...kilka niedawnych dreptań...

...wyruszyłam tydzień temu w drogę...
dotarłam ciemna nocą do Częstochowy na szkolenie dla katechetek... zimno było straszliwie, ale schronienia użyczyły mi wielkoduszne siostry zawierzenia...
więc zawierzyłam, że nie zmarznę...
no i ogrzałam swoje serce nowym zapałem...
ciekawe treści a jeszcze ciekawsi ludkowie napotkani na drodze!!!
ależ niespodzianka!
poznałam Bożenkę pochodzącą z moich rodzinnych stron ... i choć potwornie bałam się nierównych chodników... bo od razu przypominał mi się krakowski wiosenny upadek...
to jakoś tak...
snułam refleksje nad pięknem w życiu ukrytym...
i w ludzkich twarzach mijanych po drodze...
i w wietrze ciągle zaczepiającym się o moje policzki...
było ciepło...
zwłaszcza pomysł powrotu do Błonia przez Otmuchów rozgrzewał do czerwoności...
tak, tak... obie napotkane kompanki nie dały za wygraną i tym sposobem znalazłam się w domu...
a tam cudna jesień i niespodziewani goście...
choć ja byłam bardziej niespodziewaną niespodzianką ;) radość...
i taki bardzo refleksyjny powrót w poniedziałkowe popołudnie...
lubię przyglądać się ludziom...
w ich oczach palą się iskierki, które można sobie tak różnie nazywać...
uśmiechy Pana Boga... ich najwięcej ;)
dziś nic więcej...
choć dużo jest do pozbierania...

Paul, który mieszkał kiedyś w naszym domu.

Zuzana i Klara

Barnard, Zuzana, Klara i ja...
język miłości znowu okazał się

najbardziej zrozumiałym językiem świata...