Wtedy Piotr zaczął mówić do Niego:
«Oto my opuściliśmy wszystko i poszliśmy za Tobą».
Jezus odpowiedział:
«Zaprawdę, powiadam wam:
Nikt nie opuszcza domu, braci, sióstr, matki, ojca, dzieci i pól z powodu Mnie i z powodu Ewangelii,
żeby nie otrzymał stokroć więcej teraz, w tym czasie, domów, braci, sióstr, matek, dzieci i pól, wśród prześladowań,
a życia wiecznego w czasie przyszłym.
 |
| ...w drodze... |
Wyruszyłam w drogę pod koniec czerwca. Najpierw było Misyjne Święto Młodych w Chludowie.
…Jechałam, żeby pomóc w organizowaniu świętowania, taka była moja misja, która jednocześnie okazała się czerpaniem radości pełną garścią! Dołączyłam do grupy kuchennej, nazywanej przez wcześniejsze ekipy, na czele z Adamem:"RODZINĄ KUCHENNĄ".Przed rozpoczęciem Święta warsztatowaliśmy się i wcale nie kulinarnie;) lecz tanecznie, ku zdziwieniu wielu.
…Jechałam, żeby pomóc w organizowaniu świętowania, taka była moja misja, która jednocześnie okazała się czerpaniem radości pełną garścią! Dołączyłam do grupy kuchennej, nazywanej przez wcześniejsze ekipy, na czele z Adamem:"RODZINĄ KUCHENNĄ".Przed rozpoczęciem Święta warsztatowaliśmy się i wcale nie kulinarnie;) lecz tanecznie, ku zdziwieniu wielu.
Zaskakujący taneczny początek okazał się bardzo pożyteczny i sądzę, że długo będzie owocował… Kto by pomyślał w pierwszej chwil, że uda nam się w tak krótkim czasie opanować 7(?) tańców w kręgu, na dodatek po to, by później uczyć innych i to nie tylko na MŚM!
Tańce miały być w między czasie i mimo niepogody, która ulokowała nas w wąskim holu szkoły udało się ten "międzyczas" utanecznić .
Kuchennie też oczywiście służyliśmy: dzielnie gotując wodę, smarując niezliczoną ilość kanapek, wydając caritas-owe obiady i walcząc z zadeptaną podłogą! (skrapianie wodą z płynem do naczyń- to wersja lajt… a używając wielgachnego mopa, który nie dał się wykręcić to wersja mega mokra ;) )
Ale co najistotniejsze!!!: To LUDZIE! I RADOŚĆ! A co za tym idzie WDZIĘCZNOŚĆ!
 |
| CHLUDOWO |
Przyznam się, że spragniona byłam takich prostych, otwartych, dobrych relacji! Bóg podarował mi ten świąteczny czas, abym mogła napełnić się DAREM DRUGIEGO CZŁOWIEKA,i to wcale nie chodzi o to, że wszyscy byliśmy dla siebie mili… co owszem zdarzało się najczęściej;),ale wcale nie było takie oczywiste! Ludzka kondycja jest przecież ogromnie zmienna, a życie przynosi wiele sytuacji pełnych napięć, więc właśnie w takim bardzo stąpającym po ziemi klimacie dane mi było moje spragnione serce nasycić. Adam w swych wakacyjnych wspomnieniach wymienił imiona napotkanych ludzi, a ja tego nie zrobię, bo się boje, że kogoś pominę… przecież to były zastępy aniołów!! ;)
Na szczęście Bóg zna każdego po imieniu, więc wierzę, że już moją wdzięczność w łaski zamienił i odpowiednio rozdzielił.
Chludowo, stało się też miejscem takich spotkań trochę spodziewanych, i długo wyczekiwanych… rozmów, które wpadając w uszy wsiąkały również w przyklasztorny stary park i jak wierzę w miłosierne serce Boga.
Był czas na dreptaną modlitwę(na którą zapraszała pani doktor)i taką osobistą w kościele, który nazwałam sobie arką Noego. Potop??? a i owszem! W końcu deszczu nie brakowało i stopy moczyłam w kałużach, ale były też łzy! Cenne łzy, które zwiastowały nową rzeczywistość, oczyszczały mi duszę darem pokoju.
Noce nie przespane- o nich też należy wspomnieć, przecież gwiazdy zerkały na niesfornych zakonników podjadających ukradkiem w klasztornej kuchni więc i tak by się wydało… szkoda było czasu na spanie, tyle się działo i tyle było do obgadania!
Po Chludowie ruszyliśmy dalej…
tak, tak, tym razem miałam towarzystwo… dodać miłe? (w końcu będzie to czytał… ale i tak nie uwierzy, że to z mojej strony jak najbardziej szczere…;) )
tak, tak, tym razem miałam towarzystwo… dodać miłe? (w końcu będzie to czytał… ale i tak nie uwierzy, że to z mojej strony jak najbardziej szczere…;) )
Więc miłe, bo braterskie, a na dodatek zatrzymaliśmy się na noc u przemiłej rodziny ;) bo nie ma to jak w domu! (u Mamy ;)…
...w takich chwilach to ja Bogu dziękuję, że należę do wielkiej rodziny Arnoldowej. Fajne jest takie doświadczenie, gdy w jednej chwili ludzie wydawałoby się zupełnie obcy stają się bliscy i nie moja Mama organizuje wielkie pochludowskie pranie, żeby następnego dnia móc z czystymi rzeczami pojechać do Ocypla. Jednym słowem ewangeliczne doświadczenie, gdzie zostawiając wszystko dla Chrystusa i Ewangelii otrzymuje się stokroć więcej. Ciepło mi w sercu na wspomnienie tej chwili!
 |
| TARNÓWKA |
...w takich chwilach to ja Bogu dziękuję, że należę do wielkiej rodziny Arnoldowej. Fajne jest takie doświadczenie, gdy w jednej chwili ludzie wydawałoby się zupełnie obcy stają się bliscy i nie moja Mama organizuje wielkie pochludowskie pranie, żeby następnego dnia móc z czystymi rzeczami pojechać do Ocypla. Jednym słowem ewangeliczne doświadczenie, gdzie zostawiając wszystko dla Chrystusa i Ewangelii otrzymuje się stokroć więcej. Ciepło mi w sercu na wspomnienie tej chwili!
Ocypel… takie urocze miejsce, które dało mi w kość… jednak w przedziwny sposób miałabym ochotę tam wrócić… wiedziałam, że żyję ;)
 |
| OCYPEL I TCZEW |
„Wakacje z misjami„- tak się zwało to przedsięwzięcie z ponad setką ludzi (młodzieży)… 
Idea świetna, miejsce na jej realizację też… tylko zdaje się,że przygotowany wcześniej grunt dość grząski i płytki… trudno było trafić z czymkolwiek,do jakby nie było sympatycznej młodzieży… I w tym momencie to dobrze wiem, że gdyby nie genialna ekipa opiekunów, to nie do zniesienia były by te 10 dni ! Atmosfera panująca w naszym azylowym domku pomagała pokonywać zniechęcenie i brak nadziei … poczucie humoru! Jak dobrze, że Bóg obdarzył ludzi tym zjawiskiem!! ono zmienia punkt widzenia! Nawet jeśli okazałam wiele razy swą wielką nieporadność…to mam w sobie poczucie, że było dobrze… Zaskakujące były też rozkwitające relacje, które wcześniej postawiłam na spalonej pozycji… doświadczyłam sympatycznych spotkań, długich rozmów, dobroci! 
Smutne były rozstania…jedne mniej, a drugie bardziej… bo choć dobrze się wie,że taka kolej życia, to dziwnie jest… to takie ludzkie przecież … nie będę rozwijała tematu „oswajania”…w „Małym Księciu” o tym sporo. |
| TCZEW |
 |
| NASZA CUDOWNA GRUPA ;) |
 |
| WISŁA W TCZEWIE |
Okrążyłam Polskę zaczepiając o Warszawę.
 |
| ... NIE WARTO NA DROGĘ TĘ SANDAŁÓW ZABIERAĆ ;) |
Kasia wylatywała do Chile! Chciałyśmy jej towarzyszyć w drodze na lotnisko a wcześniej powspominać stare dzieje. Zdaje się, że udało nam się stworzyć zadziwiająco refleksyjną atmosferę i gdy znikała za szklanymi drzwiami podczas odprawy to sobie trochę popłakałyśmy…
Sporo lat minęło w dziwnie szybkim tempie… i nagle przyszedł czas, który wydawał się taki odległy i nieosiągalny, gdy stają się rzeczywiste nasze misyjne pragnienia.
Bo Bóg jest wierny Swym obietnicom! (mocno w to wierzę )
Prosto z lotniska na dworzec…
i wreszcie do domu!!
A tam: dom bez dachu ;) i padający niesforny deszcz, cudne zachody słońca, malinowy mus, winogrona Taty, wyprawa do Mari Śnieżnej i odwiedziny zapracowanej Gosi, zaskakujące spotkania!!!
Takie po latach długich!!! Ale i takie zupełne nowe, w drodze i na modlitwie… świętowanie dziękczynienia za wieczyste śluby Grzesia … to wielki skrót…bo długa ta moja opowieść… i jeśli czytając dotarłeś do tego momentu to dzielny jesteś mój drogi gościu ;)
Na dziś tyle;) żeby zostało coś na deser ;)
