orzechowo

Ku mojej wielkiej radości doszło do skutku długo planowane spotkanie na Słowacji!

Najpierw samotna podróż pociągiem, mały sprawdzian na orientację i wielkiśmiech, że nie tyle mogę nie zrozumieć obcego języka, ale ku mojej rozpaczy nie rozpoznać obrazków!!! Małe lokomotywki i autobusiki na planie podróży pokazała mi dopiero pani na stacji, gdzie miałam przesiadkę… jak się okazało na autobus, a nie jak myślałam na pociąg!!! Całe szczęście udało się znaleźć dodatkowe połączenie, aby kupiony wcześniej bilet tylko na pociąg nie był kupiony na darmo…
Na miejscu była radość! Radość ze spotkania, radość z tego, że odnalazł sięsens w tym, co było nie zrozumiałe u tych, których noszę w sercu… radość z podzielonych doświadczeń… radość z picia herbaty i smakowania herbatników... taka prosta radość, której nie przeszkadzało niewyspanie ;) bo szkoda było czasu na sen…
a potem była radość ze spotkania z romskimi dziećmi na „Orzechowym dworze”.
Ufam, że to, co tam zawiozłam wyda owoc ;) w końcu zasialiśmy ziarna i wyrastało nam przez trzy dni orzechowe drzewo J … to było widać… a to czego zobaczyć się nie da, niech rozkwitnie w zakamarkach małego serca…
wracałyśmy we trzy… można by rzec po polsku! Miłe to było i taka byłam przejęta, że mogę moim siostrom pokazać kawałek mojego nowego świata!
Piękny czas!
a teraz rozbielił się świat na dobre!!!

 

zimową porą...

Bieluteńko!!! A dziś jeszcze mroźnie wieje…
a gdy zbiegam z górki w stronę fary i do stacjonarza wybierając bajkowe uliczki Kelcy, to mam wrażenie, że jestem w jakieś zaczarowanej krainie…
Ostatnio mieliśmy święto. Pochyliłam się nad Słowem, które na ten dzień jest dla naszego zgromadzenia. Oniemiałam! Jak bardzo czuję się w Nim swojsko!
Była to jedna z tych chwil, gdy ogarnia Cię pewność, że to jest TA ZIEMIA, na której miały stanąć Twoje stopy i to jest TEN CZAS, w którym masz żyć mimo wszelkich przeciwności… a może właśnie dlatego, że one są!
Dziękowałam zbiegając z górki bajkowymi uliczkami zaczarowanej krainy…
„O JAK SĄ PEŁNE WDZIĘKU
NA GÓRACH
NOGI ZWIASTUNA RADOSNEJ NOWINY,
KTÓRY OGŁASZA POKÓJ,
ZWIASTUJE SZCZĘŚCIE,
KTÓRY OBWIESZCZA ZBAWIENIE,
KTÓRY MÓWI DO SYJONU:
TWÓJ BÓG ZACZĄŁ KRÓLOWAĆ.(…) Iz 52,7
… być… uśmiechać się… słuchać… patrzeć… wypełniać się tajemnicą… ofiarować bezradność i być częścią wielkiego dzieła, którego ideą jest czynienie z ludzkich serc Bożego Królestwa…
jak?

…Zwijam papierowe rurki, z których powstaną koszyki. Lepię figurki z masy solnej. Śmieję się do bólu brzucha siedząc miedzy moimi nowymi przyjaciółmi aniołami… Słucham o kłopotach niezwykłej Marty!
Gotuję!!! I da się to zjeść! J
Martwię się, że nie potrafię opanować sztuki komunikacji domyślnej…
Zjadam ze smakiem królika… co zdawało się nie do przeskoczenia dla mnie…
Wymiguję się od każdo – niedzielnych obiadów u państwa Tabulkóv… oni mogli by opowiadać bez końca o cudach, jakie Pan Bóg działa w ich życiu, gdy Mu skrzętnie powierzą codzienne utrapienia! Oto co potrafi WIARA!
U Marii mam prywatne modlitwy dwa razy w tygodniu, z czeskimi rozmówkami na poważne tematy… i już coraz mniej mam spleciony język!
… chyba właśnie TAK
ps... zdjęcia nie chcą się przesłać...więc będą później...

koniec roku...

Czas najwyższy napisać kilka słów, żeby nie zapomnieć o tym, że cuda ożywają w codzienności…
że NIC staje się CZYMŚ…
ani się dobrze nie obejrzałam a minęło cztery miesiące od pozostawienia tu ostatniego mojego śladu…
dziwnie szybko!!!!
nowi ludzie… nowe przestrzenie… nowe zdziwienie… nowe odkrywanie tajemnicy… 

 

przeglądałam już stary kalendarz, żeby móc go wyrzucić…
i uświadomiłam sobie ile we mnie zostanie!
ile się zapamiętało… wręcz wyryło w moim sercu… zmieniając moje patrzenie na rzeczywistość!




 zobaczyłam jaki spory kawałek drogi mam za sobą i jak zmieniły mnie pokonywane ze łzami w oczach trudności… 


 
Mam za co dziękować…
i mam czym się cieszyć… 

 















pomiędzy kolejnymi dniami zapisałam sobie urywek rozmowy z moim Bogiem: …PRZYZIEMNE
POKRĘCONE ŻYCIE
PROSTUJESZ PARADOKSEM
TRAGIZM
CZYNISZ ŚWITEM SZCZĘŚCIA
W NIEPOJĘCIU
SPOGLĄDASZ W MOJE OCZY
GDY PODNIOSĘ GŁOWĘ…
odpowiedział:
„BO CIĘ KOCHAM”…
a cisza delikatnie rozdmuchała spokój 
 

zakorzeniam sie...

sila granatu...

modlacy sie mnich w Tierchovej

nowy etap

Od początku… jakby jeden początek nie wystarczył… 

nie mówię wiele, za to wiele obserwuję… i  wiele nasłuchuję… w mojej głowie otwierają się szufladki... słów tysiące… poplątane…
cudowny miesiąc (albo i więcej)… na Słowacji  sprawił, że zaczęłam się tam czuć jak w domu! Mój spokój dodawał mi odwagi… ludzie robili się coraz bliżsi…
nawet łza się w oku zakręciła, gdy przyszło jechać dalej….
Dobre są takie chwile. Utwierdzają w prawdzie, że dom jest tam gdzie serce, a zatem nie wolno mi zapominać, że gdziekolwiek idę mam moje serce zabierać. Z sercem jest łatwiej… o ile chcę je otworzyć na nowy świat, na nowych ludzi, na ich świat… inny świat… jak nowy dar dla moich skostniałości…

Nie mamy trwałego miejsca na ziemi… świat który teraz mam przed sobą wzywa ku nowym wyzwaniom… przyznaję, że wreszcie  powiało też niepewnością… ale  prawda o nietrwałości pozwala ufać, że obietnice Boże mają korzenie w niebie… w miejscu, gdzie jest cel, gdzie sedno wędrowania … mam pozwolić moim nogom iść…

Na pierwszy rzut oka dobrzy są tu ludzie… ale będzie też kilka progów do przeskakiwania… przynajmniej taki jest mój zamiar wobec tych progów… przeskakiwać… nie podeptać… uszanować… mam po twierdzy spory zasób doświadczenia… będzie okazja wykorzystać zdobytą mądrość, aby nie powtórzyć, tego,  co nie rozwijało… szkoda byłoby czasu… zbyt cenny jest…
nauka język chyba od przyszłego tygodnia… już na to łamanie języka czekam … tym bardziej, że w domu mam nadal słowacki… a na brewiarzowych psalmach skręcam się w kłębek, żeby rozszyfrować, co Bóg mówi do swego ludu po czesku…

Już się nigdy nie będę śmiała z tego języka!!!! A jak się komuś wydaje, że jest łatwy i że da się wszystko zrozumieć, to się mu tylko wydaje… mnie się też wydawało… i oberwałam po uszach…

Co jeszcze? A to, że wg Google map do siostry z nieba jest 70 km ;) i już w poniedziałek się zobaczymy, bo przypadkiem ( a przypadków nie ma… ;) ) dowiedziałam się, że ma w pobliżu sprawy do załatwienia ;) oj tak kochana! Nic się nie ukryje! Takie życie i taki świat globalno wioskowy…

Widok z okna świętobliwy ;)

 

dojrzałe słowa ... bez obrazow na dzis dzien...

Zdaje się, że słowa potrzebują czasu, żeby dojrzeć do wypowiedzenia kryjących się w sercu doświadczeń… każda przymiarka aby dać sygnał, co ze mną kończyła się na stwierdzeniu:


”jeszcze nie teraz…”

I tak zastał mnie prawie wrzesień…

Od 30 czerwca jestem poza TWIERDZĄ… rozpoczął się zupełnie nowy etap mojej drogi.

Pożegnałam się ze szkołą i z Krakowem… podziękowałam ludziom danym mi na ten, a właściwie już tamten czas… wdzięczność była szczera a moje serce z wolna oddychało wyzwoleniem… nie wynikało ono wcale z łaski zewnętrznej ale własnego chcenia… do którego przebyłam daleką drogę… nie sądziłam, że tak naprawdę zależy ono tylko ode mnie… pozwoliłam sobie na ten luksus i nie pożałowałam! Dziś mogę patrzeć na świat wolna od jakichkolwiek żali, czy rozgoryczenia!

Przyznaję, że nie tęsknię… pozostało mi kilka obrazów z twierdzowej przestrzeni, takich które ciepło wspominam… i to niech wystarczy…

Na koniec odwiedził mnie Bart! Brat, co jak z nieba spadł w dobrej chwil! Poszliśmy razem wypuścić w toń Dunajca popiół z modlitwy odliczanych dni… oddałam mocy Bożej wszystko, co potrzebowało uzdrowienia i wolności… potrzebowałam znaku, chciałam widzieć, bo trudno było mi nazywać… bo uciekałam, a ucieczka nie dawała żadnego rezultatu… coś wiązało mi nogi… kroki stawiane bardzo powoli nie cieszyły… raczej wgniatały do ziemi…

Czekałam na te dni, które pozwolą zobaczyć wszystko z daleka. Już jadąc wiele godzin w rodzinne strony z jedną walizką, plecakiem i podarowaną przez koleżanki z pracy torebką patrzyłam na świat inaczej… nakupiłam w Krakowie obwarzanek bojąc się, że mogłabym zapomnieć jak smakują… wypiłam z Magdą kawę

i dotarłam do domu z głową pełną myśli… wypełniał mnie zadziwiający pokój!! Pobyt w domu pozwolił mi go utrzymać i mam go do teraz!!! Ahhh co to za łaska! Rozkoszuję się nią przez całe lato…

W trakcie nic nie robienia… hmm no dobrze nie tak całkiem nic… bo zawsze było jednak coś a przede wszystkim udało mi się po wielu latach wyrzucić sporo szpargałów, które wydawały się być nietykalne!

… wracając do tego „w trakcie”… byłam w Zakopanem na Ćwiczeniach Duchowych.

Bez wątpienia od pierwszych chwil ogarniało mnie zadziwienie Bożym działaniem! Jakże On to wszystko doskonale zaplanował! Zdawało mi się, że pojechałam tam, bo już nigdzie nie było miejsca… teraz wiem, że nigdzie nie było dla mnie miejsca, bo moje miejsce było właśnie tam a nie gdzie indziej… ;)

8 dni w milczeniu pomiędzy wersetami Słowa Bożego i ludźmi błogosławieństw!!! Oni tacy nagle bliscy, jakbyśmy się doskonale znali z codzienności… odnalazłam samą siebie, zrobiłam rachunek z minionych trzech lat i zobaczyłam, że nie byłam sama… chociaż tak wiele na to wskazywało…

Odetchnęłam z ulgą, bo okazało się, że nic nie było na darmo… żaden trud! Że udało mi się tak naprawdę wiele zbudować w samej sobie…

A potem był znowu dom i przyjechała Asia z Boliwii! Towarzyszyła mi w pożegnaniu z siostrami… szarobure było… ukwiecone lwią paszczą i podskakującą przy bramie Kasią… chyba był to taniec wywołujący łzy… bo rozpłakałam się jak bóbr… ogarniała mnie wdzięczność, bo dał mi Bóg tak wiele do tego momentu przy bramie!!! Dał mi tylu ludzi, że się w sercu nie mieszczą! Dał tyle spotkań i chwil pachnących przyjaźnią… i dał takie rozstania, które przyprawione słoną złą utrwalają się na wieczność… nie ważne, że istnieją końce świata! może nawet lepiej, że istnieją, bo dzięki temu życie ludzi idących za Jezusem ma sens!

(W niedzielę 26.08.12 Kasia poleciała na Tajwan! )

A ja coraz częściej przekonuję się, że można być blisko mimo dzielących nas odległości… Jedna MIŁOŚĆ… ludzie, tak samo tej miłości spragnieni… ta sama misja… jak most zarzucony między sercami…

Zanim ruszyłam dalej nie obyło się bez miłych rodzinnych spotkań… do takowych zaliczam również ofiarę całopalną Adasia, który z jednego końca Polski na drugi przebył szmat drogi dla zaledwie chwili spotkania! A już myślałam, że tego roku nie uda nam się już zobaczyć!... fajnie! Dziękuję bracie ;)

Droga na Słowację była dziwnie długa!!! Przez góry i lasy i przez Kelc, gdzie już niedługo zamieszkam. Zostawiłam graciarstwo i zobaczyłam nowe kąty. Zostałam serdecznie przywitana!

A już następnego dnia, jeszcze z rodzicami mogłam zobaczyć piękną Nitre - „słowackie Betlejem” – miejsce gdzie rodziła się wiara tego narodu, który został mi dany, jako nowy dom, tu będę wracała z czeskiej misji, tu mieszkają moje nowe siostry… darem dla mnie jest czas teraz, mam go właśnie po to, żeby poznać wspólnoty i miejsca gdzie pracują moje siostry. Byłam w Budapeszcie, Bratysławie, Kezmaroku i Złotych Morawcach. A pierwsze dni spędziłam na nitrzańskiej Kalwarii z młodzieżą!

Przybyło mi znajomych ;) znowu świat się dziwnie skurczył. Tu łaską jest również to, że języki są podobne i dogadujemy się bez większych problemów… poza tym Bóg stworzył uśmiech , który łamie wiele barier i ośmiela do wyciągnięcia przyjaznej dłoni … jak to dobrze, że bez żadnych oporów mogę przyznać się do tego , że w moim sercu jest łaska pokoju!!! Nie ma obaw, ani lęków… jest zaufanie, że Bóg wie co robi! Przypominam dziecko, to uczucie też ciągle jest we mnie żywe… nie wiele jeszcze mogę… ale wiem, że Boże dłonie pełne są ziaren gotowych do wysiewu… czekających na dobrą glebę aby wzrosnąć i wydać owoc… wcześniej jeszcze obumrzeć! Dziś już doskonale wiem, jaki to ważny etap… trudny, ale bez tego nie ma niczego… dlatego w doświadczanym pokoju jest też zgoda na to , że nie wszystko co nowe będzie wywoływało euforię i zachwyt… i dobrze!