... był sobie Kraków

..." WIARA POTRZEBNA JEST WŁAŚNIE W CHWILACH ŚWIATŁOCIENIA, WIELOZNACZNOŚCI ŻYCIA I ŚWIATA, 

A TAKŻE NA CZAS NOCY I ZIMY BOŻEGO MILCZENIA.

JEJ ZADANIE NIE POLEGA NA TYM, 

BY UGASIŁA NASZE PRAGNIENIA PEWNOŚCI I BEZPIECZEŃSTWA, 

LECZ BY NAUCZYŁA NAS ŻYĆ TAJEMNICĄ."

| T. Halik, "Cierpliwość wobec Boga" |

 

... był sobie Kraków i były sobie spotkania...

jakie? 

w sumie różnorakie...

zaczęło się od tego z "siostrą z nieba",

przedreptałyśmy kawałek czasu, wypiłyśmy kawkę za "takie pieniądze" ;)

(...dziękuję Luki, za przystanek w Krakowie)

 

...potem były zajęcia pełne kolejnych spotkań... tych z innymi  ludźmi 

i tych z samą sobą...

...światłocienie...i wieloznaczność życia...

to dobre określenie smaku, który pozostał mi po minionych dniach...

uczę się żyć TAJEMNICĄ...

słowa, które wsączały się we mnie i które ze mnie wyciekały odnalazły się w rozlewisku, dla którego istnienia szukam sensu...

próbuję wydostać się ze studni moich dylematów...

...czy słońce da sobie radę ze wschodzącym ziarnem??? 

czy nie spali delikatnej rośliny... a samo nie popęka z gorąca???

... bo wygląda, że NIC...

...a przecież dzieje się tak bardzo dużo...

jak widać odkładanie na później sprawiło, 

że teraz to nie bardzo wiem gdzie początek...i co najważniejsze...

będzie więc tak bardzo lakonicznie, jak chyba jeszcze tu nie było...

i ta oszczędność w treści wcale nie oznacza, że nie warte podzielenia jest to, co mnie spotyka...na co patrzą moje oczy przemierzając ten świat... 

jakoś tak to się we mnie układa... kształtuje mnie i daje do myślenia... 

a te myśli od dawna nie były aż takie trudne do zapisania...

wiem dziwne zjawisko...

sama nadziwić się nie mogę...

więc postanowiłam przykleić coś z ostatniego tygodnia na pustyni...

swego rodzaju KONIEC  ŚWIATA na jaki udało mi się trafić za sprawą Bożej łaski ( tak wierzę...)dał okazję do otwarcia serca na CISZĘ...i do zawierzania na nowo...

teraz powrót do codzienności pokaże...właściwie już pokazuje...od pierwszych chwil w pociągu jak zawierzyłam...

aha...co ważne spotkałam się z WIARĄ, KTÓRA OCALA! 

i karmiłam zgłodniałe tłumy usadzone na zielonej trawie rozmnożonym chlebem...

znalazłam też miejsce, do którego prowadzą schody, które nie prowadziły nigdzie... 

a słysząc: "WSTAŃCIE! CHODŹMY!"  dochodziłam do takich rozwiązań, które, jak śmiem twierdzić przez swą banalną prostotę są takie nie widoczne i niepojęte...

i sobie przypomniałam, że "NASZA OJCZYZNA JEST W NIEBIE!"

a to wiele zmienia...

nie obiecuję, że naświetlę w czym rzecz...

jeśli to uczynię,  niech to będzie z zaskoczenia...

... oto droga...

…A SŁOWO STAŁO się CIAŁEM…

*******

„Człowieczeństwo jest mostem, po którym kroczy Bóg

– mówi wieść bożonarodzeniowa.

Przyjąć swój ludzki los jako dar i posłannictwo,

troszczyć się o swoje człowieczeństwo i rozwijać je

 – oto droga, którą człowiek zmierza ku Bogu,

 i to nawet wtedy,

gdy o Nim nie wie albo sądzi,

 że nie może w Niego wierzyć.“

|Ks. Tomáš Halík|

... oto droga... 

moje ludzkie życie, w które wkracza Bóg z nowiną 

i to taką najlepszą, 

że góry mogą ustąpić i pagórki się zachwiać, 

ale  nie jego wielka miłość do mnie!!!

kochanie boga powala mnie z nóg...  

milknę...

w całym krzyku na to co mnie dręczy, 

co ciągle nie takie po mojej myśli, 

ta prawda przebija się ciszą... 

łagodną, ale silną... 

taką nie do wyjaśnienia...

pewnością, 

że jest głębia za którą tęskni moje serce...

i przypomniał się wczoraj bóg z prawdą o sensowności każdego kroku stawianego na drodze mojej codzienności... 

a jak to zrobił??

ano przez telefon...

i to z miejsca, gdzie dawno temu pewien szalony a ostatecznie święty człowiek powołał do istnienia zgromadzenie odpowiedzialne za rozgłaszanie światu wieści, 

że słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas...

kto by pomyślał,że impuls, iż to już we mnie stało się boże narodzenie tego roku, nadejdzie właśnie z holandii...

długa była rozmowa i dobra...

a podsumowaniem była opowieść o pielgrzymie wracającym z santiago de compostella, który odwiedził naszą macierz, 

zdawałoby się przypadkowo... 

zostawił tam swoje przemyślenia dotyczące życia, które zaskakuje niepewnością i uczy przy tym cierpliwości i zaufania...

godzenia się na to, co przynosi chwila...

poruszył mnie fakt, że jego świadectwo zostało przekazane dalej, przez telefon i to mnie...

droga, upomina się o szukanie... 

o kolejne kroki przed siebie, a nie cofanie się wstecz...

prawda, zadziwia, ale oczyszcza... 

nie jest łatwa do przyjęcia, ale przekonuje, że warta jest pokonania tysiąca murów i niepewności

bo życie, chce mieszkać w moim sercu...

betlejem... 

szczęśliwa kraino, 

domu boga, 

dziś i ja zatrzymuję się w twoim progu, 

żeby pooddychać światłem... 

 

OCZEKIWANIE

"Gdy wysłannicy Jana odeszli, 

Jezus zaczął mówić do tłumów o Janie:  

Coście wyszli oglądać na pustyni? 

Trzcinę kołyszącą się na wietrze?  

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Człowieka w miękkie szaty ubranego? 

Oto w pałacach królewskich przebywają ci, 

którzy noszą okazałe stroje i żyją w zbytkach. 

Ale coście wyszli zobaczyć? 

Proroka?  

Tak, mówię wam, nawet więcej niż proroka. 

On jest tym, o którym napisano: 

Oto posyłam mego wysłańca przed Tobą, aby Ci przygotował drogę. Powiadam wam: 

Między narodzonymi z niewiast nie ma większego od Jana. 

Lecz  

najmniejszy w królestwie Bożym 

większy jest niż on. 

I cały lud, który Go słuchał, 

nawet celnicy przyznawali słuszność Bogu, 

przyjmując chrzest Janowy. 

Faryzeusze zaś i uczeni w Prawie udaremnili zamiar Boży względem siebie, nie przyjmując chrztu od niego."

|Łk 7,24-30|

... te pytania zaznaczone na czerwono mam w sercu od kilku dni... przeplatają się z codziennością w której pełno oczekiwań... 
to ja na coś czekam...czegoś się spodziewam...od życia...
i od innych...

to ktoś się czegoś po mnie spodziewa...i oczekuje, że tak a nie inaczej się zachowam... 
a już w ogóle wszyscy mamy tysiące pomysłów jak świat urządzić, żeby wreszcie było lepiej...
no bo jest tak strasznie i tragicznie!!!!...
ironią powiało... ;) 
resztki zaciętych konwersacji... zakonne biadolenie...i nie zakonne też... 
adwentowe drogi wyścielone śniegiem i słowami... 
ciszą tylko na przymus... złowrogą...

na mojej pustyni widać piasek...  
i na mojej pustyni widać zarysowany horyzont...
niebieskie niebo... błękitne w dzień i granatowe w nocy...
a co wychodzę każdego dnia zobaczyć?... 
chyba chciałabym, żeby to zakwitło ... żeby się w łąkę zamieniło... żeby zapachniało... 
w proroctwach mowa jest o tym,że tak będzie!
słucham adwentowego Słowa pełna zachwytu! 
wierzę!...

 

 

 

 

  

...w Krakowie było intensywnie... wesoło...wzruszająco... kolorowo...
na szybko mieliśmy zorganizować w trzy osobowych grupach warsztaty
na temat drogi albo domu...ja tworzyłam z chłopakami i okazało się,że wzbudziliśmy naszym pomysłem kontrowersję ;) 
ślady naszej pracy to zdjęcia ze śladami ;)
uważam, że jak na tak nie wielką ilość czasu i ograniczone możliwości techniczne, to bardzo udane przedsięwzięcie... 
w szczegóły nie będę wnikała...
wcześniejsze zdjęcia z kredą na parkiecie, to pomysł innej ekipy, równie twórczej! 
a co przed nami to wielka niespodzianka, więc znów jest na co czekać i czego się spodziewać...
chyba życie to jedno wielkie oczekiwanie... ;) hehe 
puenta iście filozoficzna... i niech tak zostanie ;)

...tak sobie śpiewaliśmy "Oto nasz Pan przyjdzie z mocą i oświeci oczy sług swoich."

... a potem było o cudzie...

"(...)Ulituj się nad nami, Synu Dawida! 

Gdy wszedł do domu, niewidomi
przystąpili do Niego, a Jezus ich zapytał: 

Wierzycie, że mogę to uczynić?
Oni odpowiedzieli Mu: 

Tak, Panie! 

Wtedy dotknął ich oczu, mówiąc: 

Według wiary waszej niech wam się stanie!(...)

|Mt 9,27-31|

...dzisiaj o nie widzeniu...o ulitowaniu i o wierze... 

klepię idąc owe słowa o ulitowaniu... wydaje mi się, że wtedy bliżej Niego jestem... teraz zaśnieżonymi i oblodzonymi drogami przemierzam mój świat...

"według wiary waszej"

... ojej!...ona taka mała...

czy będę widziała...?

mroczno...i zimno...

zlodowaciało w sercu smutkiem...

myślę o mocy słów... jak bardzo łatwo wysypują się te bezmyślne...

albo takie ze świętym przekonaniem, że będą dobre, jednak pchnięte emocjami okazujące się niszczycielskimi...

no i dlaczego tak trudno odkręcić coś zakręconego?...

no ciemno i tyle...

i jak tak się przyglądam tym niewidomym z dzisiaj, to im zazdroszczę, że ich wiara była na tyle wielka, że przejrzeli...

dalej będę szeptała modlitwę serca... 

i dalej będę dreptała... może dojdę do takich pokładów wiary w sobie, że i moją noc rozświetli gwiazda

i chlebem zapachnie w duszy...

...ładna ta zima ...