OCZEKIWANIE

"Gdy wysłannicy Jana odeszli, 

Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie:  

Coście wyszli oglądać na pustyni? 

Trzcinę kołyszącą się na wietrze?  

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Człowieka w miękkie szaty ubranego? 

Oto w pałacach królewskich przebywają ci, 

którzy noszą okazałe stroje i żyją w zbytkach. 

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Proroka?  

Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka. 

On jest tym, o którym napisano: 

Oto posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. Powiadam wam: 

Między narodzonymi z niewiast nie ma większego od Jana. 

Lecz  

najmniejszy w królestwie Bożym 

większy jest niż on. 

I cały lud, który Go słuchał, 

nawet celnicy przyznawali słuszność Bogu, 

przyjmując chrzest Janowy. 

Faryzeusze zaś i uczeni w Prawie udaremnili zamiar Boży względem siebie, nie przyjmując chrztu od niego."

|Łk 7,24-30|

... te pytania zaznaczone na czerwono mam w sercu od kilku dni... przeplatają się z codziennością w której pełno oczekiwań... 
to ja na coś czekam...czegoś się spodziewam...od życia...
i od innych...

to ktoś się czegoś po mnie spodziewa...i oczekuje, że tak a nie inaczej się zachowam... 
a już w ogóle wszyscy mamy tysiące pomysłów jak świat urządzić, żeby wreszcie było lepiej...
no bo jest tak strasznie i tragicznie!!!!...
ironią powiało... ;) 
resztki zaciętych konwersacji... zakonne biadolenie...i nie zakonne też... 
adwentowe drogi wyścielone śniegiem i słowami... 
ciszą tylko na przymus... złowrogą...

na mojej pustyni widać piasek...  
i na mojej pustyni widać zarysowany horyzont...
niebieskie niebo... błękitne w dzień i granatowe w nocy...
a co wychodzę każdego dnia zobaczyć?... 
chyba chciałabym, żeby to zakwitło ... żeby się w łąkę zamieniło... żeby zapachniało... 
w proroctwach mowa jest o tym,że tak będzie!
słucham adwentowego Słowa pełna zachwytu! 
wierzę!...

 

 

 

 

  

...w Krakowie było intensywnie... wesoło...wzruszająco... kolorowo...
na szybko mieliśmy zorganizować w trzy osobowych grupach warsztaty
na temat drogi albo domu...ja tworzyłam z chłopakami i okazało się,że wzbudziliśmy naszym pomysłem kontrowersję ;) 
ślady naszej pracy to zdjęcia ze śladami ;)
uważam, że jak na tak nie wielką ilość czasu i ograniczone możliwości techniczne, to bardzo udane przedsięwzięcie... 
w szczegóły nie będę wnikała...
wcześniejsze zdjęcia z kredą na parkiecie, to pomysł innej ekipy, równie twórczej! 
a co przed nami to wielka niespodzianka, więc znów jest na co czekać i czego się spodziewać...
chyba życie to jedno wielkie oczekiwanie... ;) hehe 
puenta iście filozoficzna... i niech tak zostanie ;)

...tak sobie śpiewaliśmy "Oto nasz Pan przyjdzie z mocą i oświeci oczy sług swoich."

... a potem było o cudzie...

"(...)Ulituj się nad nami, Synu Dawida! 

Gdy wszedł do domu, niewidomi
przystąpili do Niego, a Jezus ich zapytał: 

Wierzycie, że mogę to uczynić?
Oni odpowiedzieli Mu: 

Tak, Panie! 

Wtedy dotknął ich oczu, mówiąc: 

Według wiary waszej niech wam się stanie!(...)

|Mt 9,27-31|

...dzisiaj o nie widzeniu...o ulitowaniu i o wierze... 

klepię idąc owe słowa o ulitowaniu... wydaje mi się, że wtedy bliżej Niego jestem... teraz zaśnieżonymi i oblodzonymi drogami przemierzam mój świat...

"według wiary waszej"

... ojej!...ona taka mała...

czy będę widziała...?

mroczno...i zimno...

zlodowaciało w sercu smutkiem...

myślę o mocy słów... jak bardzo łatwo wysypują się te bezmyślne...

albo takie ze świętym przekonaniem, że będą dobre, jednak pchnięte emocjami okazujące się niszczycielskimi...

no i dlaczego tak trudno odkręcić coś zakręconego?...

no ciemno i tyle...

i jak tak się przyglądam tym niewidomym z dzisiaj, to im zazdroszczę, że ich wiara była na tyle wielka, że przejrzeli...

dalej będę szeptała modlitwę serca... 

i dalej będę dreptała... może dojdę do takich pokładów wiary w sobie, że i moją noc rozświetli gwiazda

i chlebem zapachnie w duszy...

...ładna ta zima ...

...dzwonek o imieniu PARADOKS

 ... od jakiegoś czasu... w sumie kilka już lat mieszka u mnie dzwonek Paradoks... 

dostałam go na Boże Narodzenie od jednej siostry w ramach wymiany prezentów własnoręcznie wykonanych

i do tej pory pamiętam mój zachwyt nad nim... 

jest zrobiony z włóczki więc niestety  nie wydaje z siebie dźwięku...a jednocześnie jest pięknym dzwonkiem!!!

uruchomiłam wodze fantazji i udawałam, że mimo wszystko słyszę jak dzwoni....

miałam tu pisać o Krakowie...o dzieciach ze szkoły... i innych takich.... 

ale ostatecznie moja uwaga zatrzymała się na wełnianym PARADOKSIE... 

bo coraz więcej takich dostrzegam w sobie i wokół siebie... możności i nie możności zarazem...

denerwuję się, że nie jestem jakaś tam... i ciągle tak ciężko wchodzi się pod górkę...

a z górki wcale nie schodzi się lżej...a przecież powinno...

ludzie obok nie są tacy jakbym chciała....

ktoś uparcie brnie w przepaść i nie słucha, że można zawrócić...

nie on jeden... 

wizji o świecie z jednym wyjściem jest cała masa... sama mam takich stos...

tak więc dzwonek Paradoks nie jest jedynym PARADOKSEM... 

z nim rozpoczynam prostowanie ścieżek dla Pana... 

tak bym chciała wybiegać co rano z lampionem w ręku 

w poszukiwaniu możliwości innych niż mi się wydaje...

za oknem spadł dziś śnieg... było jakoś tak świątecznie... jakby się coś niezwykłego szykowało... 

trochę tęsknot zapukało w przyprószone szyby...

 ...zrobiłam adwentowy wyznacznik czekania...bo wieniec to nie jest... 

zapaliłam pierwszą świeczkę... i sobie myślę , że w sercu też coś mi zajaśniało... 

są pragnienia, żeby to i tamto pozmieniać...

... i chęć czekania dość spora...

bo i Słowo na dziś znaczące! i jakoś tak zapadło mi w duszę jak ziarenko w ziemię.... 

zobaczymy co z niego wyrośnie...

"Czuwajcie i módlcie się w każdym czasie, 

abyście mogli stanąć przed Synem

Człowieczym."

|Łk 21,36|

...takie tam skrawki ostatnich radości...

 ... niespodziewane oczekiwania doczekały się jeszcze bardziej  nieoczekiwanego spełnienia ...

bezwzględnie z zaskoczenia...

i takie to miłe!

...pan MANEKIN zamieszkał w niebieskim świecie...

przybył w kopercie od Mamy Zosi, którą widziałam tylko na zdjęciu...

będzie mi pomagał w nauce rysowania...

...a stempelki przyjechały ze mną z Krakowa, tylko dlatego, że jest wśród nich muszla, taka jak z drogi 

św. Jakuba...

...są też kolorowe domki na ręcznie malowanej spince do włosów, bo podobno artystyczna...

też krakowska... (zapowiada się, że przez najbliższy czas wszystko będzie się kręciło wokół Krakowa)

a "NAJWAŻNIEJSZA MĄDROŚĆ - TO CZUĆ SIĘ DZIECKIEM BOGA" 

...ta myśl z dedykacją dlllllaaaa.... no wiadomo dla kogo ;)

... co jeszcze?...a dużo spałam, bo mi się zachorowało... listy dłuuuuugie pisałam... ;)

 udało mi się uporządkować spoko szpargałów...dzięki temu znalazłam różne drobiazgi, którymi się wzruszyłam...

...i niektórzy uszczęśliwili mnie kolejnymi szpargałami ;) ...o tych mowa, co się mają czuć dziećmi Boga!

...zadzwoniła panna A., a ja już sobie postanowiłam, że powrócę do zwyczaju z dawniej 

i nie będę ukrywała mojej radości tym Bożym darem! bo to dobrze, że takie panny A. są! i zacięcie zdobywają Królestwo Boże! 

panno A.! będzie dobrze, a nawet jeszcze lepiej niż sobie myślisz...niż się spodziewasz....

i żadne potwory typu G tego nie pokrzyżują! ...a niech sobie straszą w zamczyskach skoro lubią...

...chmury to dziś powariowały na niebie! w zawrotnym tempie gdzieś pędzą odsłaniając niebieskie niebo...

a myślałam, że dziś wzniośle nie będzie... ;)

... zielony balonik, trawa, drzewa... i NIEBO...

"Dni człowieka są jak trawa;

kwitnie jak kwiat na polu.

ledwie muśnie go wiatr, a już go nie ma.

Wszelki ślad po nim zaginie." (...)

|Ps 103|

...czekało w schowku na dokończenie...myśli kilka o...
..no właśnie... o czym?... 
czy o duszy?...
czy o niebie...?
czy o jednym i drugim wplecionym nieuchronnie w ludzkie życie...
w poplątane ziemskie drogi...
idę... ciągle gdzieś idę...
wiem, gdzie chciałabym dojść..i za czym tęskni moje serce...

i wiem, jak jestem od TEGO daleko...

w minionym tygodniu chodziłam do szkoły z zielonym balonikiem...

"pokazywałam" jak przypuszczalnie wygląda dusza i co się z nią dzieje, gdy człowiek umiera... temat wzniosły jakby nie było...

i balonik wcale tego nie umniejszył...

bo przecież o NIEBO chodziło... o WIECZNOŚĆ...

ale w jednej klasie jest chłopiec, któremu całkiem niedawno umarła mama... ryzykowałam... nie wiedziałam jak on zareaguje...miałam przygotowane wersje awaryjne... a tu się okazało, że gdy tylko delikatnie naświetliłam temat NIEBA, ów chłopiec z wdzięcznym uśmiechem na twarzy podniósł rączkę i powiedział: "MOJA MAMA JEST W NIEBIE!"  

oniemiałam... i tak bardzo się ucieszyłam! 

dalej to już poszło genialnie... bo mama pomogła...

można było przez resztę lekcji wspominać o mamie a chłopiec dopowiadał i tłumaczył jak to ciągle mamę spotyka...

...świętych obcowanie w praktyce...

a balonik i uciekające z niego powietrze zrobiły furorę,

każdy nadstawiał policzek, żeby poczuć podmuch powietrza 

i z ogromną powagą myślał...jak to jest z duszą...

jak pragnie NIEBA...

"Jak łania 

pragnie wody ze strumienia,

tak dusza moja 

pragnie Ciebie, Boże.

Dusza moja Boga pragnie,

Boga żywego,

kiedyż więc przyjdę

i ujrzę oblicze Boże?

Rozpływa się we mnie moja dusza,

gdy wspominam, jak z tłumem kroczyłem do Bożego domu.

W świątecznym orszaku,

wśród radości i chwały.

Ześlij światłość 

i wierność swoją,

niech one mnie wiodą.

Niech mnie zaprowadzą

na Twą górę świętą

i do Twoich przybytków.

I przystąpię do ołtarza Bożego,

do Boga, 

który jest moim weselem i radością.

I będę Cię chwalił przy dźwiękach lutni,

Boże mój, Boże."

|Ps. 42|

(...) "choć nas zasmuca nieunikniona konieczność śmierci, znajdujemy pociechę w obietnicy przyszłej nieśmiertelności. Albowiem życie Twoich wiernych, o Panie, zmienia się, ale się nie kończy."

(z prefacji pogrzebowej)

 ...to tylko...(albo aż?) drzewa...i moje myśli gdy na nie patrzę...

kiedy zaczepiają mnie opadającymi liśćmi...

i słyszę jak poddane podmuchom wiatru szeleszczą...

coś mówią?...

mnie powtarzają jak refren, że życie przemija...ale się nie kończy... 

że ludzkie drogi prowadzą do wieczności... o ile przez mgły uda mam się przedostać do świtu...

i nie stracimy nadziei, że na końcu drogi jest cel wędrówki...

nowy początek... 

o ile na rozdrożach wybierzemy odpowiedni kierunek...

bo to okazuje się być nie takie proste... 

i dziwnie się składa, że z wielką łatwością można się znaleźć na bezdrożach...

a powroty bywają takie trudne...