonie pełne są ziaren gotowych do wysiewu… czekających na dobrą glebę aby wzrosnąć i wydać owoc… wcześniej jeszcze obumrzeć! Dziś już doskonale wiem, jaki to ważny etap… trudny, ale bez tego nie ma niczego… dlatego w doświadczanym pokoju jest też zgoda na to , że nie wszystko co nowe będzie wywoływało euforię i zachwyt… i dobrze!

20.06.

W poniedziałek wróciłam z uroczystości ślubów wieczystych, na które zostałam zaproszona przez Kasię . Udało mi się pojechać dzięki poręczy ;) zahaczyłam o nią któregoś dnia i wydarłam wraz z kieszenią pół habitu pracownego… znalazł się zatem dobry powód, aby owo zaproszenie uskutecznić dając się jednocześnie zmierzyć do uszycia nowego habitu…
Odżyły wspomnienia, zakręciła się w oczach łza… pomogłam dekorować stoły… okazało się, że na stryszku wciąż leży pudełko z łososiową flizeliną po nas! Nikt jej
od trzech lat nie używał … siostry zgodziły się ją wykorzystać i miałam namiastkę naszego wielkiego dnia.
Rano obudziła nas piosenka: „wybudujmy most” …

 Dziś rocznica moich ślubów...
To był przecież szczęśliwy dzień i powroty do tego „na zawsze” niech będą, jak powroty do źródła… Bóg przecież buduje mosty do Siebie choć wydaje się, że nie ma możliwości dotarcia do codziennych małych czy większych celów… do serc tych, którzy na ten czas najbliżej nas, ale nie koniecznie najbliżsi… i wreszcie do nas samych, tu często najtrudniej się przedostać przez gąszcz zawikłanych myśli, buntów i rozczarowań…
Jestem dziś blisko tych, za którymi trochę mi tęskno...
 a to zamiast zdjęć:

wybuduję most ;)  

TEN KTÓRY JEST

 

CHLEB Z NIEBA

pokarm dla mojej duszy i siła do podejmowania kolejnych kroków... dom w sercu Boga i moje serce domem dla Boga...

tajemnica naszej wiary!

siadam i wpatruję się w mały biały kawałek CHLEBA i wiem, że blisko JEST TEN KTÓRY JEST ...

mówię o Nim dzieciom i widzę, że najwięcej rozumieją te najmniejsze... nie wiele trzeba tłumaczyć... dopowiadają same... a moje serce dawno przestało być takie proste w pojmowaniu tajemnicy... ale wciąż wiem jedno: że ON JEST TYM KTÓRY JEST! 
i tego faktu nie zmienią moje codzienne zwątpienia, odchodzenia... uciekania... zamykanie oczu, odwracanie głowy, wylewanie potoków gorzkich słów...

padał ostatnio deszcz... stukał o parapet miarowo, szeleścił w cudownie zielonych liściach drzew... wtórowały mu ptaki szczęśliwymi melodiami... rozkwitły nowe kwiaty...
spotkało mnie sporo po drodze do samej siebie... jedno pomagało zrozumieć świeżo odkryte pokłady moich zawiłości a inne zaplątywało na nowo supły i upychało głęboko w serce... niewątpliwie czas bogaty i obym potrafiła za niego dziękować TEMU KTÓRY JEST!     

zostało już nie wiele dni nad Dunajcem i pachnie już latem... zapowiadają się wytęsknione spotkania pełne wzruszeń...

 

GNIECIUCHOWO

zabieram się i zabieram, ostatnimi czasy z wielkim trudem do zbierania myśli... tkwię w ciągłym czekaniu na nie wiem sama co... a wchłaniam w siebie ogrom codziennych cudów i powinno tu się zacząć roić od tego, co widzę, co wiem, co słyszę, co przynosi nadzieję, co już dawno zmartwychwstało i co jest na zmartwychwstanie gotowe... w starociach znalazłam gnieciuchy, które istniały zaledwie chwile i skończyły wraz z innymi gnieciuchami w wielkiej wannie z gliną... może dziś ktoś ugniótł z nich coś mniej gnieciuchowego?... i może to takie nagle znaczące się zrobiło, że wybrałam te a nie inne zdjęcia dla zilustrowania obecnych chwil... tyle prób powstawiania... tyle sił zbierania i powroty za mury ograniczeń bardzo własnych, tylko swoich...wydających się nie do przeskoczenia...tyle chwil  bezruchu z własnego wyboru... chwil, które pozostają nagle tak daleko za mną... otwieram oczy i najpierw dobiega mnie z dnia na dzień głośniejszy świergot  szczęśliwych ptaków, potem dotyka mnie słońce przez szczeliny niedosuniętej zasłonki i w końcu ku mojemu zdumieniu jeszcze niedawno biały od śniegu sad zielenieje za oknem... paleta zielonej barwy zatacza jakiś niezwykły krąg i rozkwieca się przede mną... nieomalże krzycząc ŻYJ!!CZAS NA ZMARTWYCHWSTANIE!... chcę... przecieram oczy i robię krok ku TEJ ŁASCE, dzięki której oddycham... wyciągam dłonie do Pasterza owiec pogubionych, wystraszonych, nieporadnych... szuka! wiec się odnajduję... szuka! więc nieustannie nieistnienie staje się istnieniem...szuka! wiec niczego mi nie braknie! 

PSALM 23  

(...)"dzięki litości serdecznej Boga naszego. Przez nią z wysoka Wschodzące Słońce nas nawiedzi, by zajaśnieć tym, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają, aby nasze kroki zwrócić na drogę pokoju." /(Łk 1,67-79)/

„ Przebywał tam wśród dzikich zwierząt, a aniołowie Mu służyli.”…

…

Nie był sam…

Próbowałam to zobaczyć… przedzierałam się przez gąszcz myśli: wspomnień tego, co było i wyobrażeń tego, co mnie czeka…

Przenikali pustynną przestrzeń prawie niedostrzegalnie… czasem byli wiatrem, a czasem promieniem słońca… szelestem… skrzypnięciem piasku przesuwającego się pod umęczoną stopą… niczym takim, co by przynosiło ulgę, odbierało smak samotności, zaspokajało głód i pragnienie…

tak służyli, że dziwnie nadawali sens zmaganiu... zmierzaniu się z samym sobą... docieraniu do PRAWDY…

 W podobny sposób  nie jeden raz widziałam ich w mojej codzienności…

Przenikali twierdzowe klimaty… muśnięciem przypominali, że wszystko ma sens…

I pomyśleć, że już na palcach u jednej dłoni mogę policzyć miesiące, które pozostały do czegoś nowego…

Przedwczoraj dowiedziałam się, jak wstępnie ma wyglądać mój najbliższy czas…

 Ale o tym na bieżąco…

Teraz jeszcze o warsztatach, których już miałam nie przeprowadzać… bo nie bardzo było gdzie… wszelkie moje próby poszukiwań ludzi i miejsca kończyły się rozczarowaniem…  wygrywała papierologia… człowiek był gdzieś na końcu wydreptanej drogi prowadzącej  od telefonu do telefonu, od biura do biura… od pieczątki do pieczątki… żeby ostatecznie usłyszeć… „nie, bo nie mamy umowy z uczelnią” itd…

Praca się pisała… nie było to proste, ale układało się w całość, więc się aż tak bardzo nie zniechęcałam…  

Aż  tu niespodzianka… miłe odwiedziny naszych sióstr i moje przez zęby wyszeptane… że warsztatu raczej nie będzie… nagle jeden telefon… za chwile kolejny i w ciągu pięciu minut rozmawiałam z człowiekiem, którego głos brzmiał z nadzieją… nie dowierzałam! bo za dwa dni byłam umówiona na spotkanie z ludźmi!!!!

A zadziwień nie było końca… 

 

Usługiwali mi aniołowie… o tak! Byli blisko! To pachniało ich obecnością i tyle!

Okazało się, że mój wytwór jest przydatny, że spełnia wyznaczone przeze mnie cele…

Ciągle jestem poruszona spotkaniem z grupą „Nadzieja” …

arte!!!! Arte!!! Arte... moja przygodo ;)!!!!

A Wielki Post rozpoczęłam od „Czekolady”…

Filmu delikatnie ustawiającego w tory autentyzmu… w końcu  wypatruję za sobą prawdziwą… chciałabym, żeby wielkopostne nawracanie się tam mnie prowadziło, gdzie JESTEM, i gdzie potrafię z odwagą ręce z tłumu wyciągnąć, żeby otrzeć jego twarz… a potem w oczy spojrzeć szczerze… zapłakać i łzę słoną połączyć z jego potem… żeby to nie na darmo było, co jest MIŁOŚCIĄ… tego szukam...