myślałam, że się zapadnę pod ziemię...bo od dłuższego czasu tak mi w sercu krzyczało niepokojem... i teraz się potwierdziło...że słuszny ten niepokój...że bez niego to się nie da!!!
bo to najprawdziwsza prawda, że kto poznał Chrystusa nie może spać spokojnie...
nie może siedzieć...
musi iść!!!!
i GŁOSIĆ!!!
...byłam w drodze...zobaczyłam piękne miejsca, spotkałam sporo ciekawych ludzi... przeprowadziłam ciekawe Polaków nocne rozmowy, ubogaciłam się bardzo bardzo...
a to, na co spojrzałam krytycznym okiem, na dziś odkładam do kieszeni... tu zostawiam mój niepokój... żeby zaniepokoił kogo zaniepokoić ma...
...zostawiam mądrość Kościoła i to, co widziałam na własne oczy...
( VC 75)
"Dlaczego misje?
Dlatego, że nam, jak świętemu Pawłowi, „została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa” (Ef 3, 8).
Nowość życia w Nim jest „Dobrą Nowiną” dla człowieka wszech czasów: do niej wszyscy ludzie zostali powołani i przeznaczeni.
W rzeczy samej wszyscy jej szukają, choć nieraz w sposób niejasny, i wszyscy mają prawo do poznania wartości tego daru i przyjęcia go.
Kościół, a w nim każdy chrześcijanin, nie może ukrywać ani zachowywać dla siebie tej nowości i tego bogactwa, otrzymanych z Bożej dobroci, by przekazywać je wszystkim ludziom.
Oto dlaczego działalność misyjna wypływa nie tylko z formalnego nakazu Pańskiego, ale i z głębokich wymogów życia Bożego w nas.
Ci, którzy są włączeni w Kościół katolicki, powinni czuć się uprzywilejowani, a przez to bardziej zobowiązani do dawania świadectwa wiary i życiu chrześcijańskiego jako służby braciom i należnej odpowiedzi Bogu, pamiętając, że „swój uprzywilejowany stan zawdzięczają nie własnym zasługom, lecz szczególnej łasce Chrystusa; jeśli zaś z łaską tą nie współdziałają myślą, słowem i uczynkiem, nie tylko zbawieni nie będą, ale surowiej jeszcze będą sądzeni”."
(...) "podobnie jak „wiara umacnia się, gdy jest przekazywana”, tak i misja umacnia życie konsekrowane, budzi w nim nowy entuzjazm i nową motywację, ożywia jego wierność.(...)
( VC 78)
